Πώς ένας παλιός αλευρόμυλος της Καρπάθου έγινε ένα σύγχρονο οινοποιείο

Γύρω στο 2005, η Δώρα Διακονή και ο Στέλιος Μοτάκης ξεκί­νη­σαν τις πρώτες συζη­τή­σεις για να ανοί­ξουν ένα οινο­ποιείο στην Κάρπαθο, τόπο κατα­γω­γής της Δώρας. Ο Στέλιος έβλεπε στην οικο­γε­νειακή τους επι­χεί­ρηση, ένα εμφια­λω­τή­ριο ελαιο­λά­δου στην Αθήνα, τα πρώτα σημάδια της οικο­νο­μι­κής κρίσης, τα οποία δεν ήταν ακόμη εμφανή στην ευρύ­τερη αγορά. Λάτρης ο ίδιος του κρασιού από τότε που ήταν 20 χρονών, γευ­σι­γνώ­στης στην ομάδα του οινο­λό­γου Δημήτρη Χατζη­νι­κο­λάου, έχει στο «σεντούκι» του πολλές μνήμες από τότε που πήγαινε στα αμπέλια με τον παππού του στην Κρήτη. Μάλιστα, το 2002, για πρώτη φορά οινο­ποί­ησε από δικά του αμπέλια. Έχοντας λοιπόν το πάθος για το κρασί, και φυσικά τη στήριξη της γυναί­κας του, το 2008 προ­χω­ράει στη φύτευση ενός ιδιό­κτη­του αμπε­λώνα 80 στρεμ­μά­των.

Όνειρο και των δυο ήταν να ανα­βιώ­σουν τις καρ­πά­θι­κες ποι­κι­λίες και κυρίως να ζωντα­νέ­ψουν ξανά τον καρ­πά­θικο αμπε­λώνα, ο οποίος με εξαί­ρεση το ορεινό χωριό Όθος, είχε εγκα­τα­λει­φθεί πλήρως τα τελευ­ταία 60 χρόνια. Στην είσοδο των Μενετών, ενός χωριού στο νότιο μέρος της Καρ­πά­θου, ανάμεσα σε πολλά εκκλη­σά­κια, όπως η Αγία Παρα­σκευή και η Αγία Τριάδα, ξεκί­νη­σαν την προ­σπά­θεια τους. «Τελικώς, δεν κατα­φέ­ραμε να βάλουμε καρ­πά­θι­κες ποι­κι­λίες γιατί δεν επι­τρε­πό­ταν από το αμπε­λουρ­γικό μητρώο, οπότε στρα­φή­καμε όσο το δυνατόν σε αιγαιο­πε­λα­γί­τι­κες», εξηγεί η Δώρα, και συμπλη­ρώ­νει ο Στέλιος «φυτέ­ψαμε Μαυ­ρο­τρά­γανο, Μαν­δη­λα­ριά, Ασύρ­τικο, Αηδάνι, Μαλα­γου­ζιά, Αθήρι και κάποιες ξένες».

Ο παλιός αλευ­ρό­μυ­λος

Τους πήρε πολύ καιρό να δαμά­σουν τη γη, έκαναν πολλούς πει­ρα­μα­τι­σμούς. Ευτυχώς που ο αμπε­λώ­νας, χωρι­σμέ­νος σε δυο μέρη, σε από­σταση περίπου ενάμιση χιλιό­με­τρο από τη θάλασσα, και σε υψό­με­τρο 200-250 μέτρων, φρο­ντί­ζε­ται από τη θαλασ­σινή αύρα κι έτσι προ­στα­τεύ­ε­ται από τους καύ­σω­νες. Έπρεπε να περά­σουν έντεκα ολό­κληρα χρόνια για να χαρούν την πρώτη τους οινο­ποί­ηση σε ένα συνερ­γα­ζό­μενο οινο­ποιείο στη Ρόδο. Ρωτάω τον Στέλιο αν άξιζε τον κόπο να πλη­ρώ­σουν τόσα χρήματα για να μετα­φέ­ρουν την πρώτη ύλη στη Ρόδο. «Ναι», απα­ντάει δίχως να το σκεφτεί, με τη σιγου­ριά του ανθρώ­που που πιστεύει στο εγχεί­ρημα του. «Το κόστος πράγ­ματι ήταν εξω­φρε­νικό, αλλά από τη στιγμή που δεν είχαμε δικό μας οινο­ποιείο και οι συν­θή­κες πλέον ήταν ώριμες, θέλαμε να βγούμε στην αγορά».

Εκείνη τη χρονιά, εκτός από το να κυκλο­φο­ρή­σουν τις τρεις πρώτες τους ετι­κέ­τες, τον «Αφιάρτη», τη «Ζαζό­πε­τρα» και τον «Μύλο», νοί­κια­σαν κι έναν εγκα­τα­λε­λειμ­μένο αλευ­ρό­μυλο για να τον μετα­τρέ­ψουν σε ένα σύγ­χρονο οινο­ποιείο. Ο κορω­νο­ϊός τους δυσκό­λεψε πολύ, αύξησε τα κόστη κατα­σκευής και πήγε πίσω τις εργα­σίες. Δεν το έβαλαν κάτω, όμως, διεκ­δί­κη­σαν το όνειρο τους μέχρι τέλους. Μέχρι το 2021 συνέ­χι­ζαν να οινο­ποιούν στη Ρόδο και στο ενδιά­μεσο κυκλο­φό­ρη­σαν μια πιο εμπο­ρική σειρά, με τον τίτλο «Ανε­μό­εσσα». «Τα πρώτα μας κρασιά πήραν πολύ καλές κρι­τι­κές και αγκα­λιά­στη­καν από τις τοπικές επι­χει­ρή­σεις. Ωστόσο μας ζήτησαν κάτι πιο οικο­νο­μικό για να μπορούν πιο εύκολα να τα δια­θέ­τουν στα μαγαζιά τους», εξηγεί η Δώρα.

Δια­βά­στε τη συνέ­χεια στον Γαστρο­νόμο ΕΔΩ