Στα ΑΤΜ η Ελλάδα περιμένει καρτερικά-Πώς εξηγούν οι ειδικοί την αλλαγή της συμπεριφοράς των Ελλήνων επί το… υπομονετικότερο

Στην Αθήνα οι τηλε­φω­νι­κές κλήσεις στη Γραμμή Παρέμ­βα­σης για την Αυτο­κτο­νία «Κλίμακα» μειώ­θη­καν κατά 40% τις τελευ­ταίες δεκα­πέ­ντε ημέρες, γράφει στη «Le Monde» η Φλοράνς Ομπενάς. Η απε­σταλ­μένη της γαλ­λι­κής εφη­με­ρί­δας στην Ελλάδα δημο­σί­ευσε την περα­σμένη Τρίτη ένα πολύ ενδια­φέ­ρον ρεπορ­τάζ για την… ψυχο­πα­θο­λο­γία των Ελλήνων σε στιγμές ιστο­ρι­κές κατά τις οποίες κρί­νε­ται το μέλλον το δικό τους και της χώρας. Στη δημο­σιο­γρα­φική έρευνά της συμ­βάλ­λουν ψυχί­α­τροι, ψυχο­λό­γοι και εν γένει ειδικοί στην κοι­νω­νική αρωγή επι­στή­μο­νες.

Είναι όντως αξιο­πε­ρί­εργη η δια­πί­στωση της ξαφ­νι­κής μείωσης των τηλε­φω­νη­μά­των από ανθρώ­πους που η απελ­πι­σία τούς οδηγεί να σκέ­φτο­νται ακόμα και την αυτο­χει­ρία το τελευ­ταίο δεκα­πεν­θή­μερο της… από­λυ­της τρέλας, με τους Ελληνες στις ουρές των ΑΤΜ για να εξα­σφα­λί­σουν το 50άρικο της ημέρας και το ευρω­παϊκό «λόμπι της δραχμής» να πιέζει για Grexit.

«Στην κουλ­τούρα μας η αυτο­κτο­νία είναι απο­λύ­τως κατα­δι­κα­στέα. Η μονα­δική περί­πτωση που η οικειο­θε­λής απώλεια της ζωής μας είναι όχι μόνο απο­δε­κτή αλλά θεω­ρεί­ται και πράξη γενναία και ένδοξη είναι η αυτο­θυ­σία στη μάχη. Το να θυσιά­σει κάποιος τη ζωή του απέ­να­ντι στον εχθρό» δηλώνει ο Γιώργος Νικο­λα­ΐ­δης, ψυχί­α­τρος στο Ινστι­τούτο του Παιδιού.

Ο έλληνας γιατρός εξηγεί, όμως, ότι μόνο ο πόλεμος του 1940 είχε απο­τε­λέ­σματα συγκρί­σιμα με την κατά­σταση που ζούμε σήμερα, τόσο σε ό,τι αφορά την οικο­νο­μία όσο και την ψυχική υγεία. «Οπότε, για να είμαι ειλι­κρι­νής, θα έλεγα ότι ναι, σήμερα ζούμε έναν πόλεμο». Και τα πρώτα θύματα στον πόλεμο αυτόν είναι οι πιο παρα­γω­γι­κές ηλικίες, οι Ελληνες από 35 έως 55 ετών.

«Μέχρι να ξεσπά­σει η κρίση οι ηλικίες αυτές ζούσαν στην 22η πλου­σιό­τερη χώρα στον κόσμο, που είχε κατα­φέ­ρει να εντα­χθεί το 2001 στη ζώνη του ευρώ, στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης» εξηγεί στη γαλλική εφη­με­ρίδα ο ψυχο­λό­γος Αρης Βιο­λα­τζής, υπεύ­θυ­νος της Γραμμής Παρέμ­βα­σης για την Αυτο­κτο­νία «Κλίμακα».

Τα δεύτερα θύματα είναι τα παιδιά. Ο ψυχί­α­τρος Μενέ­λαος Θεο­δω­ρου­λά­κης απο­κα­λύ­πτει ότι τα τελευ­ταία χρόνια από το ιατρείο του πέρασαν πάμπολλα παιδιά που αισθά­νο­νται ενοχές επειδή θεωρούν ότι τα ίδια απο­τε­λούν ένα «πολύ μεγάλο βάρος για τους γονείς τους». Κατά τον κ. Θεο­δω­ρου­λάκη, «τα νέα αυτά απελ­πι­σμένα παιδιά στο μέλλον θα εξε­λι­χθούν στην πιο δρα­μα­τική πτυχή του προ­βλή­μα­τος».

Συλ­λο­γική εκτό­νωση

Πριν από δύο εβδο­μά­δες, αμέσως μετά την ανα­κοί­νωση του κλει­σί­μα­τος των τρα­πε­ζών τα κέντρα άμεσης βοή­θειας και τα εξω­τε­ρικά ιατρεία των νοσο­κο­μείων κατα­κλύ­στη­καν από πολίτες με κρίσεις πανικού, με κατά­θλιψη, γράφει η ρεπόρ­τερ της «Le Monde». Ξαφνικά όμως η κατά­σταση ηρέμησε εντυ­πω­σιακά! «Οι άνθρω­ποι συνη­θί­ζουν» δια­πι­στώ­νει ο καθη­γη­τής Ψυχια­τρι­κής στο Πανε­πι­στή­μιο της Αθήνας Δημή­τρης Πλου­μπί­δης.

Αφού παραλ­λή­λισε και ο κ. Πλου­μπί­δης τη σημε­ρινή κατά­σταση με εκείνη του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου, παρα­τή­ρησε ότι «ουδεμία βιαιό­τητα παρα­τη­ρή­θηκε έως τώρα στις ουρές των κατα­θε­τών μπροστά στα μηχα­νή­ματα αυτό­μα­της δια­νο­μής μετρη­τών. Οι άνθρω­ποι συζη­τούν μεταξύ τους ευγε­νικά».

Φαί­νε­ται ότι η αιφ­νι­δια­στική διορ­γά­νωση του δημο­ψη­φί­σμα­τος έπαιξε έναν ρόλο συλ­λο­γι­κού κατευ­να­σμού, ανα­φέ­ρει η «Le Monde». «Ασυ­νεί­δητα οι Ελληνες άντλη­σαν ελπίδα από το δημο­ψή­φι­σμα. Λει­τούρ­γησε σαν βαλβίδα εκτό­νω­σης της πίεσης που είχε συσ­σω­ρευ­τεί στην ελλη­νική χύτρα ταχύ­τη­τας: εκείνοι που το επι­θυ­μού­σαν μπο­ρού­σαν να πουν “όχι”, καθώς είχαν την εντύ­πωση ότι είχαν χάσει τον έλεγχο των εξε­λί­ξεων εδώ και χρόνια» συμπλη­ρώ­νει ένα άλλο στέ­λε­χος της Γραμμής Παρέμ­βα­σης «Κλίμακα».

Ο ψυχί­α­τρος Γιώργος Νικο­λα­ΐ­δης προει­δο­ποιεί, ωστόσο, ότι «όταν οι ελπίδες των ανθρώ­πων δια­ψεύ­δο­νται, η ψυχική τους κατά­σταση επι­δει­νώ­νε­ται σε επίπεδο χει­ρό­τερο από εκείνο που θα βρί­σκο­νταν αν δεν είχαν βιώσει τη ματαί­ωση. Αυτό σημαί­νει ότι ενδέ­χε­ται να βρε­θούμε σε μια κατά­σταση που δεν μπο­ρούμε ούτε να τη φαντα­στούμε»…

Το ΒΗΜΑ