Μενού 7 πιάτων με εκλεπτυσμένες γεύσεις στο Νaval τα φετινά ρεβεγιόν

Οι γιορ­τές των Χρι­στου­γέν­νων δεν είναι συν­δε­δε­μέ­νες μο­νά­χα με τα κά­λα­ντα, τα πο­λύ­χρω­μα στο­λί­δια και τα δώρα. Απο­τε­λούν επί­σης, μια πρώ­της τά­ξε­ως ευ­και­ρία για πλού­σια γεύ­μα­τα και νέες γευ­στι­κές εμπει­ρί­ες…

Ένα μέρος της ανυ­πο­μο­νη­σί­ας μας για τις γιορ­τές, πέρα από τη χα­λά­ρω­ση και τη δυ­να­τό­τη­τα να πε­ρά­σου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο με τους δι­κούς μας αν­θρώ­πους, οφεί­λε­ται και στο ονει­ρι­κό γιορ­τι­νό μενού. Όλοι λίγο πολύ πε­ρι­μέ­νου­με τις γιορ­τές για να κά­νου­με τις πιο τολ­μη­ρές γευ­στι­κές μας υπερ­βά­σεις.

Δύο δια­φο­ρε­τι­κά μενού 7 πιά­των με εκλε­πτυ­σμέ­νες γεύ­σεις έχει ετοι­μά­σει ο σεφ του  Νaval για τα φε­τι­νά ρε­βε­γιόν κ. Γιάν­νης Γιαν­νού­τσος.

Ο κ. Γιαν­νού­τσος μί­λη­σε στην “δη­μο­κρα­τι­κή”:

«Η κα­τα­γω­γή μου είναι ένα κράμα με­τα­ξύ Κρή­της, Πε­λο­πον­νή­σου και Μι­κράς Ασίας. Είμαι γεν­νη­μέ­νος στην Αθήνα, αλλά τα τε­λευ­ταία χρό­νια ζω και ερ­γά­ζο­μαι στη Ρόδο.

– Γιάν­νη μου, με τι θέ­λεις να ασχο­λη­θείς παιδί μου;

– Θέλω να γίνω ζω­γρά­φος ή δια­κο­σμη­τής ή μά­γει­ρας .

– Μα τι σχέση έχει ο μά­γει­ρας με τα υπό­λοι­πα ;

– Έχει μαμά, αφού μου αρέ­σει να τρώω !

Κάπως έτσι, από πολύ μι­κρός απο­φά­σι­σα να ασχο­λη­θώ με τη μα­γει­ρι­κή. Ακόμα και σή­με­ρα, αυτός είναι ο βα­σι­κός μου γνώ­μο­νας όταν σκέ­φτο­μαι ένα και­νού­ριο μενού. Η αγάπη για το φα­γη­τό , το αλη­θι­νό φα­γη­τό, αυτό που ξυ­πνά­ει μνή­μες. Το φα­γη­τό που μα­ζεύ­ει πα­ρέ­ες και οι­κο­γέ­νειες της Κυ­ρια­κές γύρω από το τρα­πέ­ζι».

Σε ότι αφορά τις σπου­δές του:

«Φοί­τη­σα στη σχολή του­ρι­στι­κών επαγ­γελ­μά­των Ηρα­κλεί­ου Κρή­της και στο ΤΕΙ οι­κο­νο­μί­ας και διοί­κη­σης του­ρι­στι­κών επι­χει­ρή­σε­ων Αθή­νας.

Δί­δα­ξα μα­γει­ρι­κή στις σχο­λές του ΟΤΕΚ, δι­δά­χτη­κα σκά­λι­σμα σε φρού­τα και λα­χα­νι­κά στην Ταϋ­λάν­δη, μα­γεί­ρε­ψα και μί­λη­σα στην Ουά­σινγ­κτον για την ιστο­ρία της ελ­λη­νι­κής γα­στρο­νο­μί­ας ,από­λαυ­σα τα φι­λό­ξε­να γεύ­μα­τα φυλής ιθα­γε­νών στις ζού­γκλες της Κε­ρά­λα στην Ινδία, μά­ζε­ψα ρύζι και έφαγα με τους ντό­πιους στο χωριό Κε­λί­κι του Μπαλί. Μου αρέ­σει να τα­ξι­δεύω και να μα­ζεύω εμπει­ρί­ες για την κουλ­τού­ρα και τον τρόπο ζωής των λαών του κό­σμου.

Όλα αυτά τα χρό­νια προ­σπα­θώ και πα­ντρεύω αυτό το φα­γη­τό που με με­γά­λω­σε, το φα­γη­τό που με τα­ξί­δε­ψε, με την με­γά­λη μου αγάπη για τη δια­κό­σμη­ση και γε­νι­κό­τε­ρα την τέχνη.

Το φα­γη­τό είναι κάτι υπο­κει­με­νι­κό, το ίδιο και η τέχνη. Άρα το φα­γη­τό είναι τέχνη»