Καστελόριζο: Εκεί που οι κάτοικοι παλεύουν να ζήσουν κάτω από την αναλγησία του ελληνικού κράτους

Καστελ­λό­ριζο… Η νοτιο­α­να­το­λι­κό­τερη γωνιά της Ελλάδας… Εκεί που οι κάτοι­κοι κάθε μέρα παλεύ­ουν να ζήσουν κάτω από την αναλ­γη­σία του ελλη­νι­κού κράτους και του τουρ­κι­κού φλερτ, το οποίο τους μαρ­κά­ρει στενά για να τους προ­σφέ­ρει απλό­χερα αυτά που η Ελλάδα τους αρνεί­ται.

Ίσως, αν δεν ήταν ο στρατός στο Καστελ­λό­ριζο τα πράγ­ματα να μην ήταν τόσο καλά σήμερα με τους γεί­το­νες.

Το δυνατό τάγμα που έχει εγκα­τα­στα­θεί τελευ­ταία στο νησί κάνει τους Τούρ­κους να σκέ­φτο­νται δεύτερη φορά την όποια τους κίνηση, παρα­μέ­νο­ντας τελικά στις καθη­με­ρι­νές κρουα­ζιέ­ρες από το Κας στο Καστελ­λό­ριζο και «ίδωμεν», όπως λένε πολλοί.

Πολλά από τα προ­βλή­ματα και τις δυσκο­λίες που θα δια­βά­σετε παρα­κάτω τα δια­πι­στώ­σαμε με τα μάτια μας και τα βιώσαμε, στην προ­σπά­θειά μας να βρε­θούμε σε αυτή την άκρη της Ελλάδας.

Και όμως, για να φτά­σουμε από τη Ρόδο περι­μέ­ναμε δύο μέρες λόγω ανύ­παρ­κτων πτήσεων, ακτο­πλοϊ­κών συν­δέ­σεων και και­ρι­κών συν­θη­κών που απα­γό­ρευαν την άφιξη στο νησί.

Ίσως και γι’ αυτό, δια­πι­στώ­σαμε (σ.σ. αφού κατα­φέ­ραμε την τρίτη μέρα να φτά­σουμε στο νησί) ότι το Καστελ­λό­ριζο γυρνάει την… πλάτη του στην ελλη­νική κυβέρ­νηση και δια­μη­νύει στην Αθήνα, ότι αν δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­σει τις υπο­σχέ­σεις που τους δίνουν τόσα χρόνια οι πολι­τι­κοί, τα πράγ­ματα θα πάρουν άλλη τροπή.

Το νησί που στιγ­μα­τί­στηκε από τη δήλωση του Γιώργου Παπαν­δρέου για την είσοδο της χώρας στο μνη­μό­νιο, πέντε χρόνια μετά έχει τα ίδια προ­βλή­ματα που είχε και πριν. Αν όχι περισ­σό­τερα…

«Βαρε­θή­καμε να ζητάμε τα αυτο­νό­ητα , τα αγαθά που σύμφωνα με τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα πρέπει να έχει ο κάθε άνθρω­πος για να ζήσει αξιο­πρε­πώς. Ζούμε στην άκρη της Ελλάδας και μας έχουν παρα­πε­τα­μέ­νους, δίνο­ντας την αίσθηση σε όλο τον κόσμο ότι το Καστελ­λό­ριζο όλο ζητάει . Τίποτα και­νού­ριο δεν ζητάει το νησί . Θέλει αυτά που έπρεπε να μας παρέχει η ελλη­νική κυβέρ­νηση για να ζήσουν οι ακρίτες εδώ και να φυλάνε τα σύνορα της Ελλάδας. Αντι­θέ­τως, αυτοί κάνουν σαν να θέλουν να μας απο­δε­κα­τί­σουν. Σαν να θέλουν να μας κάνουν να εγκα­τα­λεί­ψουμε το νησί μας» λέει ο 35χρονος Μιχάλης Αχλα­διώ­της, αντι­δή­μαρ­χος, πατέρας ενός μωρού και με έγκυο γυναίκα που παρα­μέ­νει στο νησί.

Η κραυγή αγωνίας των κατοί­κων είναι εντο­νό­τατη… Δεν αντέ­χουν άλλες επι­σκέ­ψεις πολι­τι­κών… Από… «θα» έχουν χορ­τά­σει. Άλλωστε, οι πολι­τι­κοί, από τον ίδιο τον Πρω­θυ­πουργό, κ. Αντώνη Σαμαρά, μέχρι τον τελευ­ταίο βου­λευτή, μόνο υπό­σχο­νται και επι­διώ­κουν με μεγάλα λόγια να υφαρ­πά­ξουν ψήφους, κάθε φορά που εμφα­νί­ζο­νται στο νησί.

Τα προ­βλή­ματα γι αυτό το κομμάτι της ακρι­τική Ελλάδας παρα­μέ­νουν άλυτα και αυτή είναι η μεγα­λύ­τερη αίσθηση ντροπής που θα μπο­ρούσε να προ­κα­λέ­σει η «μητέρα» Ελλάδα, στα παιδιά της. Η κοροϊ­δία της κυβέρ­νη­σης προς τους ακρίτες που ξέρουν χρόνια τώρα, ότι καθη­με­ρινά «παίζουν» με τις πιθα­νό­τη­τες να βρεθεί ο τόπος τους στο επί­κε­ντρο μιας νέας ελλη­νο­τουρ­κι­κής δια­μά­χης. Αλλωστε, οι Τούρκοι δεν κρύ­βο­νται πια. Ξέρουν τι εστί Καστελ­λό­ριζο, γνω­ρί­ζουν με ακρί­βεια το θησαυρό που κρύβει το υπέ­δα­φος στην ευρύ­τερη περιοχή και θα επι­διώ­ξουν να δημιουρ­γή­σουν μια γκρίζα ζώνη.

Και όμως… Η ελλη­νική κυβέρ­νηση, αντί να φρο­ντί­σει ώστε να αυξήσει το ελλη­νικό στοι­χείο στο Καστελ­λό­ριζο, αντί να προ­σφέ­ρει κίνητρα για να αυξηθεί ο πλη­θυ­σμός του νησιού, κοροϊ­δεύει καθη­με­ρινά τους υπάρ­χο­ντες κατοί­κους του. Κοροϊ­δεύ­ουν αυτούς που εξαι­τίας τους το νησί παρέ­μεινε ελλη­νικό. Διότι σε κάθε άλλη περί­πτωση, όπως η ιστορία έχει δείξει, θα καλού­μα­σταν να απο­δεί­ξουμε το αυτο­νό­ητο.

Χωρίς νερό, χωρίς γιατρό…

Νερό και γιατρός είναι το μόνιμο πρό­βλημα που καλού­νται να αντι­με­τω­πί­σουν οι κάτοι­κοι στο Καστελ­λό­ριζο. Βασικά αγαθά για να ζήσεις… Νερό και γιατρός…

Χιλιά­δες οι υπο­σχέ­σεις. Θα, θα, θα… Όπως έλεγε και ο «Μαυ­ρο­για­λού­ρος», «θα σας εξα­φα­νί­σουμε».

Αυτό, οι σημε­ρι­νοί «σωτήρες» της Ελλάδας, δεν το έχουν πει στους κατοί­κους του Καστελ­λό­ρι­ζου. Απλά το κάνουν με τον… τρόπο τους. Προ­φα­νώς, διότι γνω­ρί­ζουν εκείνοι καλύ­τερα, ποιοι λόγοι είναι αυτοί που υπο­χρε­ώ­νουν την ελλη­νική κυβέρ­νηση να αφήνει στο έλεος του Θεού (κυριο­λε­κτικά) το νησί.

Σήμερα, λοιπόν, το νησί δια­θέ­τει ένα γιατρό που διαρκώς τον αλλά­ζουν αφού δεν κατά­φε­ραν να βρουν ένα τρόπο να εγκα­τα­στή­σουν κάποιον μόνιμο ή και περισ­σό­τε­ρους στο νησί ώστε να μπορούν να ελέγ­χουν σοβαρά τα περι­στα­τικά της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Με την τόσο συχνή αλλαγή του ενός και μονα­δι­κού γιατρού υπάρ­χουν περι­στα­τικά που χάνο­νται μέσα στην προ­χει­ρό­τητα και τα κενά. Κιν­δύ­νευ­σαν άνθρω­ποι στο παρελ­θόν, χάθηκαν ζωές και κάθε φορά που σε κάποιον κάτοικο συμ­βαί­νει κάτι σοβαρό, άπαντες «κρέ­μο­νται» από το στρατό που σηκώνει ελι­κό­πτερο για τη μετα­φορά του ασθε­νούς, αν βεβαίως το επι­τρέ­ψει και ο καιρός.

«Η λύση του να στέλ­νουν ό,τι ειδι­κό­τητα τους έρθει στο κεφάλι και για λίγο καιρό δεν είναι λύση και μετά πάλι ο επό­με­νος και ο επό­με­νος κ.ο.κ» μας λέει η Α.Κ. μια νεαρή μητέρα που κάθε μέρα σταυ­ρο­κο­πιέ­ται να μην συμβεί κάτι στα παιδιά της.

Του­λά­χι­στον, ας σεβα­στούν τους ηλι­κιω­μέ­νους που ζουν στο νησί, οι οποίοι είναι αυτοί που κρά­τη­σαν ελλη­νικό το Καστελ­λό­ριζο όλα αυτά τα χρόνια. Μετά τον πόλεμο και τη ξενιτιά, αφού τους είχαν διώξει από το Καστελ­λό­ριζο και το έκαψαν, όταν γύρισαν, εκείνοι ήθελαν να ανα­στή­σουν την καμένη γη κι έμειναν στον τόπο τους για να το ξανα­χτί­σουν. Σήμερα αυτοί οι άνθρω­ποι δεν έχουν γιατρό και νιώθουν ανα­σφά­λεια γιατί ξέρουν ότι το μόνο που περι­μέ­νουν είναι να πεθά­νουν» τονίζει ο Δήμαρ­χος του νησιού κ. Παρίσης.

«Η πρό­σφατη απο­στολή ενός Σύριου γιατρού αιμα­το­λό­γου και πάλι δεν λύνει το πρό­βλημα αφού σε λίγο καιρό θα φύγει. Μέχρι να προ­λά­βει να μάθει κάποια από τα περι­στα­τικά θα φύγει και θα μεί­νουμε να περι­μέ­νουμε ποιος θα είναι ο επό­με­νος» λέει θυμω­μέ­νος, ο Μιχάλης Παπου­τσής και συνε­χί­ζει: «Οι νέοι πώς να μείνουν στο νησί, πώς να κάνουν οικο­γέ­νειες ; Όταν γνω­ρί­ζουν ότι τα παιδιά τους μπορεί να πέσουν θύματα μιας Ελλάδας που δεν είναι ικανή να προ­στα­τεύ­σει την υγεία τους, δηλαδή μας τιμω­ρούν που επι­λέ­ξαμε το Καστελ­λό­ριζο να ζήσουμε ; Τι θέλουν να εγκα­τα­λεί­ψουμε τον τόπο μας;».

Το δράμα της συγκοι­νω­νίας και η Τουρκία…

Οι συγκοι­νω­νίες είναι πολύ αραιές και όταν σου συμβεί κάτι δεν μπορείς να φύγεις από το νησί. Είσαι εγκλω­βι­σμέ­νος και άξιος της μοίρας σου. Έχει αερο­πλάνο δύο με τρεις φορές την εβδο­μάδα και τις ίδιες μέρες έχει και πλοίο. Τα δρο­μο­λό­για είναι επι­δο­τού­μενα και οφεί­λουν να έρχο­νται ακόμη κι αν έχουν ένα επιβάτη. Και φυσικά, την ώρα που οι Έλληνες πολι­τι­κοί κλεί­νουν τ’ αυτιά τους στις κραυγές αγωνίας των κατοί­κων, οι Τούρκοι έχουν… ανοίξει τις αγκάλες τους και περι­μέ­νουν: «Υπάρ­χουν μέρες που αν θέλουμε να φύγουμε από δω μπο­ρούμε μόνο κολυ­μπώ­ντας, αφού δεν υπάρχει κανένα μέσο να μας μετα­φέ­ρει» λέει απο­γοη­τευ­μένη η κ. Βαρβάρα που ζει στο νησί από μικρό παιδί. «Ανα­γκα­ζό­μα­στε και πηγαί­νουμε στην Τουρκία, απέ­να­ντι στο Κας. Από εκεί ψωνί­ζουμε, εκεί προ­σπα­θούμε να καλύ­ψουμε το μεγα­λύ­τερο μέρος των αναγκών μας . Στο τέλος θα πάμε να κάνουμε καμιά σύμβαση με τους Τούρ­κους να μας φέρουν αυτοί γιατρό» λέει εξορ­γι­σμένη και απο­κα­λύ­πτει ουσια­στικά το μέγεθος του ζητή­μα­τος που θα έπρεπε να είχε ήδη επι­λύ­σει από καιρό η ελλη­νική κυβέρ­νηση.

Διότι, πράγ­ματι, οι πλη­ρο­φο­ρίες που φτάνουν στο Καστελ­λό­ριζο από την Τουρκία, μιλούν για μια συντο­νι­σμένη προ­σπά­θεια της γει­το­νι­κής χώρας να προ­σφέ­ρει πλήρη ιατρική κάλυψη σε κατοί­κους νησιών του Αιγαίου, μέσα από ένα πλωτό νοσο­κο­μείο που για το λόγο αυτό θα κινεί­ται «ελεύ­θερα» στην ευρύ­τερη περιοχή.

Το νερό… νεράκι

Το έργο της λιμνο­δε­ξα­με­νής εδώ και 15 χρόνια βρί­σκε­ται σε… εξέλιξη. Δεν παρα­δό­θηκε ακόμη. Και στο Καστελ­λό­ριζο, οι κάτοι­κοι, μόνιμοι και μη, λένε το νερό… νεράκι. Χειμώνα – καλο­καίρι. Απλά, το καλο­καίρι λόγω του­ρι­σμού, μετα­φέ­ρε­ται με υδρο­φόρα νερό από τη Ρόδο, το οποίο είναι ακα­τάλ­ληλο για πόση, διότι μέχρι να φτάσει στο νησί έχει γεμίσει μικρο­ορ­γα­νι­σμούς. Το απο­τέ­λε­σμα είναι οι κάτοι­κοι να πλη­ρώ­νουν χιλιά­δες ευρώ στα εμφια­λω­μένα και να κρέ­μο­νται πάλι στο στρατό που το χειμώνα τους βοηθάει με κάποια κυβικά. Το πρό­βλημα του νερού είναι εμφανές ακόμη και το καλο­καίρι, γεγονός που δημιουρ­γεί προ­βλή­ματα και στον του­ρι­σμό. Οι δεξα­με­νές του νερού στο νησί παρα­μέ­νουν χωρίς συντή­ρηση και όσο νερό και αν μαζεύ­ουν από την αφα­λά­τωση κρί­νε­ται ακα­τάλ­ληλο.

Σε ένα νησί που από τη μια φαί­νε­ται να ανα­πτύσ­σε­ται, από την άλλη συνεχώς οπι­σθο­δρο­μεί από τα εγκλή­ματα του κράτους που το βου­λιά­ζουν καθη­με­ρινά με επι­λο­γές και ανα­θέ­σεις έργων τα οποία δεν τελειώ­νουν ποτέ. Ακόμα και σπίτια τα οποία χτί­στη­καν από το κράτος με επι­δο­τή­σεις για να δοθούν στους κατοί­κους του Καστελ­λό­ρι­ζου που έχουν χαμηλό εισό­δημα, δεν παρα­δό­θη­καν ποτέ καθώς ο τρόπος κατα­σκευής τους ήταν τέτοιος που τα κτήρια κρί­θη­καν ακα­τάλ­ληλα.

Οργή κατά Λοβέρ­βου…

Δεν έχει περάσει καιρός, από την ημέρα που βρέθηκε στο νησί ο Υπουρ­γός Παι­δείας, Ανδρέας Λοβέρ­δος, για την κήρυξη της έναρξης του σχο­λι­κού έτους, επι­σκε­πτό­με­νος το σχολείο. Φαί­νε­ται όμως ότι δεν κέρδισε τις εντυ­πώ­σεις των μαθητών, όπως ίσως πέτυχε με τους μαθητές του γυμνα­σίου της Κορέας… Αντι­θέ­τως τους εξόρ­γισε.

«Ήρθε να βγάλει λόγο να πει τα δικά του και να φύγει. Δεν μας άκουσε καν. Δεν θέλησε να μας ακούσει . Ήταν αγενής γιατί κάθε φορά που θέλαμε να του πούμε κάτι εκείνος μας προ­σπερ­νούσε. Σε μία καθη­γή­τρια που έχει τρία παιδιά και προ­σπά­θησε να του εξη­γή­σει πόσο δύσκολο είναι να ζεις χωρίς την οικο­γέ­νειά σου εκείνος την αγριο­κοί­ταξε και της είπε: ‘’Κυρία τελειώ­νετε, πάμε παρα­κάτω… Δεν ήρθα εδώ για να σας ακούσω ήρθα να μιλήσω. Εμείς λοιπόν λέμε αντί να έκανε χρήση του Super Puma για να κοστί­σει το ταξίδι του τόσα χρήματα ας μην ερχόταν καθόλου και με αυτά τα λεφτά να έφτια­χνε τις τουα­λέ­τες που είναι κατα­στραμ­μέ­νες τις αίθου­σες και τις μπα­σκέ­τες μας που είναι σπα­σμέ­νες. Δεν έχουμε άλλο να ασχο­λη­θούμε στο νησί χρεια­ζό­μα­στε τον αθλη­τι­σμό» μας λέει εξορ­γι­σμένη μια μητέρα μαθητή.

Επι­μέ­νουν… ελλη­νικά

Και όμως… Για τους κατοί­κους του Καστελ­λό­ρι­ζου, αυτό που προέχει, αυτό που τους κάνει να ελπί­ζουν ακόμα και σήμερα σε καλύ­τε­ρες μέρες, είναι η αγάπη τους για την πατρίδα. Και κάνουν τα αδύνατα δυνατά, σε αυτή τη δύσκολη εποχή, ώστε η γη του Καστελ­λό­ρι­ζου να μην κατα­λή­ξει σε ξένα χέρια. Οι προ­σφο­ρές αγοράς γης που δέχο­νται είναι πολλές, αλλά θέλουν να κρα­τή­σουν τον ελλη­νικό χαρα­κτήρα επι­χει­ρώ­ντας να ελέγ­ξουν ποιοι αγο­ρά­ζουν γη στο νησί τους.

Γνω­ρί­ζουν ότι ξένες εται­ρείες που εκπρο­σω­πούν τουρ­κικά συμ­φέ­ρο­ντα, κινού­νται για την αγορά μεγάλων εκτά­σεων ή έχουν ήδη απο­κτή­σει τέτοιες, προ­κει­μέ­νου να που­λη­θούν οικό­πεδα σε Τούρ­κους «επεν­δυ­τές». Και δεν τη θέλουν μια τέτοια «επέν­δυση» που ως απώτερο σκοπό θα έχει την αλλαγή του χαρα­κτήρα του νησιού.

Γιώργος Παπαν­δρέου, Αντώνης Σαμαράς, Ανδρέας Λοβέρ­δος , Άδωνις Γεωρ­γιά­δης και άλλοι… Πρω­θυ­πουρ­γοί (νυν και πρώην), υπουρ­γοί, βου­λευ­τές γέμισαν υπο­σχέ­σεις τους κατοί­κους που ποτέ δεν έγιναν πραγ­μα­τι­κό­τητα. Υπο­σχέ­σεις για δρόμους, για νέο σχολείο, για μόνι­μους για­τρούς, για νερό. Για την κάλυψη, με απλά λόγια, στοι­χειω­δών βασικών αναγκών δια­βί­ω­σης… Στρα­τιές υπουρ­γών και βου­λευ­τών πέρασαν από το Καστελ­λό­ριζο.

Φού­σκω­ναν και ξεφού­σκω­ναν από την έπαρση, είπαν και δήλωσαν ό,τι τους κατέ­βαινε στο κεφάλι και μετά έφυγαν. Και… μετά, τα ξέχασαν όλα, φτά­νο­ντας και στο σημείο να τηλε­φω­νούν από το γραφείο του κ. Σαμαρά, για να τους υπεν­θυ­μί­σει τοπικός άρχο­ντας, ποιες από τις δεσμεύ­σεις του πρω­θυ­πουρ­γού δεν είχαν υλο­ποι­η­θεί… Εντελώς ξαφνικά, μόλις ενη­με­ρώ­θηκε το Μαξίμου, για την απο­στολή του Newsbomb.gr στο νησί.

Η μαρ­τυ­ρία ενός νεαρού ψαρά συγκλο­νί­ζει: «Ευτυχώς που έχουμε το στρατό και απο­τρέ­πει τους παρά­νο­μους μετα­νά­στες να έρχο­νται στο νησί, γιατί θα μας είχαν πνίξει και αυτοί και μετά να δείτε προ­βλή­ματα που θα είχαμε κι εμείς και εκείνοι…».

Το μέλλον για το Καστελ­λό­ριζο δεν μπορεί κανείς σήμερα να ισχυ­ρι­στεί ότι προ­δια­γρά­φε­ται ευοίωνο…

Όπως δια­πι­στώ­σαμε, οι ηλι­κιω­μέ­νοι περι­μέ­νουν καρ­τε­ρικά το θάνατο και οι νέοι ανα­ζη­τούν τρόπους για να φύγουν από το νησί… Αρα, με μαθη­μα­τική ακρί­βεια, αν η ελλη­νική κυβέρ­νηση δεν επεν­δύ­σει στο νησί, το Καστελ­λό­ριζο θα «σβηστεί» από τον χάρτη της Ελλάδας. Ίσως, πολύ πιο σύντομα, απ’ ότι σχε­διά­ζουν τα ξένα κέντρα λήψης απο­φά­σεων και η νέα τάξη πραγ­μά­των…

«Μερικές φορές σκέ­φτο­μαι… Είναι σωστό να φύγω; Θέλω να φύγω, αλλά ο τόπος μου; Αν φύγουμε όλοι τι θα απο­γί­νει; Και τότε κάτι μέσα μου με κρατάει εδώ βαθιά ριζω­μένη. Ως πότε δεν ξέρω».

Μόνος αρμό­διος για να απα­ντή­σει σε μια μαθή­τρια Γ’ Λυκείου, ο Πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδας, ο κ. Αντώνης Σαμαράς…

newsbomb.gr

ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΧΝΑΚΗ