ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Νοσοκομεία: Ελλείψεις στην Ελλάδα, μπίζνες στη Γερμανία

news room 4 λεπτά ανάγνωση
νοσοκομείο

Η ρουμάνα συγ­γρα­φέας Κάρμεν-Φραντσέσκα Μπάν­τσιου διη­γεί­ται την εμπει­ρία της πρό­σφα­της νοση­λείας της σε νοσο­κο­μεία της Ελλάδας και της Γερ­μα­νίας. Και στα δύο αντι­με­τώ­πισε προ­βλή­ματα δια­φο­ρε­τι­κής φύσης.

Τις προ­άλ­λες γλί­στρησα σε μια πέτρα και θρυμ­μά­τισα την ποδο­κνη­μική μου άρθρωση. Αυτό δεν μου συνέβη στο Βερο­λίνο, αλλά στη Μάνη, στην Πελο­πόν­νησο. Φαί­νε­ται καμιά φορά ότι είναι ευκο­λό­τερο να περάσει κανείς τα σύνορα των κρατών εντός της ΕΕ από το να υπερβεί τα διοι­κη­τικά εμπόδια στο εσω­τε­ρικό μιας χώρας.

Για να μετα­φερθώ με ασθε­νο­φόρο στο κοντι­νό­τερο νοσο­κο­μείο στην Καλα­μάτα χρειά­στηκε να μετε­πι­βι­βα­στώ στα διοι­κη­τικά όρια της περιο­χής σε άλλο ασθε­νο­φόρο, το οποίο είχαν στείλει για μένα από την Καλα­μάτα. Αργό­τερα, στο Βερο­λίνο, χρειά­στηκε να με μετα­φέ­ρουν φίλοι μου από το αερο­δρό­μιο Σένε­φελντ μέσα στη νύχτα στο νοσο­κο­μείο, διότι το ασθε­νο­φόρο του νοσο­κο­μείου στο Βερο­λίνο δεν είχε άδεια να με παρα­λά­βει από το κρα­τί­διο του Βραν­δεμ­βούρ­γου, όπου βρί­σκε­ται το αερο­δρό­μιο.

Απα­ραί­τητο στή­ριγμα οι συγ­γε­νείς λόγω της κρίσης

Ήθελα και έπρεπε πάντως να πάω στο Βερο­λίνο. Μετά από τρεις μέρες σε ελλη­νικό νοσο­κο­μείο ήμουν πεπει­σμένη ότι πρέπει να κάνω την εγχεί­ρηση στη Γερ­μα­νία. Παρά τους εξαι­ρε­τικά καταρ­τι­σμέ­νους για­τρούς, για τους οποίους μόνο καλά λόγια είχα ακούσει, οι επι­πτώ­σεις της οικο­νο­μι­κής κρίσης στον κλάδο της υγείας με φόβισαν. Το περιο­ρι­σμένο ιατρικό προ­σω­πικό ανα­λάμ­βανε όλα τα καθή­κο­ντα, όχι μόνο τα ιατρικά αλλά και το καθά­ρι­σμα, ξεπερ­νώ­ντας τα όρια των αντοχών του.

Έλλει­παν βασικά μέσα και υλικά, όπως ανα­πη­ρικά καρο­τσά­κια και επί­δε­σμοι. Στους ασθε­νείς που δεν μπο­ρού­σαν να περ­πα­τή­σουν έδιναν αμέσως έναν καθε­τήρα και αντι­βιο­τικά, αν δεν είχαν στο πλευρό τους κάποιον συγγενή να τους βοηθά να πηγαί­νουν στην τουα­λέτα. Παρη­γο­ριά ήταν το φαγητό. Δύο φορές την ημέρα σέρ­βι­ραν ζεστό σπιτικό φαγητό.

Μετά από κάποια εγχεί­ρηση οι συγ­γε­νείς των ασθενών είναι απα­ραί­τη­τοι. Μέλη της οικο­γέ­νειας έμεναν στο πλευρό του άρρω­στου συγγενή τους, κοι­μού­νταν σε ράντζα και κάθο­νταν σε άβολες καρέ­κλες, εφο­διά­ζο­ντάς τους ασθε­νείς 24 ώρες το 24ωρο με φάρμακα και άλλα χρήσιμα είδη που αγό­ρα­ζαν στην πόλη. Το εξα­ντλη­μένο νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό ήταν απελ­πι­σμένο, ανυ­πό­μονο και όχι ιδιαί­τερα φιλικό. Οι συν­θή­κες μου θύμισαν όσα είχα ζήσει πριν από μερικά χρόνια σε νοσο­κο­μείο της Ρου­μα­νίας, όπου νοση­λευό­ταν ο άρρω­στος πατέρας μου. Μαζί με όλα αυτά, στη Ρου­μα­νία υπήρχε και η δωρο­δο­κία του προ­σω­πι­κού του νοσο­κο­μείου, ως απα­ραί­τη­τος παρά­γο­ντας επι­βί­ω­σης.

Νοσο­κο­μεία σαν επι­χει­ρή­σεις

Όταν έφτασα στο νοσο­κο­μείο του Βερο­λί­νου αισθάν­θηκα να ήμουν στον παρά­δεισο. Το προ­σω­πικό φιλικό, υπο­μο­νε­τικό και πρόθυμο να βοη­θή­σει. Χει­ρουρ­γοί υψηλής εξει­δί­κευ­σης επι­σκέ­πτο­νταν τους ασθε­νείς δύο φορές την ημέρα. Το νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό έδειχνε εξαι­ρε­τική αφο­σί­ωση στους ασθε­νείς τους, παρότι υπήρχε έλλειψη νέων νοσο­κό­μων. Ακόμη υπήρχαν μασέρ, φυσι­κο­θε­ρα­πευ­τές, προ­σω­πικό καθα­ριό­τη­τας και άλλων καθη­κό­ντων. Καθη­με­ρινά άλλαζαν τα σεντό­νια και τις πετσέ­τες. Κάθε ασθενής είχε στη διάθεσή του τηλέ­φωνο, τηλε­ό­ραση, ανα­πη­ρικό καρο­τσάκι και βοη­θη­τικά μέσα βαδί­σμα­τος. Τσάι και καφές υπήρχαν δια­θέ­σιμα όλο το 24ωρο. Υπήρχε και μια καφε­τέ­ρια σε κοντινή από­σταση.

Τα πρώτα προ­βλή­ματα άρχισαν με τη δια­τροφή. Τα γεύματα παρα­δί­δο­νταν στο νοσο­κο­μείο από μια εται­ρεία κέτε­ρινγκ. Ήταν εμφανές ότι ούτε είχαν ιδέα για τους κανόνες ή περιο­ρι­σμούς του φαγητού για ασθε­νείς, ούτε ιδιαί­τερο ενθου­σια­σμό για τη μαγει­ρική. Συχνά έφερναν σε ασθε­νείς φαγητό που ήταν ακα­τάλ­ληλο για την περί­πτωσή τους. Το φαγητό δεν υπο­στή­ριζε απα­ραί­τητα την απο­θε­ρα­πεία.

Θα πρέπει να δια­μαρ­τυ­ρη­θείτε, ήταν η συμ­βουλή των νοση­λευ­τριών. Οι ασθε­νείς είναι πελάτες. Και ο πελάτης είναι βασι­λιάς. Το νοσο­κο­μείο είναι επι­χεί­ρηση που πρέπει να βγάλει κέρδος. Νοσο­κο­μεία μπαί­νουν στο χρη­μα­τι­στή­ριο. Το ύψος του ποσού που προ­βλέ­πε­ται κατά περί­πτωση δεν καθο­ρί­ζε­ται με γνώμονα τη θερα­πεία του ασθενή, αλλά με βάση το αν είναι οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρον. Όσο πιο γρήγορα πάρει εξι­τή­ριο ένας ασθενής, τόσο μεγα­λύ­τερο το κέρδος για το νοσο­κο­μείο.

Πού να πάει όμως μια ασθενής μετά από μια σοβαρή εγχεί­ρηση στο πόδι, η οποία μπορεί να μην είναι 75 ετών, αλλά δεν μπορεί να φρο­ντί­σει τον εαυτό της μόνη της στο σπίτι; Το σύστημα δεν είχε προ­βλέ­ψει κάτι για την περί­πτωσή μου κι έτσι έγινα μια ασθενής που αρνιό­ταν να εγκα­τα­λεί­ψει το νοσο­κο­μείο, εάν δεν βρι­σκό­ταν προη­γου­μέ­νως κάποια λύση. Τελικά βρέθηκε μια λύση σύντομα. Με μετέ­φε­ραν σε μια πτέρυγα μετα­βα­τι­κής περί­θαλ­ψης. Τα νοσο­κο­μεία πρέπει να δίνουν βάρος στις κρι­τι­κές των ασθενών. Και όταν ο ασθενής επι­μέ­νει, βρί­σκε­ται πάντα μια έκτακτη λύση.

Μου φαί­νε­ται όμως ότι κανείς από όσους εργά­ζε­ται ενεργά για την θερα­πεία ασθενών στον τομέα της υγείας, είτε γιατροί, είτε νοση­λευ­τές, είτε άλλο προ­σω­πικό, δεν συμ­φω­νεί με τη λογική να αντι­με­τω­πί­ζο­νται οι ασθε­νείς σαν πελάτες και τα νοσο­κο­μεία να μετα­τρέ­πο­νται σε επι­χει­ρή­σεις που απο­σκο­πούν στο κέρδος. Ίσως θα βοη­θούσε η ενί­σχυση της επι­κοι­νω­νίας, της ενό­τη­τας και της αλλη­λεγ­γύης ανάμεσα στους ασθε­νείς και το ιατρικό προ­σω­πικό. Σε τελευ­ταία ανάλυση οι ασθε­νείς θα πρέπει να νιώθουν απο­δε­κτοί με τα σωμα­τικά τους ελατ­τώ­ματα και τις ανάγκες τους. Και να μην χάσουν την πίστη τους ότι το κύριο ζητού­μενο στα νοσο­κο­μεία είναι να γίνουν καλά.

* H Κάρμεν-Φραντσέσκα Μπάν­τσιου είναι ρου­μα­νο­γερ­μα­νίδα συγ­γρα­φέας και καθη­γή­τρια. Από το 1990 ζει στο Βερο­λίνο και οργα­νώ­νει σεμι­νά­ρια δημιουρ­γι­κής γραφής. Από το 1996 γράφει και στα γερ­μα­νικά. Τα τελευ­ταία βιβλία της είναι το «Ελαφρό αεράκι στον παρά­δεισο» (Leichter Wind im Paradies) και «Το Βερο­λίνο είναι το δικό μου Παρίσι – Ιστο­ρίες από την πρω­τεύ­ουσα» (Berlin is my Paris – Stories From the Capital).

Πηγή: DW

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.