Το καλύτερο μνημόσυνο

Ξαφνικά προχθές το πρωί, ανα­κα­λύ­ψαμε, πως γίνο­νται δυστυ­χή­ματα στην Ελλάδα. Και μάλιστα, ότι γίνο­νται γιατί φταίει η… γλωσ­σο­φα­γιά. Από το πολύ μάτι έχουν γεμίσει οι δρόμοι από εικο­νο­στά­σια…

Ειλι­κρινά, λυπάμαι γι’ αυτόν τον νέο άνθρωπο. Είναι κρίμα και άδικο, να χάνεται κάποιος, πριν προ­λά­βει να κλείσει τα 33 και που μέχρι το πρωί της Πέμπτης, κρα­τούσε όλα, όσα μπο­ρούσε να ονει­ρευ­τεί ένα απλό, λαϊκό παιδί.

Ένα παιδί, που ταξί­δευε με προ­ο­ρι­σμό το όνειρό του.Και μέσα σε ένα δευ­τε­ρό­λε­πτο, αυτό το ταξίδι στα­μά­τησε πάνω σε μια μπάρα. Είναι πραγ­μα­τικά άδικο.

Κι ακόμη πιο άδικο και θλιβερό, είναι, ο θάνατος ενός νέου ανθρώ­που, να γίνεται αντι­κεί­μενο εκμε­τάλ­λευ­σης, με ειδή­σεις που περιο­ρί­ζο­νται στην κου­τσο­μπο­λί­στικη σκοπιά και όχι στην ουσία και όχι σαν αφορμή για σκέψη και οργά­νωση, ώστε να μην χαθούν οι ζωές και άλλων ανθρώ­πων.

Για να κατα­λά­βουμε το πόσο ανούσια και αβαθή είναι τα ΜΜΕ -που θεσμικά έχουν καθήκον να ενη­με­ρώ­νουν και εκπαι­δεύ­ουν την κοι­νω­νία, κανένα τους δεν δεν έκανε πρω­το­σέ­λιδο την έκθεση, που παρου­σί­ασε ο γνωστός Ιαβέρης, λίγες ημέρες πριν στην Βουλή.Ακόμη και μετά τον τραγικό θάνατο αυτού του νέου παιδιού,προ­τί­μη­σαν τις ειδή­σεις κλει­δα­ρό­τρυ­πας.

Μια έκθεση, με τρο­μα­κτι­κούς αριθ­μούς. Μέσα σε ένα χρόνο, είχαμε 1.600 νεκρούς και 20.000 τραυ­μα­τίες σε τροχαία ατυ­χή­ματα. Κάθε ημέρα έχουμε πέντε νεκρούς, πέντε τετρα­πλη­γι­κούς, 10 παρα­πλη­γι­κούς, 60 τραυ­μα­τίες, ενώ δεκάδες χιλιά­δες ευρώ είναι το κόστος σε υλικές ζημιές.

Κι εμείς που την δημο­σιεύ­σαμε την περα­σμένη εβδο­μάδα, σε blog την βρήκαμε και όλως τυχαίως.

Τα τροχαία μάς αφορούν όλους. Στους δρόμους σκο­τώ­νο­νται πλού­σιοι, φτωχοί, άσημοι, διά­ση­μοι, νέοι, ηλι­κιω­μέ­νοι, οι πάντες.

Εξα­ντλούμε την ευαι­σθη­σία μας στο θρήνο γι’ αυτούς που χάνουμε, και συνε­χί­ζουμε τις κακές μας συνή­θειες. Κι αν θέλετε ένα πιο πολι­τικό σχόλιο: τα τροχαία αντα­να­κλούν ευκρι­νώς το συλ­λο­γικό μας αδιέ­ξοδο.

Υπο­τί­θε­ται ότι το απότομο στα­μά­τημα των ονείρων πάνω σε μια μπάρα, αυτή η πλευρά της τρα­γω­δίας, θα είναι και διδα­κτική ιστορία που εξηγεί πώς είναι η ζωή… Η ευκαι­ρία που δίνει ο Παντε­λής να μείνει και κάτι εκτός από τα τρα­γού­δια του. Και είναι το καλύ­τερο μνη­μό­συνο.