Οριστική παύση δίωξης για απόπειρα βιασμού μετά από δήλωση μη επιθυμίας συνέχισης της δίκης

• Η από­φα­ση ανα­δει­κνύ­ει τον ρόλο του άρ­θρου 344 ΠΚ και την ευαί­σθη­τη ισορ­ρο­πία ανά­με­σα στην προ­στα­σία της ψυ­χι­κής υγεί­ας των πα­θό­ντων και στην ανα­ζή­τη­ση της δι­κα­στι­κής αλή­θειας

Η χθε­σι­νή κρίση του Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου Ρόδου να παύ­σει ορι­στι­κά την ποι­νι­κή δίωξη για από­πει­ρα βια­σμού με κα­τη­γο­ρού­με­νο έναν υπή­κοο Πα­κι­στάν, κα­τό­πιν δή­λω­σης του φε­ρό­με­νου ως θύ­μα­τος ότι δεν επι­θυ­μεί την πρό­ο­δο της δίκης λόγω ψυ­χι­κής φόρ­τι­σης, έφερε στο επί­κε­ντρο μία δύ­σκο­λη αλλά ανα­γκαία θε­σμι­κή στάθ­μι­ση.

Σύμ­φω­να με τη δι­κο­γρα­φία, το βράδυ της 18ης Ια­νουα­ρί­ου 2025 στην πε­ριο­χή Λα­γκά­δα Κω, 49χρονη κα­τήγ­γει­λε ότι υπή­κο­ος Πα­κι­στάν προ­σήλ­θε στην οικία της με αφορ­μή πα­ρά­δο­ση τρο­φί­μων, αξιο­ποιώ­ντας γνω­ρι­μία με τον σύ­ντρο­φό της που είναι επί­σης υπή­κο­ος Πα­κι­στάν. Πε­ριέ­γρα­ψε αιφ­νί­διες επι­θε­τι­κές κι­νή­σεις με σκοπό εξα­να­γκα­στι­κή γε­νε­τή­σια πράξη, αντί­στα­ση, προ­σπά­θεια φί­μω­σης για να απο­τρα­πεί κλήση βο­ή­θειας και τε­λι­κή φυγή του άνδρα. Η σύλ­λη­ψη ακο­λού­θη­σε λίγο πριν τα με­σά­νυ­χτα της 19ης Ια­νουα­ρί­ου 2025. Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, που αρ­νή­θη­κε κάθε μορφή βίας, επέ­μει­νε στην αθω­ό­τη­τά του.

Τι προ­βλέ­πει το άρθρο 344 ΠΚ και ποια είναι η ουσία της δή­λω­σης

Το άρθρο 344 ΠΚ επι­τρέ­πει στον πα­θό­ντα να δη­λώ­σει ότι δεν επι­θυ­μεί τη συ­νέ­χι­ση της δια­δι­κα­σί­ας όταν η συμ­με­το­χή στην ακρο­α­μα­τι­κή δο­κι­μα­σία ανα­μέ­νε­ται να επι­φέ­ρει σο­βα­ρή ψυ­χι­κή επι­βά­ρυν­ση. Η δή­λω­ση δεν ισο­δυ­να­μεί με αθώ­ω­ση ούτε συ­νε­πά­γε­ται αυ­τό­μα­τα παύση της ποι­νι­κής αξί­ω­σης της πο­λι­τεί­ας.

Απο­τε­λεί όμως κρί­σι­μο δι­κο­νο­μι­κό γε­γο­νός που ενερ­γο­ποιεί την υπο­χρέ­ω­ση του δι­κα­στη­ρί­ου να σταθ­μί­σει την ανά­γκη απο­νο­μής δι­καιο­σύ­νης σε αντι­πα­ρα­βο­λή με τον κίν­δυ­νο δευ­τε­ρο­γε­νούς θυ­μα­το­ποί­η­σης.

Στην πα­ρού­σα υπό­θε­ση η δή­λω­ση υπο­βλή­θη­κε διά του πλη­ρε­ξου­σί­ου και συ­νο­δεύ­τη­κε από επί­κλη­ση ψυ­χο­λο­γι­κής φόρ­τι­σης, ενώ στο φά­κε­λο υπήρ­χε και πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη ψυ­χι­κής κα­τά­στα­σης που ανα­δεί­κνυε την επι­βά­ρυν­ση του προ­σώ­που.

Η πο­ρεία στο ακρο­α­τή­ριο και η ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση

Η ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία πα­ρου­σί­α­σε ιδιαι­τε­ρό­τη­τες. Η Ει­σαγ­γε­λέ­ας της έδρας, επι­κα­λού­με­νη την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη ως ενι­σχυ­τι­κή της αξιο­πι­στί­ας του ισχυ­ρι­σμού για ψυ­χι­κή φόρ­τι­ση, πρό­τει­νε αρ­χι­κά την ενοχή. Το χρο­νι­κό ση­μείο της πρό­τα­σης, πριν την απο­λο­γία, προ­κά­λε­σε επι­σή­μαν­ση της ανά­γκης τή­ρη­σης της δι­κο­νο­μι­κής ακο­λου­θί­ας.

Ακο­λού­θη­σε απο­λο­γία του κα­τη­γο­ρού­με­νου, επα­να­δια­τύ­πω­ση της πρό­τα­σης και εν συ­νε­χεία διά­σκε­ψη του δι­κα­στη­ρί­ου που κα­τέ­λη­ξε στην από­φα­ση παύ­σης της δί­ω­ξης.

Η ση­μα­σία της από­φα­σης και τι πράγ­μα­τι κρί­νε­ται

Η ορι­στι­κή παύση δί­ω­ξης δεν απο­φαί­νε­ται επί της ου­σί­ας της κα­τη­γο­ρί­ας ούτε απο­τε­λεί πι­στο­ποι­η­τι­κό αθώ­ω­σης ή ενο­χής. Είναι μια δια­δι­κα­στι­κή κα­τά­λη­ξη που δη­λώ­νει ότι, υπό τις συ­γκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες, η συ­νέ­χι­ση της δίκης δεν υπη­ρε­τεί κα­λύ­τε­ρα τον σκοπό της ποι­νι­κής απο­νο­μής σε σχέση με το κό­στος ψυ­χι­κής επι­βά­ρυν­σης του πα­θό­ντος.

Το δι­κα­στή­ριο έλαβε υπόψη την πρό­βλε­ψη του άρ­θρου 344 ΠΚ, την ύπαρ­ξη εξει­δι­κευ­μέ­νης πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, την ανά­γκη απο­φυ­γής δευ­τε­ρο­γε­νούς θυ­μα­το­ποί­η­σης και την απο­δει­κτι­κή ει­κό­να όπως είχε δια­μορ­φω­θεί χωρίς πε­ραι­τέ­ρω κα­τά­θε­ση της 49χρο­νης.

Η αν­θρώ­πι­νη διά­στα­ση και τα όρια της απο­δει­κτι­κής ανα­ζή­τη­σης

Για τα πρό­σω­πα που κα­ταγ­γέλ­λουν σε­ξουα­λι­κή βία η πα­ρου­σία στο ακρο­α­τή­ριο ση­μαί­νει συχνά επα­να­βί­ω­ση τραυ­μα­τι­κών στιγ­μών. Η έν­νο­μη τάξη τα τε­λευ­ταία χρό­νια ανα­γνω­ρί­ζει αυτό το φορ­τίο και εντάσ­σει στη δι­κο­νο­μία ασφα­λι­στι­κές δι­κλεί­δες προ­στα­σί­ας. Η συ­γκε­κρι­μέ­νη από­φα­ση δεί­χνει ότι η προ­στα­σία αυτή δεν είναι τυ­πι­κή υπό­σχε­ση αλλά πραγ­μα­τι­κό κρι­τή­ριο που μπο­ρεί να κα­τευ­θύ­νει την έκ­βα­ση μιας υπό­θε­σης όταν το ανα­κρι­τι­κό κέρ­δος από τη συ­νέ­χι­ση της δια­δι­κα­σί­ας δεν υπερ­τε­ρεί της βλά­βης που θα υπο­στεί ο παθών.

Ως συ­νή­γο­ρος για την υπο­στή­ρι­ξη της κα­τη­γο­ρί­ας πα­ρέ­στη ο δι­κη­γό­ρος κ. Κώ­στας Ασλά­νης και για την υπε­ρά­σπι­ση η κ. Δέ­σποι­να Τσέ­λιου.