Ντογιάκος: «Προβληματικές» οι σχέσεις της Δικαιοσύνης με μερίδα του Τύπου

Mε σα­φείς αιχ­μές με αφορ­μή την πο­λι­τι­κή συ­γκυ­ρία και τον τρόπο που δη­μο­σιο­ποιού­νται σο­βα­ρά θέ­μα­τα με έντο­νες επι­κρί­σεις για τη Δι­καιο­σύ­νη, από μέσα ενη­μέ­ρω­σης που ασκούν, κατά τη γνώμη του πιέ­σεις και υπο­δεί­ξεις στη δι­καιο­σύ­νη, το­πο­θε­τή­θη­κε στην Ένωση Δι­κα­στών και Ει­σαγ­γε­λέ­ων ο Ει­σαγ­γε­λέ­ας του Αρεί­ου Πάγου Ισί­δω­ρος Ντο­γιά­κος.

Ο κ. Ντο­γιά­κος ανα­φε­ρό­με­νος στις ενέρ­γειες και τις με­θό­δους της βελ­γι­κής ει­σαγ­γε­λί­ας στην υπό­θε­ση Καϊλή -Παν­τσέ­ρι, εξα­πέ­λυ­σε δριμύ κα­τη­γο­ρώ σε προ­σπά­θειες εμπλο­κής της δι­καιο­σύ­νης σε θέ­μα­τα που ευ­νο­ού­νται από την πο­λι­τι­κή συ­γκυ­ρία, ενώ μί­λη­σε για «εκ­δό­τες» που επι­χει­ρούν να επι­βά­λουν την άποψη τους στις δι­κα­στι­κές αρχές.

Ο ει­σαγ­γε­λέ­ας του ανω­τά­του δι­κα­στη­ρί­ου έκανε λόγο για προ­βλη­μα­τι­κές σχέ­σεις με­ρί­δας του Τύπου και της δι­καιο­σύ­νης, ενώ χα­ρα­κτή­ρι­σε ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό τον ισχύ­ο­ντα νόμο περί τύπου και υπήρ­ξε επι­κρι­τι­κός σε προ­σπά­θειες πο­λι­τι­κών χώρων να αξιο­ποι­ή­σουν στο πλαί­σιο της πο­λι­τι­κής συ­γκυ­ρί­ας τις ενέρ­γειες των δι­κα­στι­κών αρχών.

Ο ει­σαγ­γε­λέ­ας του ανω­τά­του δι­κα­στη­ρί­ου συ­μπε­ρα­σμα­τι­κά κα­τέ­λη­ξε πως για τη δι­καιο­σύ­νη «ο δρό­μος που είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να ακο­λου­θή­σει είναι μο­νο­σή­μα­ντος με οδηγό τις δια­τά­ξεις που η Βουλή των Ελ­λή­νων θε­σπί­ζει και απαι­τεί να εφαρ­μο­στούν, δη­λα­δή τις δια­τά­ξεις που ψη­φί­ζουν τα ίδια τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα».

Εν­δει­κτι­κά, ανέ­φε­ρε με­τα­ξύ άλλων:

«Πέραν των προ­βλη­μά­των στις σχέ­σεις με­τα­ξύ Τύπου και Δι­καιο­σύ­νης δεν πρέ­πει να πα­ρα­βλέ­πε­ται ότι ση­μα­ντι­κές δια­φο­ρές αντί­λη­ψης και νο­ο­τρο­πί­ας υπάρ­χουν με­τα­ξύ Δι­καιο­σύ­νης και Πο­λι­τι­κής, οι οποί­ες κα­τα­λή­γουν σε θε­σμι­κές συ­γκρού­σεις με­τα­ξύ τους και ενί­ο­τε επι­φέ­ρουν αδι­καιο­λό­γη­τες αντι­δρά­σεις των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των και των στε­λε­χών τους. Δεν πρέ­πει όμως να ξε­χνούν όλοι ότι ο δρό­μος όπου είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να ακο­λου­θεί η Δι­καιο­σύ­νη είναι μο­νο­σή­μα­ντος με οδηγό πά­ντο­τε τις δια­τά­ξεις που η Βουλή των Ελ­λή­νων θε­σπί­ζει και απαι­τεί να εφαρ­μο­στούν, δη­λα­δή τα ίδια τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα.

Ανα­λυ­τι­κά η το­πο­θέ­τη­ση του κ. Ντο­γιά­κου

«Αυτές τις μέρες πα­ρα­κο­λου­θού­με με ιδιαί­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον και εντυ­πω­σια­σμό τις ενέρ­γειες των αρ­μό­διων δι­κα­στι­κών και αστυ­νο­μι­κών αρχών του Βελ­γί­ου στην υπό­θε­ση της Ελ­λη­νί­δας Ευ­ρω­βου­λευ­τού και Αντι­προ­έ­δρου του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου. Οι ανα­κρι­τι­κές πρά­ξεις των αρχών αυτών χα­ρα­κτη­ρί­στη­καν αστρα­πιαί­ες και πράγ­μα­τι είναι. Σύμ­φω­να όμως με δη­μο­σιεύ­μα­τα του βελ­γι­κού αλλά και του λοι­πού ευ­ρω­παϊ­κού τύπου η υπό­θε­ση αυτή δεν ορ­γα­νώ­θη­κε, δεν εκτυ­λί­χθη­κε ούτε ολο­κλη­ρώ­θη­κε μέσα σε λίγα ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρα, αλλά δου­λεύ­τη­κε από τον προη­γού­με­νο χρόνο και συ­γκε­κρι­μέ­να από τον Ιού­λιο του έτους 2021 από τις αρ­μό­διες αρχές με­θο­δι­κά και με από­λυ­τη μυ­στι­κό­τη­τα σε συ­νερ­γα­σία μά­λι­στα με μυ­στι­κές υπη­ρε­σί­ες και άλλων πέντε ευ­ρω­παϊ­κών χωρών, όπως γρά­φτη­κε.

Είναι βέ­βαιο ότι αν με­λε­τή­σου­με σωστά και ψύ­χραι­μα αυτά τα γε­γο­νό­τα, ασφα­λώς και θα αντλή­σου­με πο­λύ­τι­μα και χρή­σι­μα συ­μπε­ρά­σμα­τα για τον τρόπο και τη μέ­θο­δο των ξένων δι­κα­στι­κών αρχών.

Και δεν μπαί­νω στον πει­ρα­σμό να σχο­λιά­σω τις δη­λώ­σεις του Βέλ­γου Ει­σαγ­γε­λέα που χει­ρί­ζε­ται την υπό­θε­ση, μιας χώρας που δεν κα­τη­γο­ρεί­ται για δη­μο­κρα­τι­κό έλ­λειμ­μα. Τι δή­λω­σε; «Χωρίς τις υπο­κλο­πές δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται το έγκλη­μα». Επο­μέ­νως κάθε προ­σπά­θεια υπο­βάθ­μι­σης της χώρας μας με τον τρόπο αυτό, δη­λα­δή με μία εύ­κο­λη σύ­γκρι­ση των ελ­λη­νι­κών δι­κα­στι­κών αρχών με τις δι­κα­στι­κές αρχές του Βελ­γί­ου υπό δια­φο­ρε­τι­κά δι­κο­νο­μι­κά συ­στή­μα­τα είναι του­λά­χι­στον άδικη. Κάθε χώρα κι­νεί­ται με το δικό της δι­κα­στι­κό σύ­στη­μα και με τους δι­κούς της μη­χα­νι­σμούς.

Ασφα­λώς και δεν αμ­φι­σβη­τού­νται οι καλές προ­θέ­σεις όλων εκεί­νων που από οποια­δή­πο­τε θέση κι αν υπη­ρε­τούν τη Δι­καιο­σύ­νη αγω­νί­ζο­νται ως πραγ­μα­τι­κοί ερ­γά­τες για το καλό της και κα­τα­βάλ­λουν για τη βελ­τί­ω­σή της όσες προ­σπά­θειες μπο­ρεί ο κα­θέ­νας αν­θρω­πί­νως να προ­σφέ­ρει. Και οι προ­σπά­θειες και οι αγώ­νες και τα λάθη αυτών των αν­θρώ­πων είναι φυ­σιο­λο­γι­κά, κα­λο­δε­χού­με­να και συγ­χω­ρη­τέα, γιατί είναι κα­λο­προ­αί­ρε­τα και εντός των ορίων των δυ­να­το­τή­των τους. Τόσο μπο­ρούν, τόσο προ­σφέ­ρουν.

Δεν είναι ανε­κτές οι συ­μπε­ρι­φο­ρές κά­ποιων άλλων κατά κα­νό­να εκτός δι­καιο­σύ­νης που δήθεν κό­πτο­νται για το καλό της.

Σε κάθε ευ­και­ρία και με κάθε ευ­κο­λία τη συ­κο­φα­ντούν και την κα­τα­κρε­ουρ­γούν με οποιο­δή­πο­τε τρόπο και μέσο.

Δεν είναι δυ­να­τόν μια με­ρί­δα του Τύπου εκ­με­ταλ­λευό­με­νη έναν ου­σια­στι­κά πλή­ρως ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό νόμο περί Τύπου να στρέ­φε­ται και να βυσ­σο­δο­μεί όποιον κατά την ενά­σκη­ση των κα­θη­κό­ντων του δεν ενερ­γεί σύμ­φω­να με τις επι­θυ­μί­ες της, τις υπο­δεί­ξεις της ακόμα και τις επι­τα­γές της.

Δεν είναι άξιοι κά­ποιοι να φέ­ρουν τον κά­πο­τε άκρως τι­μη­τι­κό τίτλο και ιδιό­τη­τα του εκ­δό­τη εφη­με­ρί­δων ή πε­ριο­δι­κών. Κρα­τούν για τον εαυτό τους και μόνο ως επτα­σφρά­γι­στο μυ­στι­κό το οι­κο­νο­μι­κό τους υπό­βα­θρο με βάση το οποίο έγι­ναν εκ­δό­τες. Στην πράξη υπο­βαθ­μί­ζουν την ιδιό­τη­τά τους αυτή και την ευ­τε­λί­ζουν υπο­γρά­φο­ντας ψευδή και συ­κο­φα­ντι­κά δη­μο­σιεύ­μα­τα με χυ­δαίο πε­ριε­χό­με­νο και λε­ξι­λό­γιο.

Ίσως όμως ένας εκτε­τα­μέ­νος φο­ρο­λο­γι­κός έλεγ­χος σε αυ­τούς τους ολί­γους απο­κα­λύ­ψει πολλά και εν­δια­φέ­ρο­ντα σχε­τι­κά με τις επαγ­γελ­μα­τι­κές τους δρα­στη­ριό­τη­τες.

Δεν είναι δυ­να­τόν να χλευά­ζουν και να απα­ξιώ­νουν δι­κα­στι­κούς και ει­σαγ­γε­λι­κούς λει­τουρ­γούς συ­γκρί­νο­ντας αυ­τούς με δι­κα­στές και ει­σαγ­γε­λείς χωρών του εξω­τε­ρι­κού με δια­φο­ρε­τι­κά δι­κο­νο­μι­κά συ­στή­μα­τα ένα­ντι των οποί­ων, κατά τη γνώμη τους, υπο­λεί­πο­νται κατά πολύ των ξένων.

Για να έχουν όμως αυτό το ηθικό δι­καί­ω­μα πρέ­πει προη­γου­μέ­νως να με­τα­βούν οι ίδιοι στις χώρες που φα­ντά­ζο­νται ότι λει­τουρ­γούν τέ­λεια δι­κα­στι­κά συ­στή­μα­τα για να δο­κι­μά­σουν εκεί τις δυ­νά­μεις τους και να συ­γκρι­θούν και εκεί­νοι με τους εκεί συ­να­δέλ­φους τους. Μετά ας έρ­θουν να μας πουν τα απο­τε­λέ­σμα­τα.

Ασφα­λώς σε οποια­δή­πο­τε άλλη χώρα του εξω­τε­ρι­κού οι αρ­μό­διες αρχές δεν θα τους επέ­τρε­παν να υβρί­ζουν και να συ­κο­φα­ντούν ούτε να δί­νουν οδη­γί­ες και να πιέ­ζουν μέσω των εντύ­πων που διευ­θύ­νουν τους αρ­μό­διους δι­κα­στές για τη διε­νέρ­γεια συ­γκε­κρι­μέ­νων ανα­κρι­τι­κών πρά­ξε­ων και έκ­δο­ση αρε­στών σε αυ­τούς απο­φά­σε­ων. Ούτε και να τους επι­σκέ­πτο­νται στα γρα­φεία τους και να τους πιέ­ζουν και να τους απει­λούν. Σί­γου­ρα θα επέ­στρε­φαν με το ίδιο ει­σι­τή­ριο εκεί όπου ξε­κί­νη­σαν, γιατί μόνο σε ένα τέ­τοιο πε­ρι­βάλ­λον άρ­ρω­στο μπο­ρούν να επι­βιώ­σουν.

Όποιος μέσα στο πε­ρι­βάλ­λον αυτό ανα­γνω­ρί­σει τον εαυτό του, ας μας πει τις από­ψεις του, αν και το πι­θα­νό­τε­ρο είναι ότι θα συ­μπε­ρι­φερ­θεί δυ­να­μι­κά και κυ­ρί­ως δη­μο­κρα­τι­κά με κά­ποιο λι­βε­λο­γρά­φη­μα σε βάρος όποιου δεν συμ­φω­νεί μαζί του.

Αλλά πέραν των προ­βλη­μά­των στις σχέ­σεις με­τα­ξύ Τύπου και Δι­καιο­σύ­νης δεν πρέ­πει να πα­ρα­θε­ω­ρεί­ται ότι ση­μα­ντι­κές δια­φο­ρές αντί­λη­ψης και νο­ο­τρο­πί­ας υπάρ­χουν με­τα­ξύ Δι­καιο­σύ­νης και Πο­λι­τι­κής, οι οποί­ες κα­τα­λή­γουν σε θε­σμι­κές συ­γκρού­σεις με­τα­ξύ τους και ενί­ο­τε επι­φέ­ρουν αδι­καιο­λό­γη­τες αντι­δρά­σεις των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των και των στε­λε­χών τους. Δεν πρέ­πει όμως να ξε­χνούν ότι ο δρό­μος όπου είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να ακο­λου­θεί η Δι­καιο­σύ­νη είναι μο­νο­σή­μα­ντος με οδηγό πά­ντο­τε τις δια­τά­ξεις που η Βουλή των Ελ­λή­νων θε­σπί­ζει και απαι­τεί να εφαρ­μο­στούν, δη­λα­δή τις δια­τά­ξεις που ψη­φί­ζου­ντα ίδια τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα».

Πηγή kathimerini.gr