WSJ: Επόμενη δοκιμασία για τον Τσίπρα, οι ιδιωτικοποιήσεις

Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις είναι η επόμενη μεγάλη δοκι­μα­σία για τον Έλληνα πρω­θυ­πουργό Αλέξη Τσίπρα, ανα­φέ­ρει σε άρθρο του στην The Wall Street Journal ο Simon Nixon.

Η ευρω­ζώνη δεν είναι απλώς ένα πολι­τικό project που δημιουρ­γή­θηκε από πολι­τική βούληση. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, υπήρχε πάντα μια σαφής οικο­νο­μική λογική πίσω από τη δημιουρ­γία του ενιαίου νομί­σμα­τος. Το ευρώ υπο­τί­θε­ται ότι θα παρείχε στις μικρό­τε­ρες ευρω­παϊ­κές χώρες πρό­σβαση σε μια μεγα­λύ­τερη και βαθύ­τερη αγορά, ώστε να απαλ­λα­γούν από τις πολυ­ε­τείς κρίσεις συναλ­λαγ­μα­τι­κών ισο­τι­μιών και από τον κίνδυνο της αιφ­νί­διας δια­κο­πής χρη­μα­το­δό­τη­σης, που ιστο­ρικά τους επι­βά­ρυνε με υψη­λό­τερο κόστος δανει­σμού και καθι­στούσε πιο δύσκολο να συνα­γω­νι­στούν στην ενιαία αγορά της Ευρώπης.

Αυτή η οικο­νο­μική λογική, επι­ση­μαί­νει το δημο­σί­ευμα, συνε­χί­ζει να ενι­σχύ­σει την ευρω­ζώνη σήμερα –και πηγαί­νει στην καρδιά της ελλη­νι­κής κρίσης. Μόλις μια χώρα χάσει την πρό­σβαση στην βαθιά και ρευστή αγορά της ευρω­ζώ­νης, τότε τα πλε­ο­νε­κτή­ματα της συμ­με­το­χής εξα­φα­νί­ζο­νται. Εκτός κι αν η πρό­σβαση απο­κα­τα­στα­θεί γρήγορα, μπορεί να έχει περισ­σό­τερο νόημα να φύγει.

Η ελλη­νική κυβέρ­νηση δηλώνει ότι θέλει να παρα­μεί­νει στο ευρώ, μια προ­τί­μηση που συμ­με­ρί­ζε­ται σαφώς η συντρι­πτική πλειο­νό­τητα των ψηφο­φό­ρων. Αλλά μπορεί το κυβερ­νών κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ να συμ­βι­βά­σει την σκλη­ρο­πυ­ρη­νική αρι­στερή πολι­τική ατζέντα της με την λογική της συμ­με­το­χής στην ευρω­ζώνη;

Αυτή η λογική απαιτεί από τις κυβερ­νή­σεις να προ­σπα­θή­σουν να κατα­στή­σουν τις οικο­νο­μίες τους πιο ελκυ­στι­κές στο κεφά­λαιο. Η κρίση της ευρω­ζώ­νης κατέ­δειξε σοβαρές ελλεί­ψεις στα οικο­νο­μικά μοντέλα ορι­σμέ­νων χωρών. Στις αρχές του ευρώ, είχαν δια­χυ­θεί κεφά­λαια σε περι­φε­ρεια­κές οικο­νο­μίες, όπως ανα­με­νό­ταν, αλλά δεν υπήρχαν επαρ­κείς παρα­γω­γι­κές επεν­δυ­τι­κές ευκαι­ρίες για την απορ­ρό­φηση των κεφα­λαίων. Αντι­θέ­τως, τα κεφά­λαια εισέ­ρευ­σαν σε τομείς που δεν δια­πραγ­μα­τευό­ταν, όπως οι κατα­σκευές κατοι­κιών και οι κυβερ­νη­τι­κές δαπάνες, με ό,τι απο­δεί­χθηκε πως ήταν κατα­στρο­φι­κές συνέ­πειες.

Οι αγορές είναι απίθανο να κάνουν αυτό το λάθος ξανά, επι­ση­μαί­νε­ται στο δημο­σί­ευμα. Αυτές τις ημέρες, όποια μικρό­τερη χώρα της Ευρώπης θέλει να απο­κτή­σει πρό­σβαση στην κεφα­λαια­γορά της ευρω­ζώ­νης με παρό­μοιους όρους με αυτούς που απο­λαμ­βά­νουν οι χώρες του πυρήνα της ευρω­ζώ­νης, δεν έχει άλλη επιλογή από το να αντι­με­τω­πί­σει τα εμπόδια για τις επεν­δύ­σεις όπως οι άκαμ­πτες παρα­γω­γι­κές και εργα­σια­κές αγορές, ανα­πο­τε­λε­σμα­τική γρα­φειο­κρα­τία και δικα­στικό σύστημα, υψηλά επίπεδα φορο­λό­γη­σης και χαμηλά επίπεδα δεξιο­τή­των. Πρέπει να προ­σαρ­μο­στούν σε μια πραγ­μα­τι­κό­τητα στην οποία οι χώρες αντα­γω­νί­ζο­νται για το κεφά­λαιο και τους πόρους.

Από την άποψη αυτή, επι­ση­μαί­νε­ται στο δημο­σί­ευμα, οι αρι­στε­ροί επι­κρι­τές της ευρω­ζώ­νης έχουν δίκιο: είναι ένα καπι­τα­λι­στικό –ή πιο γνωστό ως ένα νεοφιλελεύθερο- project.

Αυτό απο­τε­λεί πρό­βλημα για την κυβέρ­νηση στην Ελλάδα. Το μεγα­λύ­τερο μέρος της κοινωνικό-δημοκρατικής mainstream αρι­στε­ρής έχει εδώ και πολύ καιρό κάνει “ειρήνη” με τον καπι­τα­λι­σμό, απο­δε­χό­μενο ότι ένας δρα­στή­ριος ιδιω­τι­κός τομέας είναι απα­ραί­τη­τος για να απο­φέ­ρει τις θέσεις εργα­σίας και τα φορο­λο­γικά έσοδα που οι σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες μπορούν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν για να συνε­χί­σουν την ανα­δια­νε­μη­τική και κοι­νω­νική τους ατζέντα. “Αλλά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κυριαρ­χεί­ται από ιδε­ο­λο­γικά δεσμευ­μέ­νους μαρ­ξι­στές οι οποίοι έχουν αφιε­ρώ­σει τις καριέ­ρες τους στον στόχο να αντι­κα­τα­στή­σουν τον καπι­τα­λι­στικό αντα­γω­νι­σμό με ένα οικο­νο­μικό μοντέλο βασι­σμένο στην ισο­νο­μία και τον κρατικό έλεγχο. Αυτό μπορεί να κάνει πολύ δύσκολο το να συμ­φω­νή­σουν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι πιστω­τές του για τους όρους της νέας διά­σω­σης”.

Μια δοκι­μα­σία της δέσμευ­σης του Αλ. Τσίπρα να κατα­στή­σει την συμ­με­τοχή στην ευρω­ζώνη να έχει απο­τέ­λε­σμα, είναι οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, τις οποίες οι πιστω­τές της Ελλάδας θεωρούν κρί­σι­μες όχι μόνο για τα όσα θα αντλη­θούν από τις πωλή­σεις, αλλά για τα οφέλη που φέρνουν στην τεχνο­λο­γία και την ειδί­κευση και τις ευρύ­τε­ρες επεν­δύ­σεις που διευ­κο­λύ­νουν.

Για παρά­δειγμα, ανα­φέ­ρε­ται στο δημο­σί­ευμα, η πώληση των περι­φε­ρεια­κών αερο­δρο­μίων της Ελλάδας ανα­μέ­νε­ται να οδη­γή­σει σε βελ­τιώ­σεις σε ζωτικές σημα­σίας υπο­δο­μές, δημιουρ­γώ­ντας νέες ευκαι­ρίες για του­ρι­σμό. Αλλά ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συμ­φω­νή­σει στη δημιουρ­γία ενός νέο fund ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων υπό εξω­τε­ρική επο­πτεία, δεν είναι ακόμη σαφές το πώς θα διοι­κεί­ται αυτό το fund. Οι λεπτο­μέ­ρειες του ποιος θα απο­φα­σί­ζει ποια assets θα πωλού­νται και πότε, παρα­μέ­νει υπό δια­πραγ­μά­τευση. Αυτό υπο­δη­λώ­νει ότι οι ιδε­ο­λο­γι­κοί αντί­πα­λοι του ΣΥΡΙΖΑ θα έχουν ακόμη περι­θώ­ρια για να ματαιώ­σουν τη συμ­φω­νία.

Εξίσου προ­βλη­μα­τι­κοί είναι τομείς πολι­τι­κής που έχουν βρεθεί μέχρι τώρα εκτός των προ­γραμ­μά­των διά­σω­σης της Ελλάδας. Για παρά­δειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δημο­σιεύ­σει ένα νομο­σχέ­διο για την αντι­στροφή εκτε­τα­μέ­νων μεταρ­ρυθ­μί­σεων στο πανε­πι­στη­μιακό σύστημα που συμ­φω­νή­θη­καν με την συντρι­πτική δια­κομ­μα­τική στήριξη το 2011 μετά από μακρές δια­βου­λεύ­σεις. Αυτές οι αλλαγές κατάρ­γη­σαν κανόνες που επέ­τρε­παν στους μαθητές να εκλέ­γουν υψη­λό­βαθμο προ­σω­πικό και να απα­γο­ρεύ­ουν την αστυ­νο­μία από τους χώρους των Πανε­πι­στη­μίων και εισή­γα­γαν νέες δομές δια­κυ­βέρ­νη­σης με εξω­τε­ρική επο­πτεία, σχε­δια­σμέ­νες να δια­σφα­λί­σουν ότι οι διο­ρι­σμοί γινόταν με βάση τις ακα­δη­μαϊ­κές επι­δό­σεις. Ο στόχος των κανόνων ήταν να βελ­τιώ­σουν τις δεξιό­τη­τες της επό­με­νης γενιάς των Ελλήνων, να τονώ­σουν την και­νο­το­μία και να αξιο­ποι­ή­σουν την εντυ­πω­σιακή ακα­δη­μαϊκή δια­σπορά της Ελλάδας για να προ­σελ­κύ­σει μαθητές από όλο τον κόσμο, φέρ­νο­ντας έσοδα στο κράτος.

capital.gr