Παυλόπουλος: Δίκαιος και ηθικά επιβεβλημένος ο αγώνας για τα γλυπτά του Παρθενώνα

Ο αγώνας υπέρ του «επα­να­πα­τρι­σμού» των Γλυπτών του Παρ­θε­νώνα είναι θεσμικά δίκαιος και ηθικά επι­βε­βλη­μέ­νος, στο όνομα της Παγκό­σμιας Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς, επι­σή­μανε ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος κατά τον χαι­ρε­τι­σμό του στην εκδή­λωση για τα 10 χρόνια λει­τουρ­γίας του Μου­σείου της Ακρό­πο­λης.

Ο κ. Παυ­λό­που­λος έκανε λόγο για ένα εμβλη­μα­τικό Μουσείο, κόσμημα του Πολι­τι­σμού μας αλλά και του ευρω­παϊ­κού και του εν γένει δυτικού πολι­τι­σμού και υπεν­θύ­μισε ότι όλη η διεθνής κοι­νό­τητα γνω­ρί­ζει, ότι ανε­γέρ­θηκε με κύριο προ­ο­ρι­σμό την φιλο­ξε­νία των Γλυπτών του Παρ­θε­νώνα μετά τον «επα­να­πα­τρι­σμό» τους, αναι­ρώ­ντας το κατα­φα­νώς προ­σχη­μα­τικό, «επι­χεί­ρημα» αυτών που επι­μέ­νουν να συγκα­λύ­πτουν το ιερό­συλο έγκλημα του Έλγιν ότι, δήθεν, η Ελλάδα δεν διέθετε κατάλ­ληλο χώρο στέ­γα­σης των Γλυπτών του Παρ­θε­νώνα, αντί­στοιχο μ΄ εκείνον του Βρε­τα­νι­κού Μου­σείου, δηλαδή αντί­στοιχο με τον χώρο όπου «κρα­τού­νται» τα Γλυπτά ως «λάφυρα» της κλοπής του Έλγιν.

Υπο­γράμ­μισε, επίσης, ότι εδώ και 10 χρόνια, το Μουσείο της Ακρό­πο­λης δίνει απο­στο­μω­τι­κές απα­ντή­σεις στις ως άνω «εν αμαρ­τί­αις προ­φά­σεις» των, ακόμη, αμε­τα­νό­η­των υπευ­θύ­νων του Βρε­τα­νι­κού Μου­σείου και προ­κα­λεί, με όρους πολι­τι­σμού και μόνον, την παγκό­σμια κοινή γνώμη να κάνει τη σύγκριση ανάμεσα στην φωτεινή «κοιτίδα» των Γλυπτών του Παρ­θε­νώνα και στο θολό «δεσμω­τή­ριο» του Βρε­τα­νι­κού Μου­σείου, όπου «κρα­τού­νται» κατά παρά­βαση κάθε θεσμι­κής και πολι­τι­σμι­κής δεο­ντο­λο­γίας, και μάλιστα υπό συν­θή­κες συντή­ρη­σης που απει­λούν την υπό­στασή τους και την υπε­ρά­σπιση των ιστο­ρι­κών τους κατα­βο­λών και συμ­βο­λι­σμών.

Υπο­στή­ριξε, ακόμη, ότι με τη σημε­ρινή τους στάση, οι υπεύ­θυ­νοι του Βρε­τα­νι­κού Μου­σείου ανα­δει­κνύ­ο­νται αφενός κατώ­τε­ροι των περι­στά­σεων ως προς την υπε­ρά­σπιση της Παγκό­σμιας Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς και του κοινού μας Πολι­τι­σμού και αφε­τέ­ρου, αμε­τα­νό­η­τοι συνερ­γοί του εγκλη­μα­τι­κού πολι­τι­στι­κού ανο­σιουρ­γή­μα­τος του Έλγιν.

Ωστόσο, σημεί­ωσε, συνε­χί­ζουμε αδια­λεί­πτως τον πολι­τι­σμι­κώς ιερό αγώνα, ο οποίος συν­δέ­ε­ται, αρρή­κτως, με την ικα­νο­ποί­ηση ενός καθ΄ όλα δίκαιου αιτή­μα­τος, το οποίο οφεί­λουμε να υπη­ρε­τούμε όλοι μας, ανε­ξαρ­τή­τως εθνι­κό­τη­τας, δοθέ­ντος ότι, κατ΄ ουσίαν, πρό­κει­ται για αίτημα της Ανθρω­πό­τη­τας επειδή αφορά τον πυρήνα της Πολι­τι­στι­κής της Κλη­ρο­νο­μιάς.

Όπως υπο­γράμ­μισε: «πριν απ΄ όλα είναι παγκο­σμίως απο­δε­κτό ότι τα Γλυπτά αυτά ανήκουν, δικαιω­μα­τι­κώς και πολι­τι­σμι­κώς, στον Παρ­θε­νώνα και στα Μνημεία του. Και τούτο διότι χωρίς τα Γλυπτά αυτά ο Παρ­θε­νώ­νας, βαριά λαβω­μέ­νος από μιάν ιερό­συλη πράξη βαν­δα­λι­σμού και λεη­λα­σίας που καλύ­πτε­ται εδώ και πάνω από δύο αιώνες από τη λεοντή μιας δήθεν «αρχαιο­λα­τρίας», η οποία πλήττει ευθέως την Παγκό­σμια Πολι­τι­στική Κλη­ρο­νο­μιά, δεν μπορεί να συμ­βο­λί­σει και, επέ­κεινα, να εκπέμ­ψει προς την Ανθρω­πό­τητα το αιώνιο, αει­θα­λές και μονα­δικό πολι­τι­σμικό μήνυμα που του ανα­λο­γεί».

Ανα­φε­ρό­με­νος, τέλος, στην παγκό­σμιας πολι­τι­σμι­κής εμβέ­λειας μονα­δι­κό­τητα του Παρ­θε­νώνα και των Μνη­μείων του, τόνισε ότι πρό­κει­ται για αυτα­πό­δει­κτη αλήθεια, η οποία εδρά­ζε­ται σε ακλό­νητα τεκ­μή­ρια και επι­κα­λέ­στηκε μεταξύ άλλων την μαρ­τυ­ρία του Αντρέ Μαλρώ κατά την ομιλία του, τον Μάιο του 1959 στην πρώτη φωτα­γώ­γηση της Ακρό­πο­λης, στο πλαίσιο της οποίας συμπύ­κνωσε, μέσω του μηνύ­μα­τος του Παρ­θε­νώνα, την ουσία του Αρχαίου Ελλη­νι­κού Πολι­τι­σμού ως συστα­τι­κού στοι­χείου του δια­χρο­νι­κού Παγκό­σμιου Πολι­τι­σμού.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ