Αρθρο-μήνυμα προς τους αναπληρωτές καθηγητές

Προς τους συ­να­δέλ­φους ανα­πλη­ρω­τές

 

Μία ακόμη σχο­λι­κή χρο­νιά φτά­νει στο τέλος της, με χι­λιά­δες ανα­πλη­ρω­τές εκ­παι­δευ­τι­κούς να πα­ρα­μέ­νουν στην ομη­ρία της ερ­γα­σια­κής αβε­βαιό­τη­τας, με τις ερ­γα­σια­κές συν­θή­κες στα σχο­λεία να χει­ρο­τε­ρεύ­ουν και τα μορ­φω­τι­κά δι­καιώ­μα­τα των παι­διών να υπο­βι­βά­ζο­νται. Άλλη μια χρο­νιά τε­λειώ­νει και ξε­κι­νά­ει η δύ­σκο­λη και σκλη­ρή πε­ρί­ο­δος της ανερ­γί­ας, της ανα­μο­νής με την έτοι­μη βα­λί­τσα για την επό­με­νη  χρο­νιά, ποιος ξέρει για που και ποιος ξέρει και αν!!

 

Αυτή όμως είναι μόνο η μία όψη του νο­μί­σμα­τος. Εκτός από την ερ­γα­σια­κή ανα­σφά­λεια και την ερ­γα­σια­κή πε­ρι­πλά­νη­ση από νομό σε νομό,  εμείς οι ανα­πλη­ρω­τές έχου­με να αντι­με­τω­πί­σου­με και τα ήδη υπάρ­χο­ντα σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα στην Παι­δεία, που αφο­ρούν και την ποιό­τη­τα του έργου μας, αλλά κυ­ρί­ως τα βα­σι­κά δι­καιώ­μα­τα των απα­ντα­χού μα­θη­τών μας για ίσες ευ­και­ρί­ες μόρ­φω­σης. Αφού έχου­με φτά­σει σε χρόνο εξ­πρές από τη μία άκρη της Ελ­λά­δας στην άλλη για να πα­ρου­σια­στού­με και με προ­α­παι­τού­με­νο ένα εξα­σφα­λι­σμέ­νο χρη­μα­τι­κό ποσό για να αντα­πε­ξέλ­θου­με στα πρώτα έξοδα, οι ανα­πλη­ρω­τές έχου­με να αντι­με­τω­πί­σου­με επί­σης σχο­λι­κά κτί­ρια τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές ακα­τάλ­λη­λα, ει­δι­κά σε δυ­σπρό­σι­τα μέρη. Συ­νει­δη­τά αφή­νο­νται στην τύχη τους από την αντιεκ­παι­δευ­τι­κή πο­λι­τι­κή που αντι­με­τω­πί­ζει τη μόρ­φω­ση του λαού μας ως κό­στος.

 

Με ένα τέ­τοιο σχο­λείο ήρθα αντι­μέ­τω­πη τον Σε­πτέμ­βριο στη Χάλκη, μην έχο­ντας καμία ου­σια­στι­κή βο­ή­θεια από τη Διεύ­θυν­ση Πρω­το­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης, μη γνω­ρί­ζο­ντας αν θα λει­τουρ­γή­σει το Ολο­ή­με­ρο και πώς θα χω­ρι­στούν οι τά­ξεις με­τα­ξύ τριών -και μόνο- ανα­πλη­ρω­τών δα­σκά­λων. Ξαφ­νι­κά μά­θα­με ότι το σχο­λείο θα λει­τουρ­γή­σει ως τρι­θέ­σιο ενώ το σχο­λείο είχε δύο μόνο αί­θου­σες δι­δα­σκα­λί­ας!

 

Κατά τα άλλα ο Υπουρ­γός Παι­δεί­ας, την πρώτη μέρα της σχο­λι­κής χρο­νιάς, είχε τη­λε­φω­νι­κές επι­κοι­νω­νί­ες με ανα­πλη­ρω­τές σε δυ­σπρό­σι­τα μέρη για να παι­νευ­τεί ότι οι προ­σλή­ψεις έγι­ναν πιο νωρίς από κάθε άλλη χρο­νιά…!! Για το δια­λυ­μέ­νο κτί­ριο χωρίς επαρ­κείς αί­θου­σες ούτε λόγος βέ­βαια! Επει­δή όμως νοιά­ζο­νται τάχα πολύ για τις ακρι­τι­κές πε­ριο­χές, δεν πα­ρέ­λει­ψαν να στεί­λουν για άλλη μία χρο­νιά υπο­λο­γι­στές, ώστε να στοι­βα­χτούν και αυτοί μαζί με τους προη­γού­με­νους και να χα­λά­σουν από την υγρα­σία και την αχρη­στία! Για να διο­ρί­σουν βέ­βαια μό­νι­μους εκ­παι­δευ­τι­κούς που είναι πλέον επι­τα­κτι­κή ανά­γκη, καμία σκέψη!

 

Οι σχο­λι­κοί σύμ­βου­λοι, στα ερω­τή­μα­τα για το τι θα γίνει με τις αί­θου­σες, πρό­τει­ναν «και­νο­τό­μες λύ­σεις» με νοητό δια­χω­ρι­σμό της αί­θου­σας, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας κουρ­τί­να, όπως γί­νε­ται στις «προηγ­μέ­νες χώρες της Ευ­ρώ­πης», ρί­χνο­ντας πα­ράλ­λη­λα την ευ­θύ­νη στον Δήμο και στη Σχο­λι­κή Επι­τρο­πή! Τε­λι­κά, μια μικρή απο­θή­κη, χωρίς πα­ρά­θυ­ρο, με­τα­τρά­πη­κε σε αί­θου­σα δι­δα­σκα­λί­ας χωρίς καν πί­να­κα για αρ­κε­τούς μήνες.

 

Η δε ει­δι­κή αγωγή κάθε χρόνο γί­νε­ται όλο και πιο ανύ­παρ­κτη με εκα­το­ντά­δες παι­διά να στε­ρού­νται το δι­καί­ω­μα στη μόρ­φω­ση και την κα­τάλ­λη­λη υπο­στή­ρι­ξη, καθώς μέχρι στιγ­μής δεν έχουν ικα­νο­ποι­η­θεί πλή­ρως τα αι­τή­μα­τα για πα­ράλ­λη­λη στή­ρι­ξη.

 

Τα στε­λέ­χη εκ­παί­δευ­σης (σχο­λι­κοί σύμ­βου­λοι) στη­ρί­ζουν έν­θερ­μα την αντιεκ­παι­δευ­τι­κή πο­λι­τι­κή των κυ­βερ­νή­σε­ων, ση­με­ρι­νής και προη­γού­με­νων, και όταν μπαί­νουν στις τά­ξεις, μι­λούν για «ανε­κτές κα­τα­στά­σεις», όπως έγινε στο Δη­μο­τι­κό Σχο­λείο Χάλ­κης, ανα­φε­ρό­με­νοι σε μα­θη­τή που χρή­ζει ει­δι­κής αγω­γής. Αρ­κού­νταν σε προ­τά­σεις δια­κό­σμη­σης της τάξης, αγνο­ώ­ντας το θέμα και πα­ράλ­λη­λα ρί­χνο­ντας το φταί­ξι­μο στους ανα­πλη­ρω­τές που δε δέ­χο­νται τέ­τοιες θέ­σεις!

 

 

Φυ­σι­κά αν προ­σλαμ­βά­νο­νταν τόσοι ανα­πλη­ρω­τές όσα και τα κενά, δε θα υπήρ­χε αυτό το πρό­βλη­μα. Όμως κάτι τέ­τοιο δεν το θε­ω­ρούν ρε­α­λι­στι­κό,  υπο­στη­ρί­ζο­ντας ταυ­τό­χρο­να ότι η πο­ρεία της Παι­δεί­ας θα κα­θο­ρί­ζε­ται από τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή.

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι όλα τα κενά που αφο­ρούν στην ει­δι­κή αγωγή -συ­γκε­κρι­μέ­να στην πα­ράλ­λη­λη στή­ρι­ξη- που δεν κα­λύ­φθη­καν μέχρι τώρα στα Δω­δε­κά­νη­σα είναι 60.

 

Συ­να­δέλ­φισ­σες ανα­πλη­ρώ­τριες – συ­νά­δελ­φοι ανα­πλη­ρω­τές,

 

τα πα­ρα­πά­νω είναι με­ρι­κές από τις δυ­σκο­λί­ες που συ­να­ντά­με. Σί­γου­ρα όλοι έχου­με βρε­θεί σε δύ­σκο­λες κα­τα­στά­σεις, σε μα­κρο­χρό­νιες πε­ρι­πλα­νή­σεις ανά την Ελ­λά­δα, σε ένα διαρ­κές άγχος λόγω της ερ­γα­σια­κής αβε­βαιό­τη­τας, σε απάν­θρω­πα δι­λήμ­μα­τα με­τα­ξύ μη­τρό­τη­τας και ερ­γα­σί­ας αφού οι γυ­ναί­κες- ανα­πλη­ρώ­τριες δι­καιού­νται ελά­χι­στη άδεια πριν και μετά τον το­κε­τό.

Το ση­μα­ντι­κό είναι οι εμπει­ρί­ες αυτές να μη μας οδη­γούν στη μοι­ρο­λα­τρία και την ητ­το­πά­θεια αλλά να μας πει­σμώ­σουν και να μας δυ­να­μώ­σουν, ώστε να διεκ­δι­κή­σου­με αξιο­πρε­πή ζωή με δι­καιώ­μα­τα, με βάση τις σύγ­χρο­νες ανά­γκες μας!

Για να γίνει αυτό, πρέ­πει να απαλ­λα­γού­με μια και καλή από τον βρα­χνά του κυ­βερ­νη­τι­κού συν­δι­κα­λι­σμού, τόσο στα πρω­το­βάθ­μια σω­μα­τεία αλλά και στις Ομο­σπον­δί­ες(ΔΟΕ-ΟΛΜΕ-ΑΔΕΔΥ). Και η φε­τι­νή χρο­νιά είχε να μας δώσει πα­ρα­δείγ­μα­τα απρο­κά­λυ­πτης συ­μπό­ρευ­σης των Ομο­σπον­διών (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΔΟΕ, ΟΛΜΕ) με την αντι­λαϊ­κή – αντιεκ­παι­δευ­τι­κή πο­λι­τι­κή αλλά και εκ­φυ­λι­σμού κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων. Κάτι που εκ­φρά­στη­κε και σε το­πι­κό επί­πε­δο.

Μπρο­στά στο πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο για τα προ­α­παι­τού­με­να της 3ης αξιο­λό­γη­σης, που κα­τα­τέ­θη­κε τον Ια­νουά­ριο και το οποίο άγ­γι­ζε κάθε πτυχή της ζωής μας αλλά είχε και νο­μο­θε­τή­μα­τα για την Παι­δεία, οι ομο­σπον­δί­ες ΔΟΕ και ΟΛΜΕ δεν κή­ρυ­ξαν απερ­γία για τις 12 Γε­νά­ρη, μέρα απερ­για­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων για πολλά πρω­το­βάθ­μια σω­μα­τεία και  Ομο­σπον­δί­ες ενώ η ΑΔΕΔΥ, μετά την κα­τα­κραυ­γή και για τα μάτια του κό­σμου, προ­κή­ρυ­ξε μία 3ωρη στάση ερ­γα­σί­ας για τις 14 Γε­νά­ρη.

Στις 2 Μαρ­τί­ου, μετά από πρό­τα­ση του Π.Α.ΜΕ Εκ­παι­δευ­τι­κών, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν κι­νη­το­ποι­ή­σεις πα­νελ­λα­δι­κά για τη διεκ­δί­κη­ση μα­ζι­κών και μό­νι­μων διο­ρι­σμών. Στη Ρόδο, η κι­νη­το­ποί­η­ση έγινε στην Πε­ρι­φε­ρεια­κή Διεύ­θυν­ση Εκ­παί­δευ­σης, όπου αφού οι Διευ­θυ­ντές Α/θμιας και Β/θμιας Εκ­παί­δε­σης μας είπαν λίγο πολύ ότι «δεν εί­χα­με λόγο να βρι­σκό­μα­στε εκεί», «πρέ­πει να τους εμπι­στευό­μα­στε»,  «νοιά­ζο­νται πολύ για μας», εξα­φα­νί­στη­καν χωρίς να ακού­σουν τους συ­να­δέλ­φους. Το αξιο­ση­μεί­ω­το είναι ότι οι πλειο­ψη­φί­ες των σω­μα­τεί­ων δεν  έκα­ναν κάτι για να το απο­τρέ­ψουν και κα­λού­σαν τους συ­να­δέλ­φους σε μία μικρή αί­θου­σα για μία τη­λε­διά­σκε­ψη με τον Πε­ρι­φε­ρεια­κό Διευ­θυ­ντή. Αυτή η τα­κτι­κή-όπως είναι φυ­σι­κό- απο­θάρ­ρυ­νε μέρος των συ­να­δέλ­φων.

Πολ­λές και πολ­λοί θα πείτε ότι η απερ­γία είναι ένα ξε­πε­ρα­σμέ­νο μέσο δια­μαρ­τυ­ρί­ας, ότι έτσι τους χα­ρί­ζου­με το με­ρο­κά­μα­τό μας και άλλα πολλά ιδε­ο­λο­γή­μα­τα που τα προ­ω­θούν βέ­βαια και οι «πρω­το­πό­ροι συν­δι­κα­λι­στές μας», οι ερ­γα­το­πα­τέ­ρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Ανα­ρω­τιέ­μαι, γιατί τότε κά­νουν τα πάντα για να την υπο­νο­μεύ­σουν και να την κα­τα­στεί­λουν; Γιατί ακόμα και με νόμο, μέσα σε άσχε­τα πο­λυ­νο­μο­σχέ­δια, προ­σπα­θούν να κα­ταρ­γή­σουν το δι­καί­ω­μα στην απερ­γία; Γιατί φο­βού­νται την ορ­γα­νω­μέ­νη πάλη των ερ­γα­ζο­μέ­νων και οποια­δή­πο­τε κι­νη­το­ποί­η­ση την αντι­με­τω­πί­ζουν με ΜΑΤ, δα­κρυ­γό­να και άγρια κα­τα­στο­λή; Γιατί έχου­με ένα τε­ρά­στιο όπλο στα χέρια μας, τόσο παλιό και τόσο σύγ­χρο­νο , μα και τόσο χρή­σι­μο, που με το κα­τάλ­λη­λο πλαί­σιο, την κα­τάλ­λη­λη ορ­γά­νω­ση και την απο­φα­σι­στι­κή  συμ­με­το­χή και στάση των ερ­γα­ζο­μέ­νων μπο­ρεί και να βελ­τιώ­σει τη ζωή μας και να φέρει τριγ­μούς στα θε­μέ­λια του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος που μας κα­τα­δυ­να­στεύ­ει.

Επί­σης βα­σι­κό όπλο μας είναι η συμ­μα­χία με τους γο­νείς των μα­θη­τών μας, τους μό­νι­μους συ­να­δέλ­φους μας και το σύ­νο­λο των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Γιατί η Παι­δεία του λαού δεν είναι ζή­τη­μα που αφορά μόνο τους εκ­παι­δευ­τι­κούς. Το αί­τη­μα των μό­νι­μων διο­ρι­σμών δεν απα­ντά μόνο στις ανά­γκες των χι­λιά­δων συμ­βα­σιού­χων εκ­παι­δευ­τι­κών για επαγ­γελ­μα­τι­κή εξα­σφά­λι­ση. Είναι το αί­τη­μα που απα­ντά στη δη­μιουρ­γία και λει­τουρ­γία του σχο­λεί­ου που πραγ­μα­τι­κά ανή­κει στον 21^ο αιώνα, που θα εξυ­πη­ρε­τεί πραγ­μα­τι­κά τις σύγ­χρο­νες ανά­γκες για γνώση, τε­χνο­λο­γία, επι­στή­μη. Το σχο­λείο που οι υπο­δο­μές του θα είναι αντά­ξιες της επο­χής μας και δεν θα μοιά­ζει με το πα­ρα­κα­τια­νό που στέ­κε­ται δίπλα στα πα­νά­κρι­βα ιδιω­τι­κά κολ­λέ­για. Το σχο­λείο που θα πα­ρά­γει κρι­τι­κή σκέψη και μα­θη­τές με ολο­κλη­ρω­μέ­νη άποψη, ικα­νούς να στα­θούν στη σύγ­χρο­νη κοι­νω­νία, να δη­μιουρ­γή­σουν, να διεκ­δι­κή­σουν το μέλ­λον που τους ανή­κει και τους αξί­ζει.

Αυτό, συ­νά­δελ­φοι, είναι κι ο τε­λι­κός στό­χος που μας ενώ­νει με όλη την κοι­νω­νία και που αξί­ζει να πα­λέ­ψου­με με αγώνα ανυ­πο­χώ­ρη­το, ασυμ­βί­βα­στο, μα­κριά απ’ αυ­τούς που χρό­νια τώρα φτιά­χνουν μα­γα­ζά­κια και μας χω­ρί­ζουν για να υπη­ρε­τή­σουν την αντιεκ­παι­δευ­τι­κή πο­λι­τι­κή που συμ­φέ­ρει τις πο­λυ­ε­θνι­κές , τους με­γα­λο­ξε­νο­δό­χους, το κε­φά­λαιο. Καμιά εμπι­στο­σύ­νη σε ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥ , Πα­ρεμ­βά­σεις! Μα­κριά απ’ τα παι­χνί­δια που παί­ζουν στις πλά­τες μας!!

Συ­νά­δελ­φοι, αυτή η κα­τά­στα­ση μας οδη­γεί σε συν­θή­κες ζωής του προη­γού­με­νου αιώνα, μας οδη­γεί στο να γι­νό­μα­στε σύγ­χρο­νοι σκλά­βοι του 21ου αιώνα και εμείς αλλά και γι αυτό να προ­ε­τοι­μά­ζου­με τους μα­θη­τές μας! Δεν είναι το μέλ­λον που μας ετοι­μά­ζουν, το μέλ­λον που μας αξί­ζει!

 

Συ­να­δέλ­φισ­σες, συ­νά­δελ­φοι

 

Το κε­φά­λι ψηλά! Εχου­με να δώ­σου­με πολ­λές και με­γά­λες μάχες όχι μόνο για το μό­νι­μο διο­ρι­σμό μας αλλά και για την ανα­τρο­πή της αδι­κί­ας και της εκ­με­τάλ­λευ­σης του βάρ­βα­ρου κα­πι­τα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος!

Καμιά απο­γο­ή­τευ­ση, καμιά ανα­μο­νή!

 

 

Συ­σπεί­ρω­ση στα σω­μα­τεία, στο πλευ­ρό του Π.Α.ΜΕ Εκ­παι­δευ­τι­κών, για τη διεκ­δί­κη­ση μα­ζι­κών μό­νι­μων διο­ρι­σμών, για την ανύ­ψω­ση του μορ­φω­τι­κού επι­πέ­δου των μα­θη­τών μας, για στα­θε­ρή μό­νι­μη δου­λειά για μας και για τους μα­θη­τές μας!

 

 

Εύη  Λε­μό­νη, ανα­πλη­ρώ­τρια δα­σκά­λα,

μέλος του Π.Α.ΜΕ Εκ­παι­δευ­τι­κών Ρόδου