Ν. Κεραμέως: «Το αίτημά μας για εκλογές ανταποκρίνεται σε εθνικό χρέος»

Κυρία Κερα­μέως, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε από τις δημο­σκο­πή­σεις που φέρνουν μπροστά την Νέα Δημο­κρα­τία και δεί­χνουν να υπάρχει μία τάση ‘παγίωσης’ της δια­φο­ράς από τον Σύριζα. Πώς βλέπετε να δια­μορ­φώ­νε­ται το τοπίο;

Η Νέα Δημο­κρα­τία έχει επι­τύ­χει μία αξιο­ση­μεί­ωτη μετα­στροφή του πολι­τι­κού κλί­μα­τος από τις εθνικές εκλογές του Σεπτεμ­βρίου 2015, σχεδόν υπερ­τρι­πλα­σιά­ζο­ντας προς όφελός της την τότε διαφορά του 7% υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως οι δημο­σκο­πή­σεις απο­τυ­πώ­νουν μία τάση απο­δο­κι­μα­σίας, έλλει­ψης εμπι­στο­σύ­νης, αγα­νά­κτη­σης, απο­γο­ή­τευ­σης από την κυβέρ­νηση. Επ’ ουδενί όμως δεν εφη­συ­χά­ζουμε, κάθε άλλο. Χρειά­ζε­ται συνέ­πεια, τεκ­μη­ρί­ωση και ρεα­λι­στικό σχέδιο, να πεί­σουμε τους πολίτες για την προ­ο­πτική του δικού μας σχε­δια­σμού για την ανάταξη της χώρας.

Ο πρό­ε­δρος της ΝΔ κ. Κυριά­κος Μητσο­τά­κης ζητάει εκλογές. Πότε ‘βλέπετε’ εκλογές και πιστεύ­ετε ότι είναι η ενδε­δειγ­μένη λύση για την χώρα;  

Ως Νέα Δημο­κρα­τία, ζητάμε σταθερά εκλογές διότι θεω­ρούμε ότι το όποιο κόστος από την προ­σφυγή στις κάλπες θα είναι σαφώς μικρό­τερο από την τερά­στια ζημία παρα­μο­νής των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ στη δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας. Η ζημία αυτή δεν αφορά μόνο την οικο­νο­μία, αλλά και κρί­σι­μους τομείς της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, όπως η παιδεία, η δημόσια ασφά­λεια και η δημόσια υγεία, παράλ­ληλα με τη συνεχή υπο­βάθ­μιση των θεσμών και του κράτους δικαίου. Θα ήταν μία εύκολη λύση να περι­μέ­νουμε την κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ να φθαρεί ολο­κλη­ρω­τικά από τις ανα­ξιό­πι­στες, φορο­ε­πι­δρο­μι­κές, κατα­στρο­φι­κές της πολι­τι­κές, ή και από τις εσω­τε­ρι­κές της συγκρού­σεις και ανι­σορ­ρο­πίες. Το αίτημά μας για εκλογές αντα­πο­κρί­νε­ται στο εθνικό χρέος της παρά­τα­ξής μας, ως υπεύ­θυ­νης δύναμης εξου­σίας που επι­διώ­κει να δια­κό­ψει την ξέφρενη πορεία της Ελλάδας προς τον γκρεμό, στην οποία μας έφερε η ανι­κα­νό­τητα και ανα­ξιο­πι­στία της τελευ­ταίας σχεδόν διετίας. Η επόμενη κυβέρ­νηση θα κληθεί να φέρει εις πέρας το τιτάνιο έργο της ανοι­κο­δό­μη­σης της χώρας μας και της απο­κα­τά­στα­σης της αξιο­πι­στίας της στο εσω­τε­ρικό και το εξω­τε­ρικό.

Στην ΔΕΘ ο κ. Κ. Μητσο­τά­κης κατέ­θεσε μια σειρά από προ­τά­σεις και ένα πρό­γραμμα για έξοδο από την κρίση. Είναι εφικτές και υλο­ποι­ή­σι­μες αυτές οι προ­τά­σεις, μέσα σε ένα τόσο δύσκολο περι­βάλ­λον όπως αυτό που κυριαρ­χεί στην ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα;

Στη ΔΕΘ ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης παρου­σί­ασε τις αξιό­πι­στες, τεκ­μη­ριω­μέ­νες και υλο­ποι­ή­σι­μες προ­τά­σεις της Νέας Δημο­κρα­τίας για έξοδο από την κρίση, στο πλαίσιο αλλαγής του μίγ­μα­τος πολι­τι­κής που θα βασί­ζε­ται στο τρί­πτυχο «μείωση φόρων – μείωση δαπανών – προ­σέλ­κυση επεν­δύ­σεων». Μεταξύ αυτών, η μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 30% εντός διετίας, της φορο­λο­γίας εισο­δή­μα­τος και των επι­χει­ρη­μα­τι­κών κερδών, καθώς και η μείωση ΦΠΑ και ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών. Είναι προ­τά­σεις απόλυτα ρεα­λι­στι­κές και κοστο­λο­γη­μέ­νες, που συνο­δεύ­ο­νται από συγκε­κρι­μέ­νες περι­κο­πές δαπανών, όπως η περι­κοπή κατα­να­λω­τι­κών δαπανών του δημο­σίου, η βελ­τί­ωση των απο­τε­λε­σμά­των των ΔΕΚΟ, η συγ­χώ­νευση κτι­ρια­κών υπο­δο­μών κ.ά., που μπορούν να εξοι­κο­νο­μή­σουν έως και 3,5 δις ευρώ για το Κράτος, σε βάθος τετρα­ε­τίας. Να υπεν­θυ­μί­σουμε, περαι­τέρω, ότι τη διετία 2013–2014 η Νέα Δημο­κρα­τία, χωρίς δημο­σιο­νο­μικά ισο­δύ­ναμα, μείωσε κατά 10 ποσο­στιαίες μονάδες το ΦΠΑ στην εστίαση, κατά 30% τον Ειδικό Φόρο Κατα­νά­λω­σης στο πετρέ­λαιο θέρ­μαν­σης, κατά 30% την έκτακτη εισφορά αλλη­λεγ­γύης και κατά 5% τις ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές. Οι μειώ­σεις αυτές ήταν απο­τέ­λε­σμα σκληρής δου­λειάς και υπεύ­θυ­νης δια­κυ­βέρ­νη­σης, που στα­θε­ρο­ποί­η­σαν την οικο­νο­μία, σε αντί­θεση με την προ­χει­ρό­τητα, τον τυχο­διω­κτι­σμό και τη δια­χει­ρι­στική ανε­πάρ­κεια που επι­δει­κνύει συστη­μα­τικά η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ.

Ο πρό­ε­δρος της Ν.Δ. φαί­νε­ται ότι θέλει την ‘διεύρυνση’ προς άλλους χώρους. Αυτό πώς θα μπο­ρέ­σει να λει­τουρ­γή­σει στην πράξη κατά την άποψή σας και πώς θα μπο­ρέ­σει να δια­μορ­φω­θεί στην κάλπη;

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης έχει εξ αρχής ξεκα­θα­ρί­σει ότι η Νέα Δημο­κρα­τία θα κάνει πράξη την ανα­νέ­ωση και την αξιο­κρα­τία, μέσω της μεγάλης κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φίας υπέρ των μεταρ­ρυθ­μί­σεων, υπέρ της προ­σέλ­κυ­σης επεν­δύ­σεων, υπέρ του κράτους δικαίου, με πολι­τικό εκφρα­στή τη Νέα Δημο­κρα­τία. Ο μηχα­νι­σμός αυτός της ΝΔ ήδη τέθηκε σε λει­τουρ­γία: με την ανοιχτή πρό­σκληση για το «Κυβερ­νη­τικό Πρό­γραμμα», μέσω της οποίας συγκε­ντρώ­σαμε 1.100 υψηλού επι­πέ­δου βιο­γρα­φικά ανθρώ­πων που εντά­χθη­καν σε 35 θεμα­τι­κές ομάδες εργα­σίας και συνέρ­χο­νται τακτικά. Με το πρό­γραμμα «Συμ­με­τέχω», μέσω του οποίου 2.800 άνθρω­ποι συμ­με­τέ­χουν στις 10 Γραμ­μα­τείες της ΝΔ και άλλοι πολλοί σε εθε­λο­ντι­κές δράσεις. Με τη δημιουρ­γία Μητρώου Πολι­τι­κών Στε­λε­χών, που στο­χεύει στην κινη­το­ποί­ηση νέων προ­σώ­πων, την ανα­νέ­ωση των ψηφο­δελ­τίων μας, την ενί­σχυση της πολυ­φω­νίας, τη δημιουρ­γία μίας νέας γενιάς πολι­τι­κών στε­λε­χών που ως σήμερα δεν είχαν πρό­σβαση στην πολι­τική. Το όραμα που πρε­σβεύει σήμερα η ΝΔ έχει απήχηση σε ένα ευρύ­τερο ακρο­α­τή­ριο, όπως κατέ­δειξε και η συμ­με­τοχή στις εσω­κομ­μα­τι­κές μας εκλογές.

Η Ν.Δ. θα μπο­ρέ­σει να τα κατα­φέ­ρει με την αυτο­δυ­να­μία; Κι αν όχι με ποιους θα συγκυ­βερ­νή­σει;

Στόχος μας –και εφικτός, όπως δια­φαί­νε­ται από τις δημο­σκο­πή­σεις– είναι η αυτο­δυ­να­μία. Είτε επι­τύ­χουμε την αυτο­δυ­να­μία είτε όχι, θα επι­διώ­ξουμε να συνερ­γα­στούμε με όλες τις υγιείς δυνά­μεις του τόπου που ασπά­ζο­νται τις ιδέες και τις αξίες που πρε­σβεύει η ΝΔ και επι­διώ­κουν την επι­στροφή στην ανά­πτυξη και την κανο­νι­κό­τητα.

Πλει­στη­ρια­σμοί, κατα­σχέ­σεις τρα­πε­ζι­κών λογα­ρια­σμών, συνε­χείς περι­κο­πές σε συντά­ξεις, ανεργία, ασφυξία στην αγορά, συνεχή «λουκέτα». Θα βγούμε ποτέ από τα Μνη­μό­νια;

Στο τέλος του 2014 βρε­θή­καμε πραγ­μα­τικά πολύ κοντά στην έξοδο από τα Μνη­μό­νια, όπως απο­δει­κνύ­ουν τα οικο­νο­μικά στοι­χεία της χώρας και όπως μας υπεν­θυ­μί­ζουν διαρκώς έγκρι­τοι Ευρω­παίοι αξιω­μα­τού­χοι. Δυστυ­χώς οι εκλογές του Ιανουα­ρίου 2015 και η ανά­δειξη της παρού­σας κυβέρ­νη­σης διέ­κο­ψαν αυτήν την πορεία προς την ανά­καμψη και βύθισαν τη χώρα σε νέα, ακόμη βαθύ­τερη ύφεση και στην επιβολή ενός τρίτου, επα­χθέ­στε­ρου Μνη­μο­νίου. Είναι δυνατή η εκ νέου στροφή προς την έξοδο από τα Μνη­μό­νια, μόνο αν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί από μία σοβαρή, αξιό­πι­στη κυβέρ­νηση, που θα πιστέ­ψει και θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σει τις ανα­γκαίες μεταρ­ρυθ­μί­σεις, πολλές από τις οποίες εμείς οι Έλληνες πρέπει πρω­τί­στως να επι­διώ­κουμε, αντί να μας επι­βάλ­λο­νται από τους θεσμούς. Τα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα που ανα­φέ­ρετε, οι πλει­στη­ρια­σμοί, οι κατα­σχέ­σεις, η ανεργία και η ασφυξία της αγοράς, σε συν­δυα­σμό με τη δρα­στική περι­κοπή των εισο­δη­μά­των των πολιτών και την υπο­βάθ­μιση των θεσμών και των βασικών κρα­τι­κών παροχών, έχουν κατα­στή­σει για πολλούς συμπο­λί­τες μας ανυ­πό­φορη την καθη­με­ρι­νό­τητα, για την οποία η Κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ «σφυ­ρί­ζει αδιά­φορα». Αντί να ασχο­λη­θεί επι­στα­μέ­νως με την επίλυσή τους, χρη­σι­μο­ποιεί επι­κοι­νω­νιακά πυρο­τε­χνή­ματα, όπως το ζήτημα των τηλε­ο­πτι­κών αδειών, η αλλαγή στο μάθημα των θρη­σκευ­τι­κών και ανα­ρίθ­μητα άλλα, σε μία από­πειρα απο­προ­σα­να­το­λι­σμού της κοινής γνώμης.

Η κυβέρ­νηση Σύριζα – ΑΝΕΛ ενέ­κρινε την δημιουρ­γία ενός Υπερ-Ταμείου για την ‘αξιοποίηση’ της δημό­σιας περιου­σίας της χώρας. Πώς το είδατε; Κάποιοι μιλάνε για κανο­νικό ξεπού­λημα…

Ας δια­χω­ρί­σουμε πρω­τί­στως την έννοια των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων και του Υπερ­τα­μείου. Η Νέα Δημο­κρα­τία τάσ­σε­ται ανοιχτά και έμπρα­κτα υπέρ των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων, τις υπερ­ψη­φί­ζει όταν προ­κύ­πτουν μέσω νομο­θε­τι­κών ρυθ­μί­σεων, τις πρε­σβεύει και τις υπε­ρα­σπί­ζε­ται από κάθε θέση, καθώς οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και οι επεν­δύ­σεις εν γένει είναι εκείνες που θα δημιουρ­γή­σουν τις πολυ­πό­θη­τες νέες θέσεις εργα­σίας στη χώρα μας. Δαμε­τρικά αντί­θετα κινη­θή­καμε, κατα­ψη­φί­ζο­ντας χωρίς δεύτερη σκέψη, το λεγό­μενο «Υπερ­τα­μείο», κυρίως γιατί λείπουν οι ελά­χι­στες ανα­γκαίες ασφα­λι­στι­κές δικλεί­δες για την κατο­χύ­ρωση του εθνικού συμ­φέ­ρο­ντος. Ανα­λυ­τικά:

Βρε­θή­καμε ενώπιον μιας πρω­το­φα­νούς εκχώ­ρη­σης του συνόλου σχεδόν των περιου­σια­κών στοι­χείων της χώρας.

Μόνος ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών θα μπορεί να μετα­βι­βά­ζει μελ­λο­ντικά περιου­σιακά στοι­χεία του Δημο­σίου στο ταμείο αυτό, δίχως έγκριση της Βουλής.

Η δια­χεί­ριση όλων των περιου­σια­κών στοι­χείων θα γίνεται ουσια­στικά από τους δανει­στές, χωρίς κανέναν έλεγχο της Βουλής και χωρίς καμία λογο­δο­σία.

Η εκχώ­ρηση αυτή έχει διάρ­κεια έναν αιώνα, 99 χρόνια για την ακρί­βεια, ενώ τα δάνεια του τρίτου μνη­μο­νίου για τα οποία η κυβέρ­νηση υπο­θή­κευσε τη δημόσια περιου­σία λήγουν κατά μέσο όρο σε 33 χρόνια. Με λίγα λόγια, παρα­δε­χό­μα­στε, ως Ελλη­νική Δημο­κρα­τία, ότι και να επι­τύ­χει το πρό­γραμμα, και να επι­στρέ­ψουμε στην ανά­πτυξη, και να βγούμε στις αγορές, και να ξεπλη­ρώ­σουμε τα δάνειά μας μέχρι το 2049 όπως προ­βλέ­πε­ται, παρόλα αυτά σχεδόν όλα τα περιου­σιακά στοι­χεία της χώρας, θα είναι υπο­θη­κευ­μένα έως το 2115!

Το προ­σφυ­γικό παρα­μέ­νει ανοιχτή πληγή για την χώρα. Εμείς στα νησιά το βιώ­νουμε αυτό. Την ίδια ώρα, το Αιγαίο είναι ξέφραγο αμπέλι. Πού το πάει η Ευρώπη και το παι­χνίδι με την Τουρκία;

Η Νέα Δημο­κρα­τία έχει τηρήσει υπεύ­θυνη εθνική στάση και στο προ­σφυ­γικό πρό­βλημα, το οποίο και έχει ανα­δεί­ξει σε όλους τους τόνους ως Ευρω­παϊκό ζήτημα, παρά τις βαριές ευθύνες που κατα­λο­γί­ζουμε στην κυβέρ­νηση για τη δια­χει­ρι­στική ανε­πάρ­κεια και την έλλειψη συντο­νι­σμού και πολι­τι­κής βού­λη­σης που επι­δει­κνύει και σε αυτό τον τομέα. Η ΕΕ οφείλει να δια­σφα­λί­σει την τήρηση της συμ­φω­νίας, μέσω της άσκησης πίεσης προς την Τουρκία. Η Τουρκία, με τη σειρά της, πρέπει να συμ­μορ­φω­θεί με τις δεσμεύ­σεις της. Και η Ελλάδα πρέπει να αξιο­ποι­ή­σει τη μονα­δική της ίσως ευκαι­ρία να δια­χει­ρι­στεί τις μετα­να­στευ­τι­κές/προ­σφυ­γι­κές ροές, με τη δυνα­τό­τητα επα­να­προ­ώ­θη­σης που της παρέχει η συμ­φω­νία. Η ως τώρα εφαρ­μογή δεν ήταν ενθαρ­ρυ­ντική. Περαι­τέρω, η εμπλοκή με την αύξηση των αιτή­σεων ασύλου και τις συνα­κό­λου­θες χρο­νο­βό­ρες δια­δι­κα­σίες για τη διεκ­πε­ραί­ωσή τους, αλλά και η σκλή­ρυνση της τουρ­κι­κής στάσης, επι­τεί­νουν το πρό­βλημα. Οι προ­ο­πτι­κές είναι, δυστυ­χώς, δυσοί­ω­νες, αλλά πρέπει να κατα­βλη­θεί κάθε δυνατή προ­σπά­θεια για το συμ­φέ­ρον της χώρας μας.