To «Ακταίον» της Ρόδου και ο περιβάλλων χώρος-του Πάνου Βενέρη

Δεν είναι ευρέως γνωστό, αλλά το “Ακταίον” της Ρόδου, ένα εμβλη­μα­τικό κτίριο στο Διοι­κη­τικό κέντρο της πόλης περιοχή η οποία συμ­βο­λί­ζει και απο­τυ­πώ­νει την ιταλική κατοχή στα Δωδε­κά­νησα, δεν κτί­στηκε επί Ιτα­λο­κρα­τίας, αλλά είναι προ­γε­νέ­στερο! Κτί­στηκε επί Τουρ­κο­κρα­τίας τρία – τέσσερα χρόνια πριν την κατά­ληψη του νησιού από τους Ιταλούς το 1912. Στη συνέ­χεια, επί Ιτα­λο­κρα­τίας ανα­σκευά­στηκε σε δυο φάσεις: Μια την εποχή του Mario Lago και στη συνέ­χεια την εποχή του Cesare Maria de Vecchi κατά την οποία υπέστη μετα­τρο­πές επί το «φασι­στι­κό­τερο» (αδό­κι­μος μεν όρος αλλά οι περισ­σό­τε­ροι κατα­λα­βαί­νουν τι εννοώ). Ο Cerare Maria De Vecchi ήταν γνήσιος εκφρα­στής του Μου­σο­λίνι (μέρα που’ ναι) και «εξά­γνισε» τα κτίρια σε σχέση με την πιο «εκλε­πτυ­σμένη» προη­γού­μενή τους μορφή που είχαν επί κυβερ­νήτη Mario Lago, δίνο­ντάς τους αυτή το «αυστηρό» ύφος που συμ­βό­λιζε το τότε καθε­στώς. Αξίζει να αφιε­ρώ­σετε λίγο χρόνο και να δείτε την ενδια­φέ­ρουσα ιστο­ρική περι­πέ­τεια του κτιρίου στον παρα­κάτω σύν­δε­σμο: https://www.rodiaki.gr/…/to-aktaion-twn-toyrkwn-twn-italwn-…
Ο γιγα­ντιαίος φίκος που βρί­σκε­ται στον περι­βάλ­λο­ντα χώρο του, είναι σύγ­χρο­νος με τις μετα­τρο­πές που υπέστη το κτίριο επί Ιτα­λο­κρα­τίας. Ο φίκος αυτός όπως και πολλοί άλλοι, «θέριεψε» βρί­σκο­ντας πρό­σφορο έδαφος στο νησί. Λόγω της θέσης του δίπλα στις μνη­μεια­κές πλέον κατα­σκευές που συγκρο­τούν την ευρύ­τερη περιοχή του διοι­κη­τι­κού κέντρου της πόλης, αλλά και λόγω του μεγέ­θους του, απο­τε­λεί «τοπό­σημο» της περιο­χής και σημείο ανα­φο­ράς.
Ο φίκος αυτός ήδη από πέρυσι «έφθινε» διαρκώς μέχρι που στην πρό­σφατη «σορο­κάδα» που πέρασε σαν σίφου­νας από το νησί, σχεδόν απο­ξη­ρά­θηκε. Πολύς ο λόγος τις τελευ­ταίες ημέρες για τα αίτια της ξήραν­σης, πολλές οι εικα­σίες και πολλές οι απορίες αλλά και οι υπαι­νιγ­μοί. Να ξέρετε ότι ένα είναι σίγουρο. Η Υπη­ρε­σία Περι­βάλ­λο­ντος – Πρα­σί­νου του Δήμου, στε­λε­χώ­νε­ται από άξιους επι­στή­μο­νες και επαγ­γελ­μα­τίες (με τους οποίους έτυχε να συνερ­γα­στώ επί σειρά ετών) και παρα­κο­λου­θεί στενά το θέμα από καιρό και όχι μόνο τώρα που πήρε δημο­σιό­τητα. Έτσι, δεν προ­τρέχω, ούτε εικάζω. Αναμένω, τις επί­ση­μες ανα­κοι­νώ­σεις από πλευράς Δήμου και παράλ­ληλα εύχομαι η ζημιά να είναι ανα­στρέ­ψιμη και να αρχίσει μια στα­διακή απο­κα­τά­σταση – ανα­πα­ρα­γωγή του φυλ­λώ­μα­τος μέσα από τις φυσικές διερ­γα­σίες που ενίοτε εκπλήσ­σουν, με τη βοήθεια ασφαλώς των ειδικών. Ήδη μερικά τέτοια σημάδια φαί­νο­νται. Δείτε παράλ­ληλα το «χαστούκι» που έφαγαν και οι άλλοι φίκοι της περιο­χής από τη σορο­κάδα (οι οποίοι είναι νεώ­τε­ροι του συγκε­κρι­μέ­νου καθότι φυτεύ­τη­καν μετά την ενσω­μά­τωση) δίχως ασφαλώς αυτό να σημαί­νει κάτι. Απλά παρα­τηρώ ότι η άλλη τους πλευρά έμεινε ζωντανή και λόγω του κλα­δέ­μα­τος αλλά και λόγω της προ­γε­νέ­στε­ρης καλής υγείας τους.
Αγαπάμε τον τόπο μας, νοια­ζό­μα­στε γι’ αυτόν. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να μας το αντα­πο­δώ­σει.
Καλό βράδυ σε όλους!