Έγγραφη αναφορά της Ένωσης Ιατρών Λέρου για περιστατικό βιας

Από την Ένωση Ια­τρών Λέρου εκ­δό­θη­κε και δό­θη­κε στη δη­μο­σιό­τη­τα η ακό­λου­θη ανα­φο­ρά :

Το Δ.Σ της Ε.Ι.ΘΕ.Λ κα­τα­δι­κά­ζει την άσκη­ση βίας κατά συ­να­δέλ­φου για­τρού υπη­ρε­σί­ας υπαί­θρου.  Πα­ρα­θέ­του­με την ανα­φο­ρά του συ­να­δέλ­φου.

«Την Πα­ρα­σκευή 17/1/2025, κατά τη διάρ­κεια της πρω­ι­νής εφη­με­ρί­ας μου στο Τμή­μα­Ε­πει­γό­ντων Πε­ρι­στα­τι­κών (ΤΕΠ) του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Λέρου, η ασθε­νής Μ.Δ.προ­σήλ­θε για αι­μα­το­λο­γι­κές εξε­τά­σεις, υπέ­ρη­χο μα­λα­κών μο­ρί­ων και επα­νε­κτί­μη­ση, σύμ­φω­να με οδη­γία του χει­ρουρ­γού που την είχε εξε­τά­σει την προη­γού­με­νη ημέρα. Της χο­ρη­γή­θη­καν τα απα­ραί­τη­τα πα­ρα­πεμ­πτι­κά, και η ασθε­νής με­τέ­βη στα ερ­γα­στή­ρια για τις σχε­τι­κές εξε­τά­σεις.

Μετά τη διε­νέρ­γεια του υπε­ρη­χο­γρα­φή­μα­τος, η ασθε­νής επι­σκέ­φθη­κε το μι­κρο­βιο­λο­γι­κό ερ­γα­στή­ριο, όπου ενη­με­ρώ­θη­κε ότι, λόγω μη εφη­μέ­ρευ­σης της μι­κρο­βιο­λό­γου, οι αι­μο­λη­ψί­ες για τα­κτι­κά ρα­ντε­βού δεν μπο­ρού­σαν να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν και πα­ρα­πέμ­φθη­κε στο ΤΕΠ. Χωρίς να ενη­με­ρώ­σει το προ­σω­πι­κό του ΤΕΠ για τη δυ­σλει­τουρ­γία αυτή, ανέ­με­νε στον διά­δρο­μο του τμή­μα­τος για πε­ρί­που δύο ώρες. Όταν εξα­ντλή­θη­κε η υπο­μο­νή της, ει­σέ­βα­λε στο χώρο του ΤΕΠ με έντο­νο ύφος, απαι­τώ­ντας να της γίνει αι­μο­λη­ψία, δια­μαρ­τυ­ρό­με­νη ότι την αγνο­ή­σα­με. Της εξη­γή­θη­κε ότι δεν είναι δυ­να­τό να γνω­ρί­ζου­με τους λό­γους για τους οποί­ους κάθε άτομο βρί­σκε­ται στον διά­δρο­μο ανα­μο­νής, δε­δο­μέ­νου ότι εκεί συ­γκε­ντρώ­νο­νται ασθε­νείς προς εξέ­τα­ση, συ­νο­δοί, αλλά και ασθε­νείς από τα εξω­τε­ρι­κά ια­τρεία.

Παρά την έντα­ση, της πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε αι­μο­λη­ψία, και η ασθε­νής απο­χώ­ρη­σε από το ΤΕΠ εκ­φρά­ζο­ντας προ­σβλη­τι­κά σχό­λια, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας το νο­σο­κο­μείο ως «μ….ο». Πε­ρί­που μία ώρα αρ­γό­τε­ρα, η ασθε­νής επέ­στρε­ψε συ­νο­δευό­με­νη από μία γυ­ναί­κα,ανα­ζη­τώ­ντας τα απο­τε­λέ­σμα­τα των εξε­τά­σε­ών της. Πα­ρό­τι δεν είχα πλήρη ει­κό­να του πε­ρι­στα­τι­κού, προ­σφέρ­θη­κα να την εξυ­πη­ρε­τή­σω εκτυ­πώ­νο­ντας τα απο­τε­λέ­σμα­τα και εξη­γώ­ντας της ότι θα πρέ­πει να εκτι­μη­θούν σε συν­δυα­σμό με τον υπέ­ρη­χο από τον χει­ρουρ­γό που τα είχε ζη­τή­σει. Η ασθε­νής, εμ­φα­νώς δυ­σα­ρε­στη­μέ­νη, απά­ντη­σε με έντο­νο ύφος, απο­κα­λώ­ντας με «γε­λοίο» και δια­μαρ­τυ­ρό­με­νη για την ανα­μο­νή της.

Της ζή­τη­σα να προ­σέ­ξει το ύφος της και να μι­λά­ει με σε­βα­σμό. Σε αυτό το ση­μείο, η ασθε­νής ει­σέ­βα­λε στο γρα­φείο μου και κι­νή­θη­κε απει­λη­τι­κά προς το μέρος μου. Της ζή­τη­σα να απο­χω­ρή­σει από τον χώρο, καθώς δεν είχε λόγο να βρί­σκε­ται εκεί, αλλά με αγνό­η­σε και συ­νέ­χι­σε να φω­νά­ζει και να είναι επι­θε­τι­κή. Όταν προ­σπά­θη­σα να κλεί­σω την πόρτα, ώστε να πε­ριο­ρί­σω την έντα­ση, η ασθε­νής εξα­γριώ­θη­κε, κα­τη­γο­ρώ­ντας με ότι την χτύ­πη­σα.

Την ίδια στιγ­μή, η συ­νο­δός της ει­σέ­βα­λε στο γρα­φείο, κι­νή­θη­κε απει­λη­τι­κά προς το μέρος μου, και χει­ρο­δί­κη­σε ενα­ντί­ον μου, ενώ εξα­πέ­λυ­σε ύβρεις και απει­λές. Με­τα­ξύ αυτών ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Θα βρω πού μέ­νεις και θα σε…», «Θα σε πε­ρι­μέ­νω το βράδυ να φύ­γεις», «Θα βάλω άτομα να σε σπά­σουν στο ξύλο», και «Θα χά­σει­ςτη δου­λειά σου».

Η νο­ση­λεύ­τρια που βρι­σκό­ταν στη βάρ­δια κά­λε­σε την ασφά­λεια του νο­σο­κο­μεί­ου. Ο υπάλ­λη­λος ασφα­λεί­ας δεν κα­τά­φε­ρε να απο­μα­κρύ­νει τις δύο κυ­ρί­ες, οι οποί­ες συ­νέ­χι­σαν να βρί­ζουν, να φω­νά­ζουν και να προ­κα­λούν φθο­ρές στον χώρο, χτυ­πώ­ντας και κλω­τσώ­ντας πόρ­τες και τοί­χους. Ανα­γκα­στή­κα­με να κα­λέ­σου­με την αστυ­νο­μία, η οποία έφτα­σε στο ση­μείο και κα­τέ­γρα­ψε το πε­ρι­στα­τι­κό.

Πα­ρό­ντες στο συμ­βάν ήταν: μία συ­νά­δελ­φος ια­τρός, η νο­ση­λεύ­τρια βάρ­διας, μία μα­θη­τευό­με­νη νο­ση­λεύ­τρια, και ένας τραυ­μα­τιο­φο­ρέ­ας, οι οποί­οι μπο­ρούν να επι­βε­βαιώ­σουν ότι οι ισχυ­ρι­σμοί της ασθε­νούς περί «ξυ­λο­δαρ­μού» είναι ανα­λη­θείς.Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι, σύμ­φω­να με το άρθρο 25 του υπό δια­βού­λευ­ση Σχε­δί­ου Νόμου, με τίτλο “Δια­τά­ρα­ξη της λει­τουρ­γί­ας υπη­ρε­σί­ας νο­ση­λευ­τι­κών ιδρυ­μά­των – Προ­σθή­κη παρ. 4 στο άρθρο 168 του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα”:

“Όποιος ει­σέρ­χε­ται σε χώρο υγειο­νο­μι­κής πε­ρί­θαλ­ψης και με οποιον­δή­πο­τε τρόπο, ιδίως με φω­να­σκί­ες, θό­ρυ­βο, ύβρεις ή απει­λές κατά του υγειο­νο­μι­κού προ­σω­πι­κού, υπαλ­λή­λων ή ασθε­νών, δια­τα­ράσ­σει τη λει­τουρ­γία του, τι­μω­ρεί­ται με ποινή φυ­λά­κι­ση­ςτου­λά­χι­στον ενός (1) έτους και χρη­μα­τι­κή ποινή, και αν η πράξη συν­δέ­ε­ται με πρό­κλη­ση βιαιο­πρα­γί­ας με ποινή φυ­λά­κι­σης του­λά­χι­στον δύο (2) ετών και χρη­μα­τι­κή ποινή”.

Το συ­γκε­κρι­μέ­νο πε­ρι­στα­τι­κό συ­νι­στά ιδιώ­νυ­μο αδί­κη­μα, καθώς πε­ρι­λαμ­βά­νει απει­λές, ύβρεις και βιαιο­πρα­γία κατά υγειο­νο­μι­κού προ­σω­πι­κού, δια­τα­ράσ­σο­ντας πα­ράλ­λη­λα τη λει­τουρ­γία του ΤΕΠ.

Ζητώ την άμεση διε­ρεύ­νη­ση του πε­ρι­στα­τι­κού, την εφαρ­μο­γή των­νο­μι­κών δια­τά­ξε­ων, και τη λήψη μέ­τρων για την προ­στα­σία του προ­σω­πι­κού από ανά­λο­γες επι­θέ­σεις στο μέλ­λον.

Η βία κατά των υγειο­νο­μι­κών δεν πλήτ­τει μόνο εμάς προ­σω­πι­κά, αλλά και το ίδιο το σύ­στη­μα υγεί­ας, υπο­νο­μεύ­ο­ντας την ποιό­τη­τα της φρο­ντί­δας που μπο­ρού­με να προ­σφέ­ρου­με. Η κοι­νω­νία πρέ­πει να ανα­γνω­ρί­σει την αξία και τις προ­κλή­σεις του έργου μας και ναυ­πο­στη­ρί­ξει τη δια­σφά­λι­ση ενός ασφα­λούς πε­ρι­βάλ­λο­ντος για όλους – ασθε­νείς και ερ­γα­ζο­μέ­νους.»

Το Δ.Σ της ΕΝΩ­ΣΗΣ κα­τα­δι­κά­ζει απε­ρί­φρα­στα τέ­τοιου εί­δους πε­ρι­στα­τι­κά .

Υπεύ­θυ­νη για την τα­λαι­πω­ρία των ασθε­νών είναι η κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή, της υπο­χρη­μα­το­δό­τη­σης, της υπο­στε­λέ­χω­σης και πε­ραι­τέ­ρω εμπο­ρευ­μα­το­ποί­η­σης της δη­μό­σιας υγεί­ας. Είναι η πο­λι­τι­κή που έχει αφή­σει το νο­σο­κο­μείο του νη­σιού μας με ελά­χι­στους ια­τρούς το 1/3 από όσους προ­βλέ­πο­νται στο ορ­γα­νό­γραμ­μα της μο­νά­δας υγεί­ας.

Υπεύ­θυ­νοι είναι επί­σης και όσοι το­πι­κοί πα­ρά­γο­ντες στη­ρί­ζουν αυτή την πο­λι­τι­κή.

Η Ε.Ι.ΘΕ.Λ με αφορ­μή αυτό το πε­ρι­στα­τι­κό κα­τα­δι­κά­ζει τον χυ­δαίο «κοι­νω­νι­κό αυ­το­μα­τι­σμό» που προ­σπα­θούν να καλ­λιερ­γή­σουν κυ­βερ­νη­τι­κοί και άλλοι πα­ρά­γο­ντες της το­πι­κής διοί­κη­σης  που αγνο­εί σκό­πι­μα τις αι­τί­ες, τα προ­βλή­μα­τα και τις συ­νέ­πειες τους, με μο­να­δι­κό σκοπό την προ­στα­σία ενός πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νου μι­κρο­συμ­φέ­ρο­ντος .