Και όχι αυταπάτες προπαντός

Όπως επι­ση­μαί­νουν, ανα­λυ­τές, κα­νείς δεν πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νει κά­ποια θε­α­μα­τι­κή αλ­λα­γή στην πο­λι­τι­κή των ΗΠΑ υπέρ των ελ­λη­νι­κών συμ­φε­ρό­ντων, με την εκλο­γή Μπάι­τεν. Οπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά λέει ο κα­θη­γη­τής του Διε­θνούς Δι­καί­ου και της Εξω­τε­ρι­κής Πο­λι­τι­κής στο Πά­ντειο Πα­νε­πι­στή­μιο.κ. Αγ­γε­λος Συ­ρί­γος:  « Καθώς η Τουρ­κία πα­ρα­μέ­νει ση­μα­ντι­κή για τους αμε­ρι­κα­νι­κούς σχε­δια­σμούς στην πε­ριο­χή  δεν πρό­κει­ται να αλ­λά­ξει άρδην τη ση­με­ρι­νή αμε­ρι­κα­νι­κή στάση απέ­να­ντι στο «ελ­λη­νο­τουρ­κι­κό πρό­βλη­μα». Δη­λα­δή θα κα­τα­δι­κά­ζουν μεν τις μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες της Τουρ­κί­ας, αλλά πάντα θα έχουν ως μο­τί­βο τους την προ­τρο­πή «κα­θί­στε στο τρα­πέ­ζι για να τα βρεί­τε». Αλ­λω­στε, αυτή είναι, επί της ου­σί­ας και η στάση των ευ­ρω­παϊ­κών κυ­βερ­νή­σε­ων. Μια κυ­βέρ­νη­ση υπό τον Μπάι­ντεν μπο­ρεί να τεί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο ευ­ή­κοα ώτα προς τις ελ­λη­νι­κές δια­μαρ­τυ­ρί­ες κάθε φορά που θα κα­ταγ­γέλ­λουν τις προ­κλή­σεις του Ερ­ντο­γάν «κι όχι αυ­τα­πά­τες  προ­πα­ντός» -που θα’ λεγε ο Αν­σγνω­στά­κης- ότι θα μας λύσει τα προ­βλή­μα­τα με την Τουρ­κία όπως εμείς θέ­λου­με. Αλλά με την προσ­δο­κία ότι μπο­ρεί να συμ­βά­λει σε λύ­σεις.