Εκτός από διαθήκη έχουμε δικαίωμα και στη συνδιαθήκη

Ακαν­θώ­δη κλη­ρο­νο­μι­κά ζη­τή­μα­τα κα­λεί­ται να διευ­θε­τή­σει η Επι­τρο­πή Αλ­λα­γής Κλη­ρο­νο­μι­κού Δι­καί­ου. Η ανά­γκη πα­ρο­χής με­γα­λύ­τε­ρης προ­στα­σί­ας σε ορι­σμέ­να πρό­σω­πα που δεν συν­δέ­ο­νται με συγ­γε­νι­κή σχέση με τον κλη­ρο­νο­μού­με­νο, η ανα­μόρ­φω­ση του Δι­καί­ου της νό­μι­μης μοί­ρας, ο θε­σμός της συν­δια­θή­κης και οι ψη­φια­κές δια­θή­κες, είναι μόνο με­ρι­κά από αυτά.

Μέσα στο πρώτο εξά­μη­νο του 2025 ανα­μέ­νε­ται να ολο­κλη­ρω­θεί το νο­μο­πα­ρα­σκευα­στι­κό έργο της ομά­δας που συ­νέ­στη­σε το υπουρ­γείο Δι­καιο­σύ­νης για να αλ­λά­ξει το Κλη­ρο­νο­μι­κό Δί­καιο, 80 χρό­νια μετά την πρώτη εφαρ­μο­γή του.

Ήδη έχει γίνει μία πρώτη συ­νε­δρί­α­ση των δια­κε­κρι­μέ­νων νο­μι­κών και εκ­προ­σώ­πων θε­σμι­κών φο­ρέ­ων που συμ­με­τέ­χουν.

Βα­σι­κός σκο­πός είναι να αλ­λά­ξουν τα πάντα στην κλη­ρο­νο­μιά ακι­νή­των, κι­νη­τών, ακόμη και της άυλης πε­ριου­σί­ας, και να κλη­ρο­νο­μού­νται όλα, ακόμη και από απλούς συ­ντρό­φους ζωής.

Εν­δει­κτι­κά, στο εξής θα μπο­ρεί να κλη­ρο­νο­μού­νται ακόμη και blog στο Δια­δί­κτυο και γε­νι­κό­τε­ρα ό, τι έχει δη­μιουρ­γη­θεί και λει­τουρ­γεί σε ψη­φια­κή μορφή.

Κατά την πρώτη συ­νε­δρί­α­ση, το Κλη­ρο­νο­μι­κό Δί­καιο χω­ρί­στη­κε σε ενό­τη­τες και η κάθε μία ανα­τέ­θη­κε σε κάθε μέλος, ενώ η δεύ­τε­ρη συ­νε­δρί­α­ση έχει ορι­στεί για τη Δευ­τέ­ρα 25 Νο­εμ­βρί­ου.

«Από την ει­σα­γω­γή του Αστι­κού Κώ­δι­κα έως σή­με­ρα, έχουν επέλ­θει ση­μα­ντι­κές κοι­νω­νι­κές, οι­κο­νο­μι­κές και δη­μο­γρα­φι­κές με­τα­βο­λές, τις οποί­ες οφεί­λου­με να λά­βου­με υπόψη», δη­λώ­νει στη «Βρα­δυ­νή της Κυ­ρια­κής» ο υφυ­πουρ­γός Δι­καιο­σύ­νης Ιω­άν­νης Μπού­γας και συ­νέ­χι­σε:

«Για το λόγο αυτό, απο­φα­σί­σα­με την ανα­μόρ­φω­ση του Κλη­ρο­νο­μι­κού Δι­καί­ου, προ­κει­μέ­νου οι ρυθ­μί­σεις του να προ­σαρ­μο­στούν σε αυτές τις αλ­λα­γές και να συμ­βα­δί­ζουν με τις σύγ­χρο­νες συν­θή­κες, καθώς και τις ανά­γκες της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας. Πρό­κει­ται για μία μεί­ζο­να δι­καιο­πο­λι­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση, ιστο­ρι­κής ση­μα­σί­ας, που θα εκτεί­νε­ται και θα αφορά και τις μέλ­λου­σες γε­νε­ές».

Συμ­βο­λαιο­γρά­φοι

Την ίδια ώρα, «φωτιά» έχουν πάρει τα τη­λέ­φω­να των συμ­βο­λαιο­γρά­φων από αν­θρώ­πους οι οποί­οι έχουν συ­ντά­ξει ιδιό­χει­ρες δια­θή­κες και ανα­ρω­τιού­νται αν αυτές πρό­κει­ται να κα­ταρ­γη­θούν με την επερ­χό­με­νη αλ­λα­γή του Κλη­ρο­νο­μι­κού Δι­καί­ου.

«Πραγ­μα­τι­κά, είναι πάρα πολλά τα τη­λέ­φω­να κάθε ημέρα, και αυτό είναι το κυ­ρί­αρ­χο, αν όχι το μόνο προ­σώ­ρας, ερώ­τη­μα», ανα­φέ­ρει η πρό­ε­δρος του Συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κού Συλ­λό­γου Αθη­νών, Πει­ραιώς, Αι­γαί­ου και Δω­δε­κα­νή­σου Ελένη Κο­ντο­γε­ώρ­γου, επι­ση­μαί­νο­ντας, πά­ντως, στη «ΒτΚ» ότι η κα­τάρ­γη­ση δεν είναι στις άμε­σες, του­λά­χι­στον, προ­θέ­σεις της Επι­τρο­πής, αλλά και του υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης, καθώς και ότι αν αυτό συμ­βεί, τότε όλες όσες ιδιό­γρα­φες δια­θή­κες έχουν κα­τα­τε­θεί σε συμ­βο­λαιο­γρά­φους ή μη, θα είναι σε ισχύ, εφό­σον έχουν συ­ντα­χθεί μέχρι την ψή­φι­ση και τη δη­μο­σί­ευ­ση του σχε­τι­κού νόμου.

Αυτή τη στιγ­μή προ­βλέ­πο­νται οι δη­μό­σιες και οι μυ­στι­κές δια­θή­κες, που κα­τα­τί­θε­νται υπο­χρε­ω­τι­κά σε συμ­βο­λαιο­γρά­φο, καθώς και οι ιδιό­γρα­φες δια­θή­κες που μπο­ρούν και να μην έχουν συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κό τύπο.

Είναι αυτές που ο κάθε πο­λί­της μπο­ρεί να γρά­ψει και να αφή­σει στο σπίτι του, γρά­φο­ντας σε ένα απλό χαρτί την τε­λευ­ταία του βού­λη­ση για τη διά­θε­ση της πε­ριου­σί­ας του.

Ακόμη και αυτές όμως, πρέ­πει να έχουν υπο­χρε­ω­τι­κά συ­γκε­κρι­μέ­να στοι­χεία (π.χ. ημε­ρο­μη­νία), τα οποία πολ­λοί δεν γνω­ρί­ζουν, με απο­τέ­λε­σμα οι δια­θή­κες να κη­ρύσ­σο­νται τε­λι­κά άκυ­ρες.

Ένα ακόμη πιο σύ­νη­θες πρό­βλη­μα είναι οι πλα­στές δια­θή­κες: Σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις, όταν οι κλη­ρο­νό­μοι ανα­κα­λύ­πτουν ότι δεν υπάρ­χει δια­θή­κη, μοι­ρά­ζουν την πε­ριου­σία όπως απο­φα­σί­σουν, και συ­ντάσ­σουν τη δια­θή­κη εκ των υστέ­ρων.

Μία λύση που βο­λεύ­ει τους κλη­ρο­νό­μους, είναι άγνω­στο, όμως, αν είναι σύμ­φω­νη και με τη βού­λη­ση του κλη­ρο­νο­μού­με­νου.

Όλα αυτά τα προ­βλή­μα­τα έχουν πέσει στο τρα­πέ­ζι, μαζί όμως και με τον αντί­λο­γο: η ιδιό­γρα­φη δια­θή­κη είναι ένας πα­νάρ­χαιος θε­σμός, ο οποί­ος δεν μπο­ρεί να κα­ταρ­γη­θεί εν μία νυκτί, αφού αυτό θα προ­κα­λού­σε προ­βλή­μα­τα και ανα­τα­ρα­χή.

Άλ­λω­στε, υπάρ­χουν και πε­ρι­στά­σεις έκτα­κτες, στις οποί­ες ένας άν­θρω­πος μπο­ρεί να νιώ­θει πως θέλει να απο­τυ­πώ­σει την τε­λευ­ταία του βού­λη­ση, αλλά δεν έχει εκεί­νη τη στιγ­μή την ευ­χέ­ρεια να πάει σε συμ­βο­λαιο­γρά­φο.

Οι πα­ρα­πά­νω σκέ­ψεις απα­σχο­λούν πολ­λούς νο­μι­κούς, με επι­κρα­τέ­στε­ρη αυτή τη στιγ­μή να φαί­νε­ται μία ρύθ­μι­ση του πλαι­σί­ου και η θέ­σπι­ση κά­ποιων πε­ριο­ρι­σμών στις ιδιό­γρα­φες δια­θή­κες και όχι η πλή­ρης κα­τάρ­γη­σή τους.

Σύμ­φω­να με την κ. Κο­ντο­γε­ώρ­γου, η οποία είναι και μέλος της Επι­τρο­πής ως πρό­ε­δρος της Συ­ντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής Συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κών Συλ­λό­γων Ελ­λά­δος, ένα από τα καί­ρια ζη­τή­μα­τα που θα συ­ζη­τη­θεί είναι η ανά­λυ­ση και άλλων μορ­φών δια­θή­κης, όπως π.χ. η συν­δια­θή­κη, ένας θε­σμός που, προ­σώ­ρας, δεν είναι γνω­στός στην Ελ­λά­δα, και μά­λι­στα απα­γο­ρεύ­ε­ται από τις δια­τά­ξεις του Αστι­κού Κώ­δι­κα.

Ως «συν­δια­θή­κη» νο­εί­ται δια­θή­κη που συ­ντάσ­σε­ται σε μία πράξη από δύο ή πε­ρισ­σό­τε­ρα πρό­σω­πα, συ­νή­θως συ­ζύ­γους.

Το­νί­ζει, ωστό­σο, πως αν προ­χω­ρή­σει αυτός ο θε­σμός χωρίς να τε­θούν οι κα­τάλ­λη­λες νο­μι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την εφαρ­μο­γή, τότε μπο­ρεί να δη­μιουρ­γη­θούν προ­βλή­μα­τα.

Και αυτό, γιατί υπάρ­χει η αρχή της μυ­στι­κό­τη­τας, η οποία θα πα­ρα­βιά­ζε­ται μετά θά­να­τον του ενός εκ των μελών.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, πά­ντως, η πρό­ε­δρος των συμ­βο­λαιο­γρά­φων επι­ση­μαί­νει στη «ΒτΚ», ότι το Κλη­ρο­νο­μι­κό Δί­καιο ως έχει, δη­μιουρ­γεί ορι­σμέ­να προ­βλή­μα­τα που πρέ­πει να επι­λυ­θούν.

«Πολ­λές φορές ο δια­θέ­της δεν γνω­ρί­ζει νο­μι­κούς όρους, με απο­τέ­λε­σμα να δη­μιουρ­γού­νται προ­βλή­μα­τα από το κεί­με­νο της δια­θή­κης. Για πα­ρά­δειγ­μα, μπο­ρεί να γρά­φει αφήνω αυτά τα δω­μά­τια του σπι­τιού μου στο παιδί μου, τα άλλα στη σύ­ζυ­γό μου. Εκεί υπάρ­χει πρό­βλη­μα για την κα­τά­τμη­ση του δια­με­ρί­σμα­τος», ανα­φέ­ρει, εξη­γώ­ντας ότι στο τέλος πρέ­πει να γί­νε­ται ερ­μη­νεία από το δι­κα­στή­ριο.

«Σε άλλες πε­ρι­πτώ­σεις μπο­ρεί και ο συμ­βο­λαιο­γρά­φος να προ­βεί σε μία ερ­μη­νεία πα­ρα­πλή­σια και να ανα­φέ­ρει ότι η σύ­ζυ­γος και το τέκνο κλη­ρο­νο­μούν εξ αδιαί­ρε­του και κατά το ήμισυ το εν λόγω ακί­νη­το, αλλά και πάλι χρειά­ζε­ται η κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου», κα­τα­λή­γει.

Κλη­ρο­νο­μού­νται και λο­γα­ρια­σμοί στα social media

Από τη στιγ­μή που ξε­κί­νη­σε ο δη­μό­σιος διά­λο­γος για την αλ­λα­γή του Κλη­ρο­νο­μι­κού Δι­καί­ου, πολ­λοί ήταν εκεί­νοι που έσπευ­σαν σε δι­κη­γό­ρους, ώστε να ζη­τή­σουν συμ­βου­λές και ενη­μέ­ρω­ση για την διευ­θέ­τη­ση των κλη­ρο­νο­μι­κών τους θε­μά­των και ει­δι­κά όσων σχε­τί­ζο­νται κυ­ρί­ως με εμπο­ρι­κά σή­μα­τα, επω­νυ­μί­ες επι­χει­ρή­σε­ων, αλλά και πνευ­μα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα, που εντάσ­σο­νται στο πεδίο της «άυλης» κλη­ρο­νο­μιάς.

Όπως εξη­γούν συμ­βο­λαιο­γρά­φοι στη «ΒτΚ», θα κλη­ρο­νο­μού­νται στο εξής, σχε­δόν τα πάντα, ακόμη και όσα είναι στο Δια­δί­κτυο, από ιστο­σε­λί­δες και δε­δο­μέ­να, έως και λο­γα­ρια­σμοί στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης.

Το ζη­τού­με­νο, όπως λένε οι ει­δι­κοί, είναι να ρυθ­μι­στούν θέ­μα­τα που συν­δέ­ο­νται με τη θε­σμο­θέ­τη­ση κλη­ρο­νο­μι­κών συμ­βά­σε­ων υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, με τον βέλ­τι­στο τρόπο για τον δια­θέ­τη, τους κλη­ρο­νό­μους, και εν τέλει να επι­τυγ­χά­νε­ται η αδιά­λει­πτη συ­νέ­χεια ει­δι­κά των επι­χει­ρή­σε­ων, χωρίς να δη­μιουρ­γού­νται με­τα­θα­νά­τιες εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κές έρι­δες που κα­τα­λή­γουν στη Δι­καιο­σύ­νη και απαι­τού­νται πο­λυ­ε­τείς νο­μι­κές μάχες μέχρι την επί­λυ­σή τους.

Οι… απα­γο­ρευ­μέ­νες «κλη­ρο­νο­μι­κές συμ­βά­σεις»

Ακόμη ένα βα­σι­κό ζή­τη­μα που έχει τεθεί επί τά­πη­τος είναι η θε­σμο­θέ­τη­ση των κλη­ρο­νο­μι­κών συμ­βά­σε­ων.

Το να μπο­ρεί δη­λα­δή ο δια­θέ­της να δια­βου­λεύ­ε­ται και να συ­νεν­νο­εί­ται ελεύ­θε­ρα με τους κλη­ρο­νό­μους του, για το ποιο κομ­μά­τι της πε­ριου­σί­ας θα πάρει ο κα­θέ­νας.

Αυτή τη στιγ­μή οι κλη­ρο­νο­μι­κές συμ­βά­σεις απα­γο­ρεύ­ο­νται ολωσ­διό­λου, αφού κατά τη συγ­γρα­φή του νόμου θε­ω­ρού­νταν αντί­θε­το στα χρη­στά ήθη να γί­νο­νται δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για την πε­ριου­σία ενός ατό­μου όσο αυτός ήταν ακόμη ζω­ντα­νός, ενώ υπήρ­χε και η σκέψη πως θα μπο­ρού­σε να προ­κα­λέ­σει προ­βλή­μα­τα εντός της οι­κο­γέ­νειας.

Πλέον, η συ­ζή­τη­ση για τη θε­σμο­θέ­τη­ση των συμ­βά­σε­ων είναι απο­λύ­τως ανοι­χτή, με νο­μι­κούς να το­νί­ζουν πως η δια­δι­κα­σία αυτή προ­βλέ­πε­ται κα­νο­νι­κά σε άλλες χώρες, όπως στη Βρε­τα­νία.

Τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα είναι εμ­φα­νή: Με τη διά­θε­ση της πε­ριου­σί­ας κα­τό­πιν συμ­φω­νί­ας, απο­φεύ­γο­νται οι μετά θά­να­τον συ­γκρού­σεις και οι δια­φω­νί­ες για την πραγ­μα­τι­κή βού­λη­ση του ατό­μου που κλη­ρο­νο­μεί την πε­ριου­σία του.

Μπο­ρούν, ακόμη, οι κλη­ρο­νό­μοι να εκ­φρά­σουν την επι­θυ­μία τους και να συμ­φω­νή­σουν για το ποιο κομ­μά­τι της πε­ριου­σί­ας επι­θυ­μούν. Από την άλλη, δεν λεί­πουν και οι αντί­στοι­χες επι­φυ­λά­ξεις.

Μέλη της Επι­τρο­πής σκέ­φτο­νται το εν­δε­χό­με­νο να θε­σμο­θε­τη­θεί ένα κα­θε­στώς που θα ευ­νο­εί τις ενδο-οι­κο­γε­νεια­κές πιέ­σεις, το οποίο πρέ­πει σε κάθε πε­ρί­πτω­ση να απο­φευ­χθεί.

Το­νί­ζουν ακόμη, πως πρέ­πει να δια­σφα­λί­ζε­ται η αλη­θι­νή βού­λη­ση του δια­θέ­τη, ανά πάσα στιγ­μή – και αυτή μπο­ρεί να αλ­λά­ξει, αν π.χ. τσα­κω­θεί με κά­ποιο κλη­ρο­νό­μο. «Οι δια­θή­κες ανα­κα­λού­νται όποτε θέ­λου­με. Με τις συμ­βά­σεις πώς θα συμ­βεί αυτό, αν όλοι έχουν υπο­γρά­ψει μία συμ­φω­νία;», ανα­ρω­τιού­νται άλλα μέλη της Επι­τρο­πής.

Αυτή τη στιγ­μή, στο τρα­πέ­ζι έχει πέσει και η σκέψη να θε­σμο­θε­τη­θούν μεν οι κλη­ρο­νο­μι­κές συμ­βά­σεις, αλλά μόνο για άυλα αντι­κεί­με­να, όπως π.χ. προ­σω­πι­κά δι­καιώ­μα­τα, στα οποία κα­τε­ξο­χήν δη­μιουρ­γεί­ται ζή­τη­μα κατά το δια­μοι­ρα­σμό μίας πε­ριου­σί­ας.

«Γόρ­διος δε­σμός» η ανα­γνώ­ρι­ση δι­καιώ­μα­τος στους συ­ντρό­φους

Στη δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση είναι και η κατά πλη­ρο­φο­ρί­ες σκέψη της ομά­δας ερ­γα­σί­ας για ανα­γνώ­ρι­ση κλη­ρο­νο­μι­κού δι­καιώ­μα­τος στους συ­ντρό­φους, ακόμη και αν αυτοί δεν έχουν κά­ποια νο­μι­κή σύν­δε­ση με τον κλη­ρο­νο­μού­με­νο.

Στο ζή­τη­μα, άλ­λω­στε, είχε ανα­φερ­θεί και ο υπουρ­γός Δι­καιο­σύ­νης Γιώρ­γος Φλω­ρί­δης, ο οποί­ος σε συ­νέ­ντευ­ξή του είχε φέρει το πα­ρά­δειγ­μα του Σου­η­δού συγ­γρα­φέα Στιγκ Λάρ­σον:

«Αυτός ζούσε με μία γυ­ναί­κα πάρα πολλά χρό­νια, χωρίς γάμο, και δεν μι­λιό­ταν ούτε με τον πα­τέ­ρα του ούτε με τον αδερ­φό του. Πέ­θα­νε ξαφ­νι­κά, και τε­λι­κά δεν μπό­ρε­σε ούτε το ελά­χι­στο να πάρει η γυ­ναί­κα αυτή από την τε­ρά­στια πε­ριου­σία του».

Το ζή­τη­μα είναι βέ­βαιο ότι θα απα­σχο­λή­σει την Επι­τρο­πή, πα­ρό­λο που ο υπουρ­γός έχει ξε­κα­θα­ρί­σει πως τα μέλη της έχουν από­λυ­τη ελευ­θε­ρία στο πώς θα κι­νη­θούν. Πρό­κει­ται επί­σης για ένα ζή­τη­μα που έχει δυ­σχέ­ρειες:

Ποιο είναι το χρο­νι­κό όριο πάνω από το οποίο ένας σύ­ντρο­φος θα θε­ω­ρεί­ται πως έχει «σχέση ζωής» με τον κλη­ρο­νο­μού­με­νο; Θα μπο­ρεί αυτό να αφορά και νε­ό­τε­ρους αν­θρώ­πους, έστω και αν δια­μέ­νουν στην ίδια στέγη;

Και ακόμη, πώς θα μπο­ρεί να απο­δεί­ξει κά­ποιος ότι όντως έχει μία «σχέση ζωής» με έναν άν­θρω­πο; Με μάρ­τυ­ρες ή μήπως με λο­γα­ρια­σμούς ρεύ­μα­τος που δεί­χνει ότι έμε­ναν στο ίδιο σπίτι;

Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες, υπάρ­χουν μέλη της Επι­τρο­πής που είναι ιδιαί­τε­ρα σκε­πτι­κοί με ένα τέ­τοιο θεσμό: Πώς μπο­ρού­με να ορί­σου­με κλη­ρο­νο­μι­κό δι­καί­ω­μα σε έναν άν­θρω­πο, με τον οποί­ον ο κλη­ρο­νο­μού­με­νος επέ­λε­ξε να μην έχει νο­μι­κό δεσμό;

Κλη­ρο­νο­μι­κή δια­δο­χή  

Ένα ζή­τη­μα που συν­δέ­ε­ται με το προη­γού­με­νο είναι οι αλ­λα­γές στην κλη­ρο­νο­μι­κή δια­δο­χή: Το ποια, δη­λα­δή, είναι η σειρά με την οποία κα­λού­νται οι κλη­ρο­νό­μοι, εάν δεν υπάρ­χει δια­θή­κη.

Σή­με­ρα, αν δεν υπάρ­χει δια­θή­κη, η πε­ριου­σία του κλη­ρο­νο­μού­με­νου πη­γαί­νει στα παι­διά και τα εγ­γό­νια του. Αν αυτά δεν υπάρ­χουν, αυτή μοι­ρά­ζε­ται στους γο­νείς και τα αδέλ­φια του.

Στη σειρά της δια­δο­χής, τρί­τοι κα­λού­νται οι παπ­πού­δες, για­γιά­δες και ακο­λου­θούν οι θείοι, τα ξα­δέλ­φια, οι προ­παπ­πού­δες κ.ο.κ., ενώ ένα πο­σο­στό κα­τα­λή­γει πάντα στον επι­ζώ­ντα σύ­ζυ­γο.

Υπάρ­χουν φωνές στη νο­μι­κή κοι­νό­τη­τα που ανα­φέ­ρουν πως η σειρά ή τα πο­σο­στά πρέ­πει να αλ­λά­ξουν, ενώ έχει γίνει λόγος για πε­ριο­ρι­σμό του δι­καιώ­μα­τος των γο­νέ­ων, παπ­πού­δων κ.λπ., ή ακόμη και για απο­κλει­σμό τους, αν αυτοί είναι άνω των 80 ετών.

Μία ηλι­κία την οποία πηγές της Επι­τρο­πής χα­ρα­κτη­ρί­ζουν ως «αυ­θαί­ρε­το κρι­τή­ριο», το­νί­ζο­ντας πως «δεν υπάρ­χει τρό­πος να ορι­στεί ένας ηλι­κιω­μέ­νος άν­θρω­πος ως ακα­τάλ­λη­λος να κλη­ρο­νο­μή­σει το ίδιο του το παιδί».

Κατά τις ίδιες πηγές, το ηλι­κια­κό κρι­τή­ριο είναι άκρως συ­ζη­τή­σι­μο, ακόμη και από συ­νταγ­μα­τι­κής άπο­ψης, ενώ ση­μειώ­νε­ται επί­σης πως η πνευ­μα­τι­κή διαύ­γεια ή η σω­μα­τι­κή ευ­ε­ξία ενός αν­θρώ­που δεν σχε­τί­ζε­ται απα­ραί­τη­τα με την ηλι­κία του.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ένας τέ­τοιου εί­δους πε­ριο­ρι­σμός ενέ­χει πλή­θος νο­μι­κών και πραγ­μα­τι­κών προ­βλη­μά­των, τα οποία θα απα­σχο­λή­σουν τις μελ­λο­ντι­κές συ­νε­δριά­σεις της επι­τρο­πής.

Η Ομάδα Ερ­γα­σί­ας

Η Ομάδα Ερ­γα­σί­ας, εκτός από τον πρό­ε­δρο Από­στο­λο Γε­ωρ­γιά­δη, απο­τε­λεί­ται από την κ. Μα­ρου­λιώ Δα­βί­ου, αντι­πρό­ε­δρο του Αρεί­ου Πάγου, την Ευαγ­γε­λία Στερ­γί­ου, αρε­ο­πα­γί­τη, καθώς και τους κ.κ.: Πα­να­γιώ­τη Κα­ρα­κων­στα­ντή, εφέτη Αθη­νών, απο­σπα­σμέ­νο στην Ει­δι­κή Νο­μι­κή Υπη­ρε­σία του υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης, Δή­μη­τρα Πα­πα­δο­πού­λου-Κλα­μα­ρή, ομό­τι­μη κα­θη­γή­τρια της Νο­μι­κής Σχο­λής του Εθνι­κού και Κα­πο­δι­στρια­κού Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών, Αντώ­νιο Κα­ρα­μπα­τζό, κα­θη­γη­τή Αστι­κού Δι­καί­ου της Νο­μι­κής Σχο­λής του Εθνι­κού και Κα­πο­δι­στρια­κού Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών και δι­κη­γό­ρο παρ’ Αρείω Πάγω, Γε­ώρ­γιο Λέκκα, κα­θη­γη­τή Αστι­κού Δι­καί­ου της Νο­μι­κής Σχο­λής του Εθνι­κού και Κα­πο­δι­στρια­κού Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών, Ελένη Ζερ­βο­γιάν­νη, ανα­πλη­ρώ­τρια κα­θη­γή­τρια Αστι­κού Δι­καί­ου της Νο­μι­κής Σχο­λής του Αρι­στο­τέ­λειου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης, Σω­τή­ριο Κο­τρώ­νη, επί­κου­ρο κα­θη­γη­τή Αστι­κού Δι­καί­ου της Νο­μι­κής Σχο­λής του Αρι­στο­τέ­λειου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης, Γε­ώρ­γιο-Αλέ­ξαν­δρο Γε­ωρ­γιά­δη, επί­κου­ρο κα­θη­γη­τή Αστι­κού Δι­καί­ου της Νο­μι­κής Σχο­λής του Αρι­στο­τέ­λειου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης και δι­κη­γό­ρο, Αθα­νά­σιο Ζούπα, πρό­ε­δρο Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Πα­τρών και Ελένη Κο­ντο­γε­ώρ­γου, πρό­ε­δρο της Συ­ντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής Συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κών Συλ­λό­γων Ελ­λά­δος.

 

Πηγή: vradini.gr