Ο Σωτήρης Τσιόδρας, ο «αντιστάρ» επιστήμονας με βιο­γρα­φικό που θυμίζει βιβλίο, δεν «κάθισε» πάνω στις δόξες των ακρι­βοθώρητων πτυχίων και διακρίσεων. Επέλεξε να «τσα­λα­κω­θεί», να «λερώσει» τα χέρια του και να σταθεί δίπλα σε όσους τον έχουν ανάγκη. Κατάφερε να κάμψει την αυστηρότητα της επιστήμης και να την παντρέψει με την απλότητα.

Η ασκη­τική του φιγούρα, το ευπροσήγορο ύφος, τα γκρίζα μαλλιά και τα πάντα συντη­ρη­τικά κοστούμια του τον έκαναν συμπαθή από την πρώτη ημέρα που εμφανίστηκε στη ζωντανή ενημέρωση των 6. ∆εν κέρδισε, όμως, την εμπι­στοσύνη του κόσμου από το παρου­σια­στικό του.

Αφησε για τις… αίθουσες των πανε­πι­στημίων το δασκαλίστικο ύφος και μίλησε στην ψυχή του Ελληνα. Ακόμα και του «αντι­δρα­στι­κού», που ιδιο­συ­γκρα­σιακά περιμένει τη συμ­βουλή των επι­στημόνων για να πράξει το αντίθετο. Ισως αυτό να είναι και το μυστικό της επιτυχίας του. Ο Σωτήρης Τσιόδρας έβαλε στην «κουβέντα», εκτός από την επι­στη­μοσύνη του, το συναίσθημα. Κάποιες φορές ακόμα και την ποι­η­τικότητα: «Την τελευ­ταία λέξη δεν θα την έχει ο θάνατος. Πρέπει κάθε γλώσσα να μιλεί την καλοσύνη της ημέρας. Ας γίνει αυτός ο αγώνας όλων μας».

Το φετινό Πάσχα είναι δια­φο­ρε­τικό για εκείνον. Υπό κανο­νικές συνθήκες θα αφιέρωνε καθη­με­ρινά πολλές ώρες μπροστά σε ένα ξύλινο αναλόγιο στις εκκλησίες, βιώνοντας με τον δικό του μονα­χικό τρόπο το δράμα του Θεανθρώπου. Ισως και να «έκλεβε» κάποιες ημέρες για να πάει στο χωριό του, το Νεοχώρι Αρκαδίας, όπου ζουν οι γονείς του, ο κυρ Παναγιώτης και η κυρα-Φωτούλα. Το αγαπημένο ξωκλήσι του καθη­γητή στο χωριό είναι ο Αγιος Γεώργιος. Ο πατήρ Βασίλης έχει λει­τουργήσει αρκετές φορές στον Αϊ-Γιώργη έχοντας στο πλευρό του ψάλτη τον επιστήμονα του Χάρβαρντ και του MIT.

«Ο Σωτήρης γεννήθηκε στην Αυστραλία. Εκεί ζούσαν οι γονείς του, οι οποίοι ήταν μετανάστες. Μέχρι που μετακόμισαν κάποια στιγμή στην Αθήνα και άνοιξαν καθα­ρι­στήριο ρούχων. Στο χωριό εγκα­τα­στάθηκαν πολλά χρόνια μετά. Ο Σωτήρης ερχόταν εδώ από μικρός. Τα χρόνια που σπούδαζε γιατρός τον είχαμε χάσει. ∆εν είχε ξεχάσει, όμως, το χωριό του. Οταν τελείωσε με τα πτυχία του, άρχισε να μας επισκέπτεται. Οσο καλός επιστήμονας εί- ναι, άλλο τόσο είναι και καλός ψάλτης. Η δουλειά του δεν του επέτρεπε να έρχεται κάθε Πάσχα. Οταν, όμως, μας επι­σκε­πτόταν, το σίγουρο ήταν ότι δεν θα έχανε την ευκαιρία να ψάλει μαζί με τους ιερείς» λέει στο «Εθνος της Κυριακής» ο πατήρ Βασίλης Νάσης.

Η οικειότητα του χωριού έδινε σε όλους το «δικαίωμα» να τον σταματήσουν στον δρόμο και να τον συμ­βου­λευ­τούν. «∆εν υπήρχε περίπτωση να αρρωστήσει άνθρωπος στο χωριό και να μην πάει να τον εξετάσει. Εχει βοηθήσει πολύ κόσμο. Αθόρυ- βα και χωρίς να το ξέρει κανείς. Πίσω από τον επιστήμονα υπάρχει ένας σπουδαίος άνθρωπος, που προσφέρει βοήθεια σε όποιον το έχει ανάγκη» προσθέτει ο παπα-Βασίλης.

Αρκετοί είναι αυτοί που ανα­ρω­τιούνται γιατί ο καθη­γητής δεν είπε τα χρόνια που προηγήθηκαν το «ναι» στις άκρως δελε­α­στικές επαγ­γελ­μα­τικές προτάσεις που είχε από το εξω­τε­ρικό.

Την απάντηση δίνει μιλώντας στο «Εθνος της Κυριακής» ο ξάδερφός του, Παναγιώτης Τσιόδρας: «Είναι προ­σω­πική επιλογή του ίδιου και της οικογένειάς του να μείνουν στην Ελλάδα. Επέλεξε να κάτσει εδώ και να βοηθήσει την πατρίδα του. Θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή -εάν ήθελε- να φύγει, όπως έχουν κάνει τόσα και τόσα μεγάλα μυαλά αυτού του τόπου. Είναι ένας άνθρωπος σεμνός και ταπεινός, ο οποίος σηκώνει το τηλέφωνό του σε όποιον χρειάζεται τη βοήθειά του. ∆εν κοιτάει ποιος είναι αυτός που έχει απέναντί του, τον ενδιαφέρει μόνο να προσφέρει».

«Αντι­συ­στη­μι­κός» 

Ο Σωτήρης Τσιόδρας δεν ήταν ποτέ ο «αγαπημένος» λοι­μω­ξιολόγος των media. ∆εν διαθέτει εξοικείωση με τις κάμερες και τους δημο­σιο­γράφους, ενώ δεν μετείχε ποτέ στις κόντρες που κατά καιρούς ξεσπούν ανάμεσα σε επιστήμονες για την «πρωτιά».

∆ιατήρησε μια ισορ­ροπία ανάμεσα στην ιδιότητα του καθη­γητή και του γιατρού «επί του πεδίου». Οι συνάδελφοί του δεν ξαφνιάστηκαν όταν τον είδαν να πηγαίνει στον καταυ­λι­σμό Ρομά στη Νέα Σμύρνη Λάρισας για να δει με τα μάτια του την κατά- σταση, ύστερα από την εκδήλωση κρουσμάτων κορονοϊού. Αρκετοί ήταν αυτοί που ξαφνιάστηκαν με τις φωτο­γραφίες που τον εμφάνιζαν περι­κυ­κλωμένο από κόσμο στη Λάρισα, χωρίς να τηρείται η απόσταση ασφαλείας των δύο μέτρων.

Η απάντηση του ίδιου ήταν αφο­πλι­στική: «Τους συγ­χω­ρούμε για τα πέντε λεπτά που ήταν κοντά μας, γιατί ήταν από αγάπη». ∆εν έμεινε, όμως, σε αυτό. Ο καθη­γητής άδραξε την ευκαιρία και τσάκισε με δυο λόγια τον ρατσι­σμό σε βάρος των Ρομά: «∆εν είναι απειλή. Είναι ευάλωτη ομάδα. ∆εν υπάρχει χώρος για διακρίσεις, μίσος, φόβο, διχασμό και διαιρέσεις. Αυτό που θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε την πανδημία είναι η ενότητα και η αλλη­λεγγύη».

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που αψήφησε τον κίνδυνο, πιστός στον όρκο του Ιπποκράτη. Το ίδιο είχε πράξει όταν μετέβη «αθόρυβα» στον καταυ­λι­σμό προσφύγων στη Μόρια για να κάνει εμβόλια διφθερίτιδας σε ασθενείς της δομής.

Οταν «ξεκλέ­βει» χρόνο από το βαρύ πρό­γραμμά του

Μελέτη βυζα­ντινών ύμνων και περίπατοι με τις ώρες 

Οι δημο­σιες εμγα­νί­σεις του κ. Τσιόδρα είναι ελάχιστες. Ο φωτο­γρα­φικός φακός τον έχει απα­θα­νατίσει μόνο μία φορά με τη σύζυγό του, Ασημίνα, και καμία με κάποιο από τα επτά παιδιά του. Παρά το «βαρύ» πρόγραμμα, φροντίζει πάντα να βρίσκει χρόνο γι’ αυτά, ενώ συνηθίζει να τα παίρνει μαζί του όταν επισκέπτεται το χωριό του. Εχει δύο μικρότερα αδέρφια, τον Θανάση και τον Τάσο, του αρέσει να περπατάει με τις ώρες, κατοι­κεί στην Κηφισιά και είναι μελε­τητής της βυζα­ντινής υμνο­λογίας. Από τη στιγμή που επελέγη για να εκπρο­σωπήσει το υπουρ­γείο Υγείας για τον κορονοϊό, έχει ξεχάσει τα χόμπι του και οι δικοί του άνθρωποι τον βλέπουν ελάχιστα. Για τον εαυτό του δεν μιλάει σχεδόν ποτέ. Οι φίλοι του θυμούνται ότι είχε τελειώσει το γυμνάσιο και το λύκειο στην Κυψέλη με βαθμό 19,7. Το 1993 ξεκίνησε διεθνή καριέρα σε κάποια από τα καλύτερα πανε­πι­στήμια του κόσμου και το 2001 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου έκανε το αγρο­τικό του σε Κέντρο Υγείας της Μεσσηνίας. Σε μια στιγμή χαλάρωσης, λίγο πριν από την καθιε­ρωμένη ενημέρωση των 6 μ.μ., αποκάλυψε και τις… οπαδικές του προτιμήσεις.

Οταν ένας δημο­σιο­γράφος παρατήρησε ότι το πρόσωπό του είναι κόκκινο, τότε εκείνος γύρισε με το γνωστό μειλίχιο ύφος του και του απάντησε: «Γενικώς είμαι κόκκινος. Ολυ­μπιακός δηλαδή». Η γαλλική εφημερίδα «Le Figaro» έγραψε ότι «χάρη στον Σωτήρη Τσιόδρα οι Ελληνες έχουν αποφύγει να συνο­μιλήσουν με τον θάνατο». Ο ίδιος επιμένει: «Είμαστε όλοι μαζί. Υγειο­νο­μι­κοί και λαός». Στις δηλώσεις του τονίζει ότι «τα δύσκολα είναι μπροστά μας» και ότι «για τα εμβόλια η ανθρωπότητα είναι μακριά ακόμη». Το αισιό- δοξο, όμως, είναι ότι ως χρι­στιανός πιστεύει βαθιά στην… Ανάσταση.

πηγή ethnos.gr