Όμως…

Τα τρία με­γα­λύ­τε­ρα κόμ­μα­τα που μέχρι χθες συ­γκέ­ντρω­ναν μέσω των δη­μο­σκο­πή­σε­ων πε­ρί­που το 75% και πλέον του εκλο­γι­κού σώ­μα­τος, έχουν κυ­βερ­νή­σει την χώρα και έχουν το δικό τους με­ρί­διο ευ­θύ­νης, μικρό ή με­γα­λύ­τε­ρο- εξαρ­τά­ται- για την τρα­γι­κή κα­τά­στα­ση των σι­δη­ρο­δρό­μων. Η απο­ποί­η­ση των ευ­θυ­νών και οι κο­κο­ρο­μα­χί­ες στα κα­νά­λια, απλώς επι­δει­νώ­νουν την ει­κό­να στα μάτια της κοι­νω­νί­ας και απα­ξιώ­νουν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα. Και αυτό δεν είναι καλό για κα­νέ­ναν. Ούτε για τα κόμ­μα­τα, ούτε για την κοι­νω­νία αλλά ούτε για το πο­λί­τευ­μα. Η έρευ­να πρέ­πει να επε­κτα­θεί σε όλες τις κα­τευ­θύν­σεις και όλες τις πε­ριό­δους, χωρίς συ­γκά­λυ­ψη και χωρίς συμ­ψη­φι­σμούς. Όμως, αυτό δεν ση­μαί­νει «τα ανοί­γου­με όλα, ώστε ακρι­βώς επει­δή θα βρε­θού­με όλοι στο στό­χα­στρο, ας μην τα ψά­ξου­με πολύ». Ούτε ση­μαί­νει «πάμε πίσω στον χρόνο», ώστε να ξε­χα­στεί κάπως η ευ­θύ­νη μιας κυ­βέρ­νη­σης που κυ­βερ­νά εδώ και τέσ­σε­ρα χρό­νια.