Το παρασκήνιο της ελληνικής κρίσης στο βιβλίο του Ρομπάι- “ο Παπανδρέου δεν ήταν υπεύθυνος για το χάος”

Τι ανα­φέ­ρει στο βι­βλίο του ο απερ­χό­με­νος πρό­ε­δρος του Ευ­ρω­παϊ­κού Συμ­βου­λί­ου για τη Σύ­νο­δο Κο­ρυ­φής του Φε­βρουα­ρί­ου 2010, την πα­ρέμ­βα­σή του προς τους ηγέ­τες των κρα­τών-μελών ώστε να πει­σθούν για τη δη­μιουρ­γία μη­χα­νι­σμού στή­ρι­ξης της Ελ­λά­δας και τον Γ. Πα­παν­δρέ­ου.

Τον προ­σω­πι­κό του απο­λο­γι­σμό την πε­ρί­ο­δο της πε­ντα­ε­τούς του θη­τεί­ας στη θέση του προ­έ­δρου του Ευ­ρω­παϊ­κού Συμ­βου­λί­ου κα­τέ­γρα­ψε ο Χέρ­μαν Βαν Ρο­μπάι στο βι­βλίο του «Η Ευ­ρώ­πη στη θύ­ελ­λα», με υπό­τι­τλο «Υπο­σχέ­σεις και προ­κα­τα­λή­ψεις».

Όπως γρά­φει ο Βέλ­γος πο­λι­τι­κός στο προ­οί­μιο, δεν πρό­κει­ται για απο­μνη­μο­νεύ­μα­τα, αλλά για ένα «σύ­νο­λο εμπει­ριών -το σι­τά­ρι που μένει όταν βγαί­νει η ήρα- για μια λο­γο­δο­σία».

Είναι μια ανα­σκό­πη­ση του πρό­σφα­του πα­ρελ­θό­ντος στις δύ­σκο­λες μέρες της χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής ανα­τα­ρα­χής που κλό­νι­σε την Ευ­ρώ­πη.

Η οποία -όπως προει­δο­ποιεί- «βρί­σκε­ται σε πιο γα­λή­νια νερά, αν και ίσως να είναι απλώς για τη γα­λή­νη πριν από τη νέα θύ­ελ­λα που θα έρθει κά­ποια στιγ­μή, αφού στην πο­λι­τι­κή δεν κρα­τά­με ποτέ απο­λύ­τως τη μοίρα μας στα χέρια μας».

Με τίτλο «Το σοκ», ο απερ­χό­με­νος πρό­ε­δρος ξε­κι­νά­ει την αφή­γη­σή του ανα­φε­ρό­με­νος στην Ελ­λά­δα. Ήταν Πέμ­πτη 11 Φε­βρουα­ρί­ου 2010. Η πρώτη του Σύ­νο­δο Κο­ρυ­φής με την ιδιό­τη­τα του προ­έ­δρου:

«Η Ελ­λά­δα βρι­σκό­ταν στα πρό­θυ­ρα χρε­ο­κο­πί­ας. Μετά από εντυ­πω­σια­κές απο­κα­λύ­ψεις για ψευδή στα­τι­στι­κά στοι­χεία κατά το πα­ρελ­θόν, και με το επί­ση­μο δη­μό­σιο έλ­λειμ­μα της να φτά­νει τώρα σχε­δόν το 15%, οι αγο­ρές έχα­ναν την εμπι­στο­σύ­νη τους στην ικα­νό­τη­τα της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης να τι­μή­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις της». Και συ­νε­χί­ζει:

«Δεν ήταν μόνο η Ελ­λά­δα το πρό­βλη­μα. Κατά την διάρ­κεια εκεί­νης της Συ­νό­δου οι υπό­λοι­ποι 26 ηγέ­τες συ­νει­δη­το­ποί­η­σαν ξαφ­νι­κά ότι η χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή ανα­τα­ρα­χή για την Ελ­λά­δα μπο­ρού­σε να επε­κτα­θεί στην Ευ­ρω­ζώ­νη και στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση συ­νο­λι­κά.

Αυτή η δια­πί­στω­ση, ότι βρι­σκό­μα­στε όλοι στην ίδια βάρκα, δια­μορ­φώ­νει έκτο­τε την ευ­ρω­παϊ­κή πο­λι­τι­κή, μέχρι και σή­με­ρα. Το ευρώ έχει δέσει με­τα­ξύ τους τις οι­κο­νο­μί­ες των χωρών μας βα­θύ­τε­ρα απ’ ό,τι είχε ποτέ κα­νείς προ­βλέ­ψει».

Υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι οι Συν­θή­κες απα­γό­ρευαν ρητά στα κράτη-μέλη να δια­σώ­ζουν κράτη, ανα­δει­κνύ­ει την πα­ρέμ­βα­σή του προς τους ηγέ­τες των κρα­τών-μελών ώστε να πει­σθούν στη δη­μιουρ­γία μη­χα­νι­σμού στή­ρι­ξης:

«Ο νέος πρω­θυ­πουρ­γός της Ελ­λά­δας, Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου -που δεν ήταν υπεύ­θυ­νος για το χάος- μου είχε ήδη ξε­κα­θα­ρί­σει την προη­γού­με­νη μέρα από τη­λε­φώ­νου ότι χρεια­ζό­ταν μια κί­νη­ση εμπι­στο­σύ­νης για να κα­θη­συ­χά­σει τις χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές αγο­ρές».

Ο Βαν Ρο­μπάι εξι­στο­ρεί ότι με το επι­τε­λείο του ετοί­μα­σε ένα προ­σε­κτι­κά δια­τυ­πω­μέ­νο προ­σχέ­διο δια­κή­ρυ­ξης που, χωρίς να λέει ανοι­χτά ότι οι άλλες χώρες της Ένω­σης θα δά­νει­ζαν άλλα χρή­μα­τα στην Ελ­λά­δα, ξε­κα­θά­ρι­ζε πως, αν μια ελ­λη­νι­κή χρε­ο­κο­πία απει­λού­σε την στα­θε­ρό­τη­τα της Ευ­ρω­ζώ­νης, τα κράτη-μέλη θα ανα­λάμ­βα­ναν δράση.

Στο ίδιο κεί­με­νο, μπήκε και μια υπο­θε­τι­κή έκ­φρα­ση ότι σε ένα εν­δε­χό­με­νο δρά­σης η Ελ­λά­δα θα ανα­λάμ­βα­νε την ευ­θύ­νη να βάλει τα δη­μο­σιο­νο­μι­κά της σε τάξη. Αυτή η έντε­χνη φρα­σε­ο­λο­γία επέ­τρε­ψε σε όλα τα μέρη να υπο­γρά­ψουν.

Συ­νε­χί­ζο­ντας την αφή­γη­ση πε­ρι­γρά­φει τις Συ­νό­δους Κο­ρυ­φής στις οποί­ες η κα­γκε­λά­ριος της Γερ­μα­νί­ας Μέρ­κελ έπρε­πε να συν­δυά­σει το ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα διά­σω­σης με την πα­ρά­καμ­ψη του γερ­μα­νι­κού συ­νταγ­μα­τι­κού δι­κα­στη­ρί­ου που απα­γό­ρευε τη διά­σω­ση ξένου κρά­τους με λεφτά των φο­ρο­λο­γού­με­νων Γερ­μα­νών.

Τε­λι­κά, το δι­κα­στή­ριο βρήκε «συ­νταγ­μα­τι­κά ανε­κτό» το σχέ­διο διά­σω­σης, καθώς η σω­τη­ρία του ευρώ απο­σκο­πού­σε στην απο­τρο­πή διά­χυ­σης της κρί­σης σε όλη την Ευ­ρω­ζώ­νη.

Κά­νο­ντας ανα­δρο­μή στην δε­κα­ε­τία πριν από την πτώση της αμε­ρι­κα­νι­κής Λήμαν Μπρά­δερς σχο­λιά­ζει «την άλλη όψη του νο­μί­σμα­τος», που ήταν η συσ­σώ­ρευ­ση υπέ­ρο­γκου χρέ­ους, στη­λι­τεύ­ο­ντας όχι μόνο τους δα­νει­ζό­με­νους αλλά και τους δα­νει­στές:

«Ένα τμήμα του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού τομέα ανά την Ευ­ρώ­πη σί­γου­ρα έπαι­ξε δι­φο­ρού­με­νο ρόλο, δα­νεί­ζο­ντας απε­ρί­σκε­πτα και αγνο­ώ­ντας τους κιν­δύ­νους, ενώ η γε­νι­κή επο­πτεία του τρα­πε­ζι­κού τομέα ήταν ελ­λι­πής».

Ο συ­νή­θως συ­γκρα­τη­μέ­νος- και λόγω αξιώ­μα­τος- ανώ­τα­τος θε­σμι­κός πα­ρά­γο­ντας της Ένω­σης, ανα­φέ­ρει το Αθη­ναϊ­κό Πρα­κτο­ρείο, δεν δι­στά­ζει να κρί­νει και το ρόλο του ευρώ στην έλευ­ση της κρί­σης ση­μειώ­νο­ντας:

«Η δη­μιουρ­γία του ήταν επω­φε­λής από πολ­λές από­ψεις. Για πα­ρά­δειγ­μα, η νο­μι­σμα­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα σε όλη την ήπει­ρο και ο στα­θε­ρός, χα­μη­λός πλη­θω­ρι­σμός, ήταν πράγ­μα­τα ευ­πρόσ­δε­κτα. Από την άλλη, τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα αυτά έκα­ναν επί­σης ευ­κο­λό­τε­ρη τη διο­λί­σθη­ση σε κακές συ­νή­θειες. Το χρήμα ήταν φτηνό στα χρό­νια της άν­θη­σης.

Οι δια­φο­ρές στα επι­τό­κια (σπρεντς) από χώρα σε χώρα ήταν τόσο μι­κρές ώστε για κά­ποιες χώρες του­λά­χι­στον η ου­σια­στι­κή απώ­λεια της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τάς τους πα­ρέ­με­νε σχε­δόν αό­ρα­τη. Αό­ρα­τη ακόμα και για τους οί­κους αξιο­λό­γη­σης! Από αυτήν την άποψη, το ευρώ έδρα­σε σαν υπνω­τι­κό και κα­νείς δεν ήταν έτοι­μος για το από­το­μο ξύ­πνη­μα που ακο­λού­θη­σε»…

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ