«Ουκ εν τω πολλώ το ευ»

Τι είδους του­ρι­σμό θέλουμε, πού πρέπει να δώσουμε έμφαση; Μας ενδια­φέ­ρουν μόνο τα ρεκόρ από αφίξεις ή το τι αφήνει πίσω του ο μέσος του­ρί­στας; «Ουκ εν τω πολλώ το ευ» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρό­γο­νοι και η φράση αυτή ται­ριά­ζει γάντι στη σημε­ρινή κατά­σταση του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού. Σίγουρα, τα ρεκόρ αφίξεων τα τελευ­ταία χρόνια ήταν το «οξυγόνο» που βοήθησε ένα μεγάλο κομμάτι του πλη­θυ­σμού να αντέξει την οικο­νο­μική κρίση των τελευ­ταίων ετών. Τα πράγ­ματα όμως άλλαξαν, και μαζί τους πρέπει να αλλά­ξουμε και εμείς. Η παγκό­σμια αγορά ανα­ζη­τεί την ποιό­τητα, τη βιω­σι­μό­τητα, τους πιο χαλα­ρούς ρυθμούς και τα μικρό­τερα πλήθη. Επαρ­κούν οι βασικές υπο­δο­μές που αφορούν το νερό, την απο­χέ­τευση, τη συλλογή των σκου­πι­διών, το οδικό δίκτυο, τα λιμάνια για να εξυ­πη­ρε­τή­σουν τους πιο δημο­φι­λείς προ­ο­ρι­σμούς; Πόση οικο­δό­μηση αντέχει κάθε νησί; Μπορεί να μπει όριο σε αυτό; Σε πολλές περιο­χές έχουμε φτάσει στα όρια αντοχής των υπο­δο­μών. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα η  κατάρ­ρευση του συστή­μα­τος ύδρευσης-αποχέτευσης στη Μύκονο, λόγω της υπερ­βο­λική δόμησης. Παρα­δείγ­ματα, θα βρούμε σε όλους τους δημο­φι­λείς προ­ο­ρι­σμούς, που από τη μία φέρνουν πολύ­τιμα έσοδα, αλλά από την άλλη δεί­χνουν τους κιν­δύ­νους μιας άναρχης ανά­πτυ­ξης, που στο τέλος μπορεί να υπο­νο­μεύ­σει το μέλλον του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος  Κανένα από αυτά τα ερω­τή­ματα δεν έχει εύκολη απά­ντηση. Τα κάνουμε κατά καιρούς τα τελευ­ταία χρόνια Μόνο που κάποτε πρέπει να απα­ντη­θούν, εάν δεν θέλουμε να δια­βά­ζουμε ρεπορ­τάζ σαν αυτό της «δημο­κρα­τι­κής» για του­ρί­στες που κάνουν παζάρια ακόμη και για το νερό ή το παγωτό…