Κατάρ: Θαύμα της ερήμου με βαρύ τίμημα

Η αντί­στροφη μέτρηση έχει ξεκι­νή­σει και όλος ο πλα­νή­της ανυ­πο­μο­νεί να πάρει μια πρώτη γεύση από την πιο αμφι­λε­γό­μενη ποδο­σφαι­ρική διορ­γά­νωση στην ιστορία των Παγκο­σμίων Κυπέλ­λων.

Η αντί­στροφη μέτρηση έχει ξεκι­νή­σει και όλος ο πλα­νή­της ανυ­πο­μο­νεί να πάρει μια πρώτη γεύση από την πιο αμφι­λε­γό­μενη ποδο­σφαι­ρική διορ­γά­νωση στην ιστορία των Παγκο­σμίων Κυπέλ­λων.

Οταν το 2011 η FIFA ανα­κοί­νωνε ότι το Μου­ντιάλ του 2022 θα το ανα­λά­βει το Κατάρ, μια χώρα-κουκκίδα στον παγκό­σμιο ποδο­σφαι­ρικό χάρτη, το μού­δια­σμα ήταν ολο­φά­νερο.

Την απόφαση υπε­ρα­σπί­στη­καν μόνον αυτοί που την είχαν λάβει, κόντρα σε κάθε λογική. Σε μια δια­δρομή σχεδόν 11 χρόνων από την ημέρα της ανά­θε­σης μέχρι την αυριανή τελετή έναρξης, συνέ­βη­σαν πάρα πολλά που δικαιο­λο­γούν την καχυ­πο­ψία και τον αρνη­τι­σμό που εκδη­λώ­θηκε εξαρχής στο άκουσμα της είδησης ότι το Κατάρ θα ανα­λά­βει ένα τέτοιο κολοσ­σιαίο έργο.

Το απο­τύ­πωμα της προη­γού­με­νης διορ­γά­νω­σης, άλλωστε, ήταν ακόμη νωπό για να απα­λύ­νει τις εντυ­πώ­σεις.

Το Π.Κ. του 2010 είχε φιλο­ξε­νη­θεί στη Νότιο Αφρική, μια χώρα που ξεχεί­λιζε από ποδο­σφαι­ρικό συναί­σθημα, πολύ φτωχή, όμως, για να σηκώσει τόσο μεγάλο βάρος.

Με τερά­στιες ελλεί­ψεις σε υπο­δο­μές, η διορ­γά­νωση θεω­ρή­θηκε επι­τυ­χη­μένη μόνο και μόνο επειδή ξεκί­νησε και τελεί­ωσε χωρίς μεγάλες αβαρίες, χωρίς να βοη­θή­σει τη Ν. Αφρική να περάσει πανη­γυ­ρικά σε μια νέα εποχή, όπως πολλοί υπο­στή­ρι­ζαν.

Το βασικό επι­χεί­ρημα υπέρ του Κατάρ ήταν το ακριβώς αντί­θετο: υπήρχε και εκεί τερά­στιο έλλειμμα σε επίπεδο οργά­νω­σης και υπο­δο­μών, αλλά το χρήμα έρεε άφθονο και οι πακτω­λοί δισε­κα­τομ­μυ­ρίων υπό­σχο­νταν μια hi-tech ποδο­σφαι­ρική εμπει­ρία. Τι φάνηκε έως τώρα; Οτι ναι μεν το κέλυφος της διορ­γά­νω­σης είναι φτιαγ­μένο από χρυσάφι, αλλά η καρδιά μέσα του δεν χτυπάει τόσο δυνατά ώστε να στείλει παντού αίμα και να δώσει ζωή!

Από πλευράς υπο­δο­μών, οι ξένοι τεχνο­κρά­τες κατά­φε­ραν αναμ­φί­βολα να μετα­μορ­φώ­σουν τη χώρα. Δεν είναι μόνο τα 8 υπερ­σύγ­χρονα γήπεδα που κατα­σκευά­στη­καν με κόστος μεγα­λύ­τερο των 8 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ συνο­λικά.

Το καθένα τους απο­τε­λεί πόλο έλξης για τους φιλά­θλους και ελά­χι­στα θα ενο­χλη­θούν οι διορ­γα­νω­τές εάν το πρό­γραμμα αξιο­ποί­η­σής τους με άλλους τρόπους μετά το τέλος των αγώνων απο­δει­χθεί απο­τυ­χη­μένο. Είναι κυρίως ότι χτί­στηκε ουσια­στικά μια νέα πόλη πάνω στην άμμο της ερήμου και ότι μια ολό­κληρη χώρα μετα­μορ­φώ­θηκε και εκσυγ­χρο­νί­στηκε μέσα από βαθιές «ενέσεις» στις υπο­δο­μές της.

Η αντι­φα­τική εικόνα ενός ποδο­σφαι­ρι­κού «πει­ρά­μα­τος» με κέλυφος από χρυσό και «γκρίζο» περιε­χό­μενο.

Το αντί­τιμο ήταν βαρύ. Από τη στιγμή που ξεκί­νη­σαν τα έργα, δεν στα­μά­τη­σαν ποτέ οι φωνές μιας παγκό­σμιας δια­μαρ­τυ­ρίας για τις εκα­τόμ­βες εργατών που θυσιά­στη­καν σε ένα σύγ­χρονο «γεφύρι της Αρτας» και ας υπήρξαν σθε­να­ρές δια­ψεύ­σεις από τους διορ­γα­νω­τές. Οι φωνές δια­μαρ­τυ­ρίας είχαν και ποδο­σφαι­ρικό υπό­βα­θρο, καθώς οι αγώνες μετα­φέρ­θη­καν για πρώτη φορά στην Ιστορία από καλο­καίρι σε χειμώνα, ώστε να περιο­ρι­στούν κατά το δυνατόν οι κίν­δυ­νοι και οι κάθε λογής δυσλει­τουρ­γίες που γεννούν οι μεγάλες θερ­μο­κρα­σίες στην ευρύ­τερη περιοχή. Οι συνέ­πειες αυτής της μετά­θε­σης θα φανούν αργό­τερα, όταν ξαναρ­χί­σουν οι διε­θνείς και εγχώ­ριες διορ­γα­νώ­σεις που δια­κό­πη­καν για περίπου 40 ημέρες, με το πρό­γραμμά τους να συμ­πτύσ­σε­ται δρα­μα­τικά για να βγουν οι ημε­ρο­μη­νίες.

Πρω­το­φα­νές είναι και το ότι οι 64 αγώνες της διορ­γά­νω­σης θα διε­ξα­χθούν σε μία μόνο πόλη, στε­ρώ­ντας από τους ταξιδιώτες-φιλάθλους τη μαγεία της εξε­ρεύ­νη­σης. Πολλούς περιο­ρι­σμούς επι­βάλ­λει και η κουλ­τούρα με τις θρη­σκευ­τι­κές πεποι­θή­σεις των κατοί­κων της χώρας.

Οι απα­γο­ρεύ­σεις (στο αλκοόλ, στη δια­σκέ­δαση, στην ελεύ­θερη και πολι­τική έκφραση, στις ενδυ­μα­το­λο­γι­κές προ­τι­μή­σεις, στις σχέσεις των δύο φύλλων κ.λπ.) είναι πολλές και αφαι­ρούν σε μεγάλο βαθμό τον χαρα­κτήρα της δια­σκέ­δα­σης, που έχουν εξ ορισμού αυτές οι τερά­στιες διορ­γα­νώ­σεις, απο­τε­λώ­ντας μαγνήτη για τους ξένους φιλά­θλους.

Πέρα από την ακρί­βεια (250 ευρώ το φθη­νό­τερο δωμάτιο σε προκάτ εγκα­τα­στά­σεις στην έρημο – 13 ευρώ το ένα λίτρο μπίρας), αυτές οι απα­γο­ρεύ­σεις απο­τε­λούν άλλον ένα απο­τρε­πτικό παρά­γο­ντα για να εμφα­νι­στούν οι (ανα­με­νό­με­νοι αλλά άφαντοι προς το παρόν) του­ρί­στες, σε σημείο να σέρ­νο­νται φήμες πως η κυβέρ­νηση του Κατάρ προ­σλαμ­βά­νει… φιλά­θλους από κοντι­νές χώρες για να μη δεί­χνουν άδεια τα υπερ­σύγ­χρονα και αχανή γήπεδα που κατα­σκευά­στη­καν μόνο για τους αγώνες!

Πηγή kathimerini.gr

Χρήστος Κοντός