«Παρακαλάω να μην κλείσει το σχολείο»-Το γράμμα του Χρήστου, του μοναδικού μαθητή στους Αρκιούς

Πριν από μερικές μέρες, «ταξι­δέ­ψαμε» και παρου­σιά­σαμε μέσα από τη φωνή της δασκά­λας του νησιού, της κυρίας Μαρίας Τσια­λέ­ρας, τους Αρκιούς.

Το πανέ­μορφο, νησί του Αιγαίου, που υπά­γε­ται στο δήμο Πάτμου, με τους 35 μόνο κατοί­κους. Το νησί, χωρίς ιερέα, χωρίς γιατρό. Το νησί με μόνο ένα δημο­τικό σχολείο, μία δασκάλα και με μόνο ένα μαθητή…

Σήμερα ο Χρήστος Καμπό­σος, μέσα από μία επι­στολή, στην ιστο­σε­λίδα μας, γίνεται η φωνή του νησιού και διεκ­δι­κεί τα δικαιώ­ματα του… Μπορεί να είναι μόνο, εννέα μόλις ετών, να μη γνώριζε πως είναι το λεω­φο­ρείο, το ταξί, οι πολυ­κα­τοι­κίες και τόσα άλλα πράγ­ματα, που  γνω­ρί­ζει ένα παιδάκι δύο ετών, που ζει σε ένα άλλο νησί ή σε μια πόλη, αλλά βλέπει κι αντι­λαμ­βά­νε­ται, πως το μέλλον του νησιού του, είναι στα δικά του χέρια… Ξέρει ότι αν δεν γεν­νη­θούν άλλα παιδιά, το νησί σε λίγα χρόνια δε θα έχει ζωή… Ξέρει ότι αν δεν φύγει, από το νησί, είναι κατα­δι­κα­σμέ­νος, η σχολική του εκπαί­δευση να στα­μα­τή­σει στο δημο­τικό… όπως ακριβώς έγινε και με τα αδέλφια του… Μόνο που ο Χρήστος, έχει όνειρα για τον εαυτό του, έχει θέσει στόχους… Θέλει να γίνει  δάσκα­λος, στο νησί του… Θέλει να ακο­λου­θή­σει  το παρά­δειγμα της δασκά­λας του και να μετα­λα­μπα­δεύ­σει τη γνώση… ο Χρήστος έχει δικαί­ωμα στη γνώση, όπως και κάθε παιδί… ο Χρήστος, έχει δικαί­ωμα,  στην κοι­νω­νική ανά­πτυξη, αλλά μέχρι πρό­τι­νος ζούσε, σε ένα καθε­στώς «ιδρυ­μα­το­ποί­η­σης»  αφού  το παιδί ζούσε και ζει χωρίς ερε­θί­σματα… ηλια­χτίδα στη ζωή του, απο­τε­λεί η δασκάλα του η οποία ταξι­δεύει, από τους Λειψούς κάθε Κυριακή, για να βρί­σκε­ται τις καθη­με­ρι­νές κοντά του…

Ανάμεσα στα δικαιώ­ματα του κάθε παιδιού, βρί­σκε­ται και το δικαί­ωμα διά­κρι­σης, κι ερωτώ ο Χρήστος γιατί το κράτος και η πολι­τεία, έχει ξεχάσει τα δικαιώ­ματα του Χρήστου; Το κάθε παιδί, όπως και ο κάθε άνθρω­πος, έχει δικαί­ωμα στην υγεία, οι 35 αυτοί άνθρω­ποι, γιατί ζουν χωρίς γιατρό, χωρίς κάποιο ιατρικό κέντρο;  Ποιο ακριβώς είναι το δικό τους δικαί­ωμα στη ζωή; Που είναι το δικαί­ωμα, της κάθε νέας γυναί­κας, που θέλει και μπορεί να κάνει παιδιά, στη μητρό­τητα; Πως θα συνε­χι­σθεί η ζωή στο νησί των Αρκιών,  από τη στιγμή που δεν γεν­νιού­νται παιδιά; Πώς ο Χρήστος, θα συνε­χί­σει την εκπαί­δευση του, από τη στιγμή, που το νησί δεν έχει ανώτερα ιδρύ­ματα εκπαί­δευ­σης; Πως θα απο­κτή­σει φίλους, να ανα­πτύ­ξει μία κοι­νω­νική ζωή και τη ζωή του γενι­κό­τερα, από τη στιγμή που δεν έχει συμ­μα­θη­τές και οι μονα­δι­κοί συμ­μα­θη­τές του, είναι οι δια­δι­κτυα­κοί στο μάθημα των Αγγλι­κών;

Μπορεί το κράτος, να έχει ξεχάσει το παιδί, όπως και όλους τους κατοί­κους αλλά ο Χρήστος, δε ξεχνάει να αγαπάει την Ελλάδα και να είναι περή­φα­νος, που είναι Έλληνας αφού σε κάθε εθνική επέτειο, παρε­λαύ­νει μόνος του και φωνάζει «Ζήτω το Όχι», «Ελευ­θε­ρία ή Θάνατος».. όπως και χθες φώναξε «ψωμί, παιδεία, ελευ­θε­ρία», κάτι που εμείς ίσως να ξεχά­σαμε…

Το γράμμα του Χρήστου Καμπό­σου

«Αρκιοί, 15 Νοεμ­βρίου 2018

Είμαι ο Χρήστος Καμπό­σος και ζω σε ένα νησί του Αιγαίου Πελά­γους , τους Αρκιούς. Στο νησί μου, ζούμε 35  άνθρω­ποι. Εμείς στην οικο­γέ­νεια μου, είμαστε επτά άτομα: η μαμά, ο μπαμπάς, τα τρία αδέρφια μου – ο Μανώλης, ο Λευ­τέ­ρης, ο Πανα­γιώ­της – κι εγώ. Ο μεγα­λύ­τε­ρος αδερφός μου, ο Βασίλης, ζει στο Αγα­θο­νήσι, επειδή εδώ στους Αρκιούς δεν έχει πολλές δου­λειές. Ο μπαμπάς μου, είναι κτη­νο­τρό­φος και η μαμά, μας φρο­ντί­ζει όλους. Στην οικο­γέ­νεια μου, είμαστε πολύ αγα­πη­μέ­νοι μεταξύ μας και ζούμε πολύ όμορφα, στο νησάκι μας. Γνωρίζω πως είμαι πολύ διά­ση­μος, σε όλη την Ελλάδα επειδή είμαι ο μονα­δι­κός μαθητής του Δημο­τι­κού Σχο­λείου Αρκιών. Αυτό μου αρέσει, αλλά μερικές φορές είναι πολύ κου­ρα­στικό, γιατί τηλε­φω­νούν συνεχώς στο σπίτι μου, οι δημο­σιο­γρά­φοι. Κάνουν πολλές ερω­τή­σεις στον μπαμπά και σ΄εμένα. Δε με ενοχλεί τόσο που είμαι μόνος μου στο σχολείο, γιατί η δασκάλα μου με αγαπά, μου μαθαί­νει πολλά πράγ­ματα για τον κόσμο όλο, με πηγαί­νει εκπαι­δευ­τι­κές εκδρο­μές και διδα­κτι­κές επι­σκέ­ψεις. Εδώ στο νησί, δεν υπάρ­χουν άλλα παιδιά, γι αυτό για πρώτη φορά πέρυσι έμαθα τι είναι τα κάλαντα και το τρι­γω­νάκι, επειδή τα είπαμε με τη δασκάλα μου στους κατοί­κους την παρα­μονή των Χρι­στου­γέν­νων και χάρηκα πάρα πολύ. Επίσης δε γνώριζα πολλά πράγ­ματα, όπως: τί φορούσε η δασκάλα μου στα αυτιά της, τι είναι το χιόνι, το λεω­φο­ρείο, τα φανάρια, οι πολυ­κα­τοι­κίες, τα ταξίδια, οι παι­δό­το­ποι, τα μουσεία , οι προ­σκλή­σεις, η απο­τα­μί­ευση και πάρα πολλά άλλα.. Τώρα όμως, έχω μάθει για όλα αυτά , και στην επόμενη εκπαι­δευ­τική εκδρομή θα μάθω ακόμα περισ­σό­τερα. Η δασκάλα μου, μου λέει συνεχώς πως πρέπει να διεκ­δικώ τα δικαιώ­ματα μου σαν παιδί και να μην είμαι ξεχα­σμέ­νος από το κράτος. Φέτος μαθαίνω και Αγγλικά με δια­δι­κτυακή σύνδεση με κέντρο Ξένων Γλωσσών στη Λέρο και έχω συμ­μα­θη­τές και νοιώθω ευτυ­χι­σμέ­νος για όλα αυτά, που επι­τέ­λους έχω, όπως όλα τα παιδιά στην υπό­λοιπη Ελλάδα. Θέλω να γίνω δάσκα­λος, να μάθω πολλές ξένες γλώσσες και να γνωρίσω όλη την Ελλάδα. Και παρα­κα­λάω να μην κλείσει ποτέ το Σχολείο των Αρκιών, αλλά να έρθουν κι άλλα παιδιά! Προς το παρόν ετοι­μα­ζό­μα­στε για την αυριανή γιορτή, της επε­τείου του Πολυ­τε­χνείου. Πρέπει να ζωγρα­φίσω κάποια συν­θή­ματα γι αυτό πρέπει να σας αφήσω. Με αγάπη, Χρήστος»

Της ΕΛΛΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

πηγή hellasjournal.com