Γιάννης Χατζής, Ροδίων Παιδεία: “Η μουσική καλλιεργεί τις ευαισθησίες των παιδιών, ολοκληρώνει τον άνθρωπο, είναι κομμάτι του εαυτού μας!”

Γιάν­νη, πώς άρ­χι­σε η συ­νερ­γα­σία σου με τα Εκ­παι­δευ­τή­ρια «ΡΟ­ΔΙΩΝ ΠΑΙ­ΔΕΙΑ»;

Τον Ια­νουά­ριο του 2003, πριν ακόμη ξε­κι­νή­σει τη λει­τουρ­γία του το σχο­λείο, απέ­στει­λα ένα βιο­γρα­φι­κό στο νε­ο­σύ­στα­το τότε τμήμα υπο­δο­χής εκ­παι­δευ­τι­κών των Εκ­παι­δευ­τη­ρί­ων. Μετά τη συ­νά­ντη­ση που είχα με τον κ. Κυ­ρια­κού­λη και τον κ. Τσίν­να, μού ανα­κοι­νώ­θη­κε πως θα ανα­λά­βω το μου­σι­κό τμήμα του σχο­λεί­ου. Από τον Φε­βρουά­ριο, λοι­πόν, του 2003 με­λε­τού­σα­με πολύ προ­σε­κτι­κά τον σχε­δια­σμό – εξο­πλι­σμό για τα μα­θή­μα­τα της μου­σι­κής στις τά­ξεις του Δη­μο­τι­κού και του Γυ­μνα­σί­ου, καθώς και για το τότε επι­μορ­φω­τι­κό τμήμα με τα μα­θή­μα­τα των ατο­μι­κών μου­σι­κών ορ­γά­νων.

Έχου­με πα­ρα­κο­λου­θή­σει σχο­λι­κές γιορ­τές των Εκ­παι­δευ­τη­ρί­ων “ΡΟ­ΔΙΩΝ ΠΑΙ­ΔΕΙΑ” στις οποί­ες σύ­νο­λα μι­κρών παι­διών, από 7 ετών, στε­λε­χώ­νουν τη ζω­ντα­νή ορ­χή­στρα. Αυτό στους πε­ρισ­σό­τε­ρους φαί­νε­ται ακα­τόρ­θω­το. Ποιο είναι το “μυ­στι­κό” σας;

Οι μα­θη­τές από την Α’ Δη­μο­τι­κού μα­θαί­νουν στα με­ταλ­λό­φω­νά τους να παί­ζουν με­λω­δί­ες και τρα­γού­δια, αφού προη­γου­μέ­νως έχουν δι­δα­χθεί, μέσα από το παι­χνί­δι, χρο­νι­κές αξίες και ρυθ­μούς. Ακο­λου­θού­με, δη­λα­δή, έναν τρόπο απλό και κα­τα­νοη­τό, για να μυ­ή­σου­με τα παι­διά μας από μικρή ηλι­κία στον θαυ­μα­στό κόσμο της μου­σι­κής. Στις επό­με­νες τά­ξεις, όσοι μα­θαί­νουν κά­ποιο μου­σι­κό όρ­γα­νο (κι­θά­ρα, πιάνο, βιολί κ. λπ.), πλαι­σιώ­νουν την ορ­χή­στρα της τάξης τους με αυτό. Είναι, λοι­πόν, απο­τέ­λε­σμα μιας πο­ρεί­ας που στη­ρί­ζε­ται στην εκ­παί­δευ­ση, την εξά­σκη­ση και τον πει­ρα­μα­τι­σμό και προ­ϋ­πο­θέ­τει να γνω­ρί­ζει ο εκ­παι­δευ­τι­κός το συ­γκε­κρι­μέ­νο γνω­στι­κό αντι­κεί­με­νο και τον κόσμο των παι­διών. Ο έγκαι­ρος προ­γραμ­μα­τι­σμός, η σωστή κα­τα­νο­μή ρόλων, ο εν­θου­σια­σμός που με­τα­δί­δε­ται στους μα­θη­τές είναι κά­ποιες από τις τε­χνι­κές που χρη­σι­μο­ποιού­νται, για να επι­τευ­χθεί το προσ­δο­κώ­με­νο απο­τέ­λε­σμα.

Ποιους το­μείς της ζωής των παι­διών θε­ω­ρεί­τε ότι επη­ρε­ά­ζει η δι­δα­σκα­λία της μου­σι­κής και γε­νι­κώς τα μου­σι­κά ερε­θί­σμα­τα;

Η μου­σι­κή είναι η τέχνη των ήχων που εκ­φρά­ζει συ­ναι­σθή­μα­τα και εμείς εκ­φρά­ζου­με τα συ­ναι­σθή­μα­τά μας μέσω αυτής. Ο ρόλος της είναι πο­λυ­ε­πί­πε­δος:

Καλ­λιερ­γεί την ευαι­σθη­σία των παι­διών. Συμ­βάλ­λει στην ανά­πτυ­ξη της ομα­δι­κό­τη­τας, της συ­νερ­γα­σί­ας, της κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σης, της δη­μιουρ­γι­κό­τη­τας, του αυ­το­σχε­δια­σμού, της συ­νέ­πειας, της πει­θαρ­χί­ας, του αυ­το­ε­λέγ­χου και ενι­σχύ­ει την αυ­το­πε­ποί­θη­ση των παι­διών. Η μου­σι­κή μάς ολο­κλη­ρώ­νει και μάς εμπνέ­ει, μάς βοηθά να γί­νου­με πιο οξυ­δερ­κείς και ψυ­χι­κά ισορ­ρο­πη­μέ­νοι, γιατί είναι κομ­μά­τι του εαυ­τού μας. Χωρίς αυτήν δεν εί­μα­στε πλή­ρεις. Η παι­δα­γω­γι­κή αξία της μου­σι­κής είναι τόσο ση­μα­ντι­κή, ώστε κρί­νε­ται απα­ραί­τη­τη και ανα­γκαία η εξοι­κεί­ω­ση μαζί της από τα προ­σχο­λι­κά χρό­νια του παι­διού.

Στα 20 χρό­νια έχεις λάβει μέρος σε όλες τις γιορ­τές λήξης του σχο­λι­κού έτους στη Με­σαιω­νι­κή Τάφρο. Έχεις παί­ξει μπρο­στά σε κο­ρυ­φαί­ους συν­θέ­τες και έχεις συ­νο­δεύ­σει σπου­δαί­ους τρα­γου­δι­στές. Υπάρ­χει κά­ποια γιορ­τή ή κά­ποιος καλ­λι­τέ­χνης που σου έχει μεί­νει αξέ­χα­στος;

Κο­ρυ­φαί­οι μου­σι­κοί, όπως ο Σαβ­βό­που­λος, ο Πλέσ­σας, ο Κυ­πουρ­γός, ο Μα­χαι­ρί­τσας και ο Πορ­το­κά­λο­γλου έχουν επι­σκε­φθεί το σχο­λείο μας και έχουν τρα­γου­δή­σει μαζί με τις μα­θή­τριες και τους μα­θη­τές μας και στις τά­ξεις τους, αλλά και στην τε­λι­κή εκ­δή­λω­ση στην Τάφρο. Επί­σης, έχουν γίνει εκ­δη­λώ­σεις προς τιμή του Χα­τζι­δά­κι και του Θε­ο­δω­ρά­κη. Συ­ναι­σθη­μα­τι­κά έχω επη­ρε­α­στεί από την εκ­δή­λω­ση που ανέ­δει­ξε το υπέ­ρο­χο έργο του Αρι­στο­φά­νη «Αχαρ­νείς», επεν­δύ­ο­ντάς το με τα τρα­γού­δια του Διο­νύ­ση Σαβ­βό­που­λου. Θυ­μά­μαι πάντα με συ­γκί­νη­ση τη στιγ­μή που ο σπου­δαί­ος καλ­λι­τέ­χνης ανέ­βη­κε στην σκηνή και τρα­γού­δη­σε μαζί με την ορ­χή­στρα και τη χο­ρω­δία του σχο­λεί­ου.

Αν σας ζη­τού­σα­με να “πε­ρι­γρά­ψε­τε” με ένα τρα­γού­δι τα 20 χρό­νια της πο­ρεί­ας σας στα Εκ­παι­δευ­τή­ρια “ΡΟ­ΔΙΩΝ ΠΑΙ­ΔΕΙΑ”, ποιο θα ήταν αυτό;

Για να σκια­γρα­φή­σω αυτή τη μο­να­δι­κή, πραγ­μα­τι­κά, πο­ρεία, επι­λέ­γω κά­ποιους στί­χους αγα­πη­μέ­νων τρα­γου­διών: «Μην ψά­χνεις πια αλλού αφού το ξέ­ρεις ήδη, μην ψά­χνεις πια αλλού, εδώ είναι το τα­ξί­δι», ανα­φε­ρό­με­νος στο υπέ­ρο­χο τα­ξί­δι μέσω της μου­σι­κής στο σχο­λείο μας. «Κι αν μας αντέ­ξει το σκοι­νί θα φανεί στο χει­ρο­κρό­τη­μα», ανα­φε­ρό­με­νος στην απο­δο­χή του κοι­νού που πα­ρα­κο­λου­θεί την πο­ρεία των μου­σι­κών δρώ­με­νων του σχο­λεί­ου μας τα τε­λευ­ταία 20 χρό­νια.