Συμιακιά είδε το ακίνητο που κληρονόμησε να «βαπτίζεται» δασικό! Κέρδισε την νίκή έναντι του ελληνικού δημοσίου

Με την υπ’ αρίθμ. 36/2018 απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που δημο­σιεύ­θηκε χθες, έγινε δεκτή η αγωγή μιας κατοί­κου της Σύμης κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου και ανα­γνω­ρί­στηκε η ιδιο­κτη­σία της σε ποσοστό 100% επί γεω­τε­μα­χίου, εκτά­σεως 3.572 τ.μ., που βρί­σκε­ται στη θέση «Παλα­μί­δας» του Δήμου Σύμης το οποίο «βαπτί­στηκε»… δασικό!.

Το επίδικο γεω­τε­μά­χιο, βρί­σκε­ται συγκε­κρι­μένα εκτός σχεδίου πόλεως και οικι­σμού.

Περι­ήλθε στην απο­κλει­στική κυριό­τητα, νομή και κατοχή της ενά­γου­σας, ως εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μου δικαιο­πά­ρο­χων της. Ο τίτλος κτήσης μετα­γρά­φηκε νομίμως στα βιβλία μετα­γρα­φών του Υπο­θη­κο­φυ­λα­κείου Σύμης.

Κατά την κτη­μα­το­γρά­φηση του Δήμου Σύμης η ενά­γουσα υπέβαλε την από 14-6-1997 δήλωση εμπραγ­μά­του δικαιώ­μα­τος της, κατόπιν δε προ­βο­λής της με από 08-02-2001 ενστά­σεως της, για προσ­διο­ρι­σμό του επι­δί­κου ακι­νή­του, το ανα­φε­ρό­μενο στη δήλωση εμπραγ­μά­του δικαιώ­μα­τος της ακίνητο προσ­διο­ρί­στηκε με τη με αριθμό 21/23 Αυγού­στου 2002 απόφαση της Πρω­το­βάθ­μιας Επι­τρο­πής Ενστά­σεων του Ο.Κ.Χ.Ε..

Το επίδικο κατα­χω­ρή­θηκε ως ιδιο­κτη­σία του ενα­γο­μέ­νου Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, λόγω διεκ­δί­κη­σης αυτού ως δασικού ακι­νή­του, κατόπιν απόρ­ρι­ψης της σχε­τι­κής ενστά­σεως της ενά­γου­σας, δυνάμει της από 3/07/2006 από­φα­σης της Επι­τρο­πής Ενστά­σεων του Ο.Κ.Χ.Ε.

Σύμφωνα με το από 12-10-2016 έγγραφο της Διεύ­θυν­σης Δασών Δωδε­κα­νή­σου, ανα­φο­ρικά με το χαρα­κτήρα του επι­δί­κου ακι­νή­του ως δασικής έκτασης, το ακίνητο βρί­σκε­ται σε επι­κλι­νές και βρα­χώ­δες έδαφος με μέση κλίση 34%, που συνο­ρεύει βόρεια και ανα­το­λικά με συνέ­χεια δάσους και δασικής έκτασης (δασο­βιο­κοι­νό­τητα) και δυτικά και νότια με βρα­χώ­δεις χορ­το­λι­βα­δι­κές και δασικές εκτά­σεις, που και αυτές συνι­στούν δασο­βιο­κοι­νό­τητα, ως ενιαίο οργα­νικό της σύνολο.

Τμήμα της επί­δι­κης έκτασης, εμβαδού 2.092,84 τ.μ., καλύ­πτε­ται από άγρια ξυλώδη δασική βλά­στηση απο­τε­λού­μενη από αγρια­χλα­διές, σχίνα, πουρ­νά­ρια, χαρου­πιές σε ποσοστό 20%, άγρια ξυλώδη βλά­στηση από φρύγανα αστοι­βής, σε ποσοστό 15% και βράχια κατά το υπό­λοιπο ποσοστό (65%).

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι εντός του όλου ακι­νή­του φύονταν διάφορα καρ­πο­φόρα δέντρα, όπως αχλα­διές, συκιές, ελιές και φρα­γκο­συ­κιές, τα οποία φρό­ντιζε ο πατέρας της ενά­γου­σας και σε μέρος του όλου ακι­νή­του είχε το περι­βόλι του. Και ναι μεν μέρος του επι­δί­κου ακι­νή­του εμφα­νί­ζε­ται να καλύ­πτε­ται σήμερα από άγρια ξυλώδη δασική βλά­στηση από αγρια­χλα­διές, σχίνα, πουρ­νά­ρια, χαρου­πιές και φρύγανα (αστοι­βίδα), ωστόσο, τούτο οφεί­λε­ται στο γεγονός ότι με την πάροδο των ετών και μετά το θάνατο του δικαιο­πα­ρό­χου της ενά­γου­σας, εγκα­τα­λεί­φθηκε η καλ­λιέρ­γεια του, το σπίτι κατέρ­ρευσε και είναι ερει­πω­μένο και καλύ­φθηκε η έκταση στα­διακά από άγρια ξυλώδη βλά­στηση, γεγονός που, ωστόσο, δεν καθιστά μια έκταση ως δασική.

Εξάλλου, το γεγονός ότι μέρος του επι­δί­κου, το οποίο φέρεται διεκ­δι­κού­μενο από τη Διεύ­θυνση Δασών, εμφα­νί­ζε­ται ως πετρώ­δης έκταση, δεν καθιστά την έκταση εν γένει δασική και ανε­πί­δε­κτη καλ­λιέρ­γειας από τους δικαιο­πα­ρό­χους της ενά­γου­σας, καθ’ όσον ο χαρα­κτή­ρας του εδάφους στη νήσο Σύμη είναι γενικά πετρώ­δης και οι κάτοι­κοι του νησιού, με όσα μέσα διέ­θε­ταν εκείνη την εποχή, καθά­ρι­ζαν το μέρος και καλ­λιερ­γού­σαν, όσο ήταν δυνατό, τη γη.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι το επίδικο ακίνητο είχε, στο σύνολο του, δια­χρο­νικά αστικό και όχι δασικό χαρα­κτήρα, και χρη­σι­μο­ποιού­νταν από τον άμεσο και απώτερη δικαιο­πά­ροχο της ενά­γου­σας ως περι­βόλι, στο οποίο είχαν φυτευ­τεί με καρ­πο­φόρα δέντρα, οι δε δικαιο­πά­ρο­χοι της ενά­γου­σας είχαν ανε­γεί­ρει επ’ αυτού οικίσκο, τον οποία χρη­σι­μο­ποιού­σαν ως κατοι­κία τους και στέρνα για τη συλλογή βρό­χι­νου νερού.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Κώστας Σαρής.