Πενθεί η Δωδεκάνησος για την απώλεια του Mανώλη Kαστελλοριζιού

Κάτω από βαρύ και πέν­θι­μο κλίμα τε­λέ­στη­κε χθες στον Ιερό Ναό Τα­ξιάρ­χη Ρόδου η κη­δεία του ξε­νο­δό­χου Μα­νώ­λη Κα­στελ­λο­ρι­ζιού, που απε­βί­ω­σε το βράδυ της Πα­ρα­σκευ­ής σε ηλι­κία 85 ετών.

Ο Μα­νώ­λης Κα­στελ­λο­ρι­ζιός γεν­νή­θη­κε το 1933 στην Όλυ­μπο της Καρ­πά­θου, πα­ρα­κο­λού­θη­σε τρεις πρώ­τες τά­ξεις στο Γυ­μνά­σιο του Απε­ρί­ου και στη συ­νέ­χεια εγκα­τα­στά­θη­κε με την οι­κο­γέ­νειά του στη Ρόδο (1949), φοί­τη­σε στο Βε­νε­τό­κλειο Γυ­μνά­σιο και το 1951 πήρε το απο­λυ­τή­ριο του Πρα­κτι­κού Τμή­μα­τος.

Αμέ­σως μετά εγρά­φη στην Ανω­τά­τη Σχολή Οι­κο­νο­μι­κών και Εμπο­ρι­κών Επι­στη­μών (ΑΣΟΕΕ) και έγινε πτυ­χιού­χος το 1956. Το 1959 διο­ρί­στη­κε ως λο­γι­στής στην Ανω­τέ­ρα Σχολή Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των και ύστε­ρα από μια επι­μόρ­φω­ση στην ξε­νο­δο­χεια­κή λο­γι­στι­κή ως υπό­τρο­φος της ΑΣΤΕΡ σε με­γά­λα ξε­νο­δο­χεία της Αθή­νας. Ταυ­τό­χρο­να δί­δα­ξε στη Σχολή μέχρι το 1968. Πα­ράλ­λη­λα κατά την πε­ρί­ο­δο 1960-1968 ασχο­λή­θη­κε και με την ορ­γά­νω­ση με­γά­λων ξε­νο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σε­ων στη Ρόδο.

Στο ξε­νο­δο­χεια­κό επάγ­γελ­μα μπήκε το 1966 ως μέ­το­χος και Διευ­θύ­νων Σύμ­βου­λος του Ξε­νο­δο­χεί­ου «Blue Sky» και στο Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο της Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων Ρόδου εκλέ­γε­ται για πρώτη φορά ως Σύμ­βου­λος τον Μάρ­τιο του 1975 για να γίνει Αντι­πρό­ε­δρος τον Ιού­νιο του 1977 και Πρό­ε­δρος τον Σε­πτέμ­βριο του 1980.

Διε­τέ­λε­σε Σύμ­βου­λος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του Εμπο­ρι­κού και Βιο­μη­χα­νι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Δω­δε­κα­νή­σου (1982-1984), Αντι­πρό­ε­δρος της Πα­νελ­λή­νιας Ομο­σπον­δί­ας Ξε­νο­δό­χων 1982-1985 και 1988, μέλος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του Ξε­νο­δο­χεια­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Ελ­λά­δος από 1989, σύμ­βου­λος στο Ίδρυ­μα Ανιά­των Δω­δε­κα­νή­σου και συμ­με­τεί­χε στην Εφο­ρία του Σώ­μα­τος Ελ­λή­νων Προ­σκό­πων Δω­δε­κα­νή­σου.

Ο πρό­ε­δρος της Ενω­σης Ξε­νο­δό­χων Ρόδου κ. Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης στο επι­κή­δειο του ανέ­φε­ρε, με­τα­ξύ άλλων και τα εξής:

«Ο Μα­νώ­λης, αν και Κα­στελ­λο­ρι­ζιός στο επώ­νυ­μο, είχε πάντα μέσα του, την πνοή του αέρα, που φυσά ψηλά, εκεί στην Όλυ­μπο, της Καρ­πά­θου.

Αει­κί­νη­τος, δη­μιουρ­γι­κός, με κα­θα­ρό­τη­τα στο βλέμ­μα και στο λόγο, έκανε, όπως χι­λιά­δες άλλοι Δω­δε­κα­νή­σιοι, δεύ­τε­ρη ιδιαί­τε­ρη πα­τρί­δα, τη Ρόδο. Εδώ τέ­λειω­σε το Βε­νε­τό­κλειο, πριν συ­νε­χί­σει τις σπου­δές του στην ΑΣΟΟΕ, εδώ είναι που μπαί­νει στο ξε­νο­δο­χεια­κό επάγ­γελ­μα με το Blu Sky, από τα μέσα της δε­κα­ε­τί­ας του 60, κι εδώ υπη­ρε­τεί την Ένωση Ξε­νο­δό­χων Ρόδου, στην αρχή ως σύμ­βου­λος, και από το 1980, ως Πρό­ε­δρος.

Ανή­κει στην ηρω­ι­κή γενιά των πιο­νέ­ρων, του Ρο­δια­κού Του­ρι­σμού. Σε αυ­τούς που τόλ­μη­σαν, που ρί­σκα­ραν, που μό­χθη­σαν και κα­τά­φε­ραν, να βά­λουν τα γερά θε­μέ­λια, του του­ρι­στι­κού θαύ­μα­τος της Ρόδου. Με Ένωση, με συ­νερ­γα­σία, με σύν­θε­ση. Με πολλά «Μαζί», και με λίγα «Χώρια». Ο Μα­νώ­λης, μαζί με τους συ­να­δέλ­φους της γε­νιάς του, άνοι­ξαν πραγ­μα­τι­κά νέους ορί­ζο­ντες, και νέους δρό­μους για τον του­ρι­σμό, και κατ’ επέ­κτα­ση για όλη την οι­κο­νο­μία, του νη­σιού μας. Δεν υπάρ­χει επι­χει­ρη­μα­τι­κή ή εμπο­ρι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στη Ρόδο, που με τον ένα, ή τον άλλο τρόπο, να μη σχε­τί­ζε­ται με τον του­ρι­σμό. Αυτή είναι η με­γά­λη αξία της προ­σφο­ράς του Μα­νώ­λη, και όλης της γε­νιάς του.

Εμείς, οι νε­ό­τε­ροι, που πα­ρα­λά­βα­με τη σκυ­τά­λη από τα χέρια τους, έχου­με ένα διπλό κα­θή­κον:

Πρώ­τον, ν’ απο­δεί­ξου­με έμπρα­κτα το σε­βα­σμό μας, και την ανα­γνώ­ρι­ση, της με­γά­λης προ­σφο­ράς του στον τόπο. Κι αυτό δεν γί­νε­ται στα λόγια. Γί­νε­ται στα έργα. Γί­νε­ται στις πρά­ξεις. Αυτές με­τρά­νε, αυτό μας έμα­θαν πρα­κτι­κά μυαλά, όπως του Μα­νώ­λη Κα­στελ­λο­ρι­ζιού. Επί δικής σου Προ­ε­δρί­ας ανε­γέρ­θη το κτή­ριο της Ένω­σής μας, και χάρη σε ‘σένα εγκα­τα­στα­θή­κα­με στο «σπίτι» μας. Με το νοι­κο­κυ­ριό και την τάξη σου, με την κι­νη­το­ποί­η­ση των δυ­νά­με­ων όλων μας: Υπό την δική σου Προ­ε­δρία.

Σε­βα­σμός κι ανα­γνώ­ρι­ση ση­μαί­νουν, πως δί­νου­με κι εμείς στον καιρό μας, τον δικό μας με­γά­λο αγώνα, για να συ­νε­χί­σου­με το έργο τους. Για να εί­μα­στε πε­ρή­φα­νοι, όχι μόνο για το πα­ρελ­θόν, αλλά και για το σή­με­ρα. Αυτό είναι το δικό μας έργο. Να δη­μιουρ­γού­με. Να σχε­διά­ζου­με. Να διεκ­δι­κού­με. Να κα­τα­φέρ­νου­με. Να δί­νου­με λύ­σεις. Να ερ­γα­στού­με, να συ­νερ­γα­στού­με, με «Ένωση». Να κά­νου­με τη Ρόδο κα­λύ­τε­ρη.

Αλλά, μαζί με το κα­θή­κον του σε­βα­σμού στους προη­γού­με­νους, έχου­με και το κα­θή­κον να απο­δεί­ξου­με την αγάπη μας στους επό­με­νους, στα παι­διά μας. Κι όπως εμείς πή­ρα­με από του προη­γού­με­νους, τη σκυ­τά­λη της προ­σπά­θειας, αλλά και της ευ­και­ρί­ας, να κά­νου­με τα όνει­ρά μας πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, το ίδιο ακρι­βώς πρέ­πει να εξα­σφα­λί­σου­με και στις νέες γε­νιές. Τις δυ­να­τό­τη­τες και τις ευ­και­ρί­ες, να ξε­δι­πλώ­σουν τα δικά τους τα­λέ­ντα, τις δικές τους δε­ξιό­τη­τες, τη δική του τόλμη και δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα.

Προ­ϋ­πό­θε­ση γι’ αυτό είναι μια Ρόδος οι­κο­νο­μι­κά, κοι­νω­νι­κά και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά βιώ­σι­μη. Φι­λι­κή στο επι­χει­ρείν. Μα­γνή­της προ­ο­πτι­κών, ευ­και­ριών και επεν­δύ­σε­ων. Κυ­ψέ­λη δη­μιουρ­γι­κό­τη­τας, και και­νο­το­μί­ας. Ρόδος, που θα δίνει την ευ­και­ρία στα παι­διά της, να ζή­σου­νε στον τόπο τους, μαζί με τον μο­νά­κρι­βο γιό, και διά­δο­χό σου Κώστα, και να μη χρειά­ζε­ται να ξε­νι­τευ­τούν, για να ευ­τυ­χή­σουν στη ζωή τους.

Μ’ αυτές τις σκέ­ψεις, σε απο­χαι­ρε­τού­με, Πρό­ε­δρε Μα­νώ­λη. Γιατί τέ­τοιες ήταν, και οι δικές σου έγνοιες για τη Ρόδο μας, για τον του­ρι­σμό, για το μέλ­λον».