Σάλος με την 26χρονη της ΟΝΝΕΔ και υποψηφίας για τα περί “μύθου”, “δεν υπήρξαν νεκροί” στο Πολυτεχνείο

Σφο­δρές αντι­δρά­σεις έχει προ­κα­λέ­σει από το πρωί η ανάρ­τη­ση στο Facebook της 26χρο­νης Ελλης Πα­παγ­γε­λή, μέ­λους της ΟΝΝΕΔ και υπο­ψή­φιας πε­ρι­φε­ρεια­κής συμ­βού­λου Ατ­τι­κής με τον Γιώρ­γο Κου­μου­τσά­κο, όπου χα­ρα­κτή­ρι­ζε την εξέ­γερ­ση των φοι­τη­τών του Πο­λυ­τε­χνεί­ου ως «μυ­θο­λο­γία της Αρι­στε­ράς» ενώ υπο­στή­ρι­ζε ότι «δεν υπήρ­ξαν νε­κροί».

Η 26χρονη ΟΝ­ΝΕ­Δί­τισ­σα, πε­ρισ­σό­τε­ρο γνω­στή ωστό­σο για τις φω­το­γρα­φί­σεις της με μαγιό, μετά το σάλο που ακο­λού­θη­σε από τις πα­ρα­λη­ρη­μα­τι­κές της από­ψεις, έσπευ­σε να «κα­τε­βά­σει» το επί­μα­χο κεί­με­νο. Το κακό είχε γίνει, καθώς αμέ­σως δια­δό­θη­κε μέσω των μέσων κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης.

Ανά­με­σα σε άλλα, η ανάρ­τη­ση ανέ­φε­ρε: «Γύρω από τα γε­γο­νό­τα του Νο­εμ­βρί­ου ’73 στή­θη­κε ένα πλέγ­μα θρύ­λων, ρη­το­ρι­κών υπερ­βο­λών και ασύ­στο­λων ψευ­δών, που μόνο σκοπό είχε να ξε­πλύ­νει το βαρύ ποι­νι­κό μη­τρώο της κομ­μου­νι­στι­κής αρι­στε­ράς και να την νο­μι­μο­ποι­ή­σει πο­λι­τι­κά», ενώ σε άλλο ση­μείο η Πα­παγ­γε­λή γρά­φει: «Μας είπαν για ομα­δι­κούς τά­φους και εκα­το­ντά­δες νε­κρούς, χωρίς ποτέ τί­πο­τα να απο­δει­χθεί… Μας είπαν για δο­λο­φο­νη­μέ­νους εντός του χώρου του Πο­λυ­τε­χνεί­ου, όπου όμως κα­νείς δεν έχασε τη ζωή του».

Αν και η συ­γκε­κρι­μέ­νη ανάρ­τη­ση ανέ­βη­κε στο λο­γα­ρια­σμό του μέ­λους της ΟΝΝΕΔ το Σάβ­βα­το, η ίδια το κα­τέ­βα­σε μόλις σή­με­ρα, μετά τα εκα­το­ντά­δες αρ­νη­τι­κά σχό­λια που δέ­χτη­κε και συ­νε­χί­ζει να δέ­χε­ται σε άλλες αναρ­τή­σεις της.

Σύμ­φω­να με το βιο­γρα­φι­κό που έχει αναρ­τή­σει στο Facebook, η Πα­παγ­γε­λή είναι αρ­χαιο­λό­γος στο επάγ­γελ­μα, μέλος της ΟΝΝΕΔ, ενώ ήταν υπο­ψή­φια πε­ρι­φε­ρεια­κή σύμ­βου­λος Βο­ρεί­ου Τομέα Ατ­τι­κής με το συν­δυα­σμό του κ. Κου­μου­τσά­κου.

Σύμ­φω­να με την ίδια, έχει ερ­γα­στεί σε αρ­χαιο­λο­γι­κές ανα­σκα­φές στην Ελ­λά­δα και στο εξω­τε­ρι­κό, ενώ έχει πα­ρα­κο­λου­θή­σει σε­μι­νά­ρια σπη­λαιο­λο­γί­ας. Είναι ωστό­σο αμ­φί­βο­λο αν σε αυτή της την προ­ϋ­πη­ρε­σία οφεί­λο­νται οι πε­ρί­που 22.000 «φίλοι» της. Οι φω­το­γρα­φή­σεις της με μαγιό για δια­φη­μί­σεις ή φω­το­γρα­φή­σεις πε­ριο­δι­κών είναι η πι­θα­νό­τε­ρη εξή­γη­ση.

Ολό­κλη­ρη η ανάρ­τη­ση:

Το Πο­λυ­τε­χνείο και η Μυ­θο­λο­γία της Αρι­στε­ράς

Το «Πο­λυ­τε­χνείο» είναι ο θε­μέ­λιος λίθος της από­λυ­της ιδε­ο­λο­γι­κής ηγε­μο­νί­ας που άσκη­σε η αρι­στε­ρά στην πε­ρί­ο­δο της Με­τα­πο­λί­τευ­σης. Ιδίως μετά το 1981, όταν ο κα­τα­στρο­φι­κός πα­παν­δρεϊ­σμός ανέ­λα­βε τα ηνία δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας, οδη­γώ­ντας την στον εκτρο­χια­σμό.

Γύρω από τα γε­γο­νό­τα του Νο­εμ­βρί­ου ’73 στή­θη­κε ένα πλέγ­μα θρύ­λων, ρη­το­ρι­κών υπερ­βο­λών και ασύ­στο­λων ψευ­δών, που μόνο σκοπό είχε να ξε­πλύ­νει το βαρύ ποι­νι­κό μη­τρώο της κομ­μου­νι­στι­κής αρι­στε­ράς και να την νο­μι­μο­ποι­ή­σει πο­λι­τι­κά. Με το «Πο­λυ­τε­χνείο» η αρι­στε­ρά χάλ­κευ­σε το ιδε­ο­λό­γη­μα της ηθι­κής της ανω­τε­ρό­τη­τας, προ­βάλ­λο­ντας ως πα­νε­θνι­κό αγώνα κατά της τυ­ραν­νί­ας αυτό που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ήταν μια εφη­βι­κή εξέ­γερ­ση. Το αν­θο­λό­γιο των ψε­μά­των είναι εντυ­πω­σια­κό: μας είπαν για την όμορ­φη Ηλέ­νια που την ανα­ζη­τού­σε με δά­κρυα ο καλός της, για να απο­δει­χθεί ότι ήταν μια φω­το­γρα­φία φω­το­μο­ντέ­λου που δια­φή­μι­ζε σα­μπουάν… Μας είπαν για ομα­δι­κούς τά­φους και εκα­το­ντά­δες νε­κρούς, χωρίς ποτέ τί­πο­τα να απο­δει­χθεί… Μας είπαν για δο­λο­φο­νη­μέ­νους εντός του χώρου του Πο­λυ­τε­χνεί­ου, όπου όμως κα­νείς δεν έχασε τη ζωή του.

Στα πέ­τρι­να χρό­νια της δε­κα­ε­τί­ας του 1980 το Πο­λυ­τε­χνείο λει­τούρ­γη­σε ως ο από­λυ­τος κα­θε­στω­τι­κός μύθος νο­μι­μο­ποί­η­σης του πα­σο­κι­σμού. Μια στυ­γνή αρι­στε­ρή ορ­θο­φρο­σύ­νη επι­βλή­θη­κε σε κάθε κύτ­τα­ρο δη­μό­σιου χώρου και δη­μό­σιου λόγου: στα σχο­λεία, τα πα­νε­πι­στή­μια, τα ΜΜΕ, τις δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες, πα­ντού. Όποιος τολ­μού­σε να αμ­φι­σβη­τή­σει τα ψεύδη περί Πο­λυ­τε­χνεί­ου στιγ­μα­τι­ζό­ταν ως «φα­σί­στας» και «χου­ντι­κός», ενώ κιν­δύ­νευε να χάσει τη δου­λειά του. Μια ιδε­ο­λο­γι­κή τρο­μο­κρα­τία αρι­στε­ρής έμπνευ­σης που επέ­βα­λε έναν ωμό ηθικό μα­νι­χαϊ­σμό: οι πο­λί­τες χω­ρί­ζο­νταν σε «κα­λούς» αρι­στε­ρούς-«προ­ο­δευ­τι­κούς», και κα­κούς που μά­ταια επέ­με­ναν να απα­ντούν με ορ­θο­λο­γι­κά επι­χει­ρή­μα­τα στον πα­ρα­λη­ρη­μα­τι­κό αρι­στε­ρί­στι­κο λόγο που αγνο­ού­σε την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Κάτω από το κά­λυμ­μα του αντι­χου­ντι­κού και αντι­φα­σι­στι­κού λόγου, ο μύθος του Πο­λυ­τε­χνεί­ου δεν ήταν παρά προ­πα­γάν­δα αρι­στε­ρών δογ­μά­των. Μας επέ­βα­λαν να προ­σκυ­νά­με νέα τοτέμ και να συμ­με­τέ­χου­με σε γιορ­τές μνή­μης και πο­ρεί­ες για «δη­μο­κρα­τία», μόνο για να διαιω­νί­σουν τη δική τους κυ­ριαρ­χία. Φτά­νει πια. Τέσ­σε­ρις δε­κα­ε­τί­ες αρ­λού­μπας αρ­κούν.

Φυ­σι­κά να το­νί­σου­με πως κα­νέ­να Πο­λυ­τε­χνείο δεν «έριξε» τη δι­κτα­το­ρία, αλλά η απώ­λεια της μισής Κύ­πρου.

Δεν χρεια­ζό­μα­στε νέα Πο­λυ­τε­χνεία και νέους μάρ­τυ­ρες, αλλά μια επα­νά­στα­ση του πιο αυ­το­νό­η­του πράγ­μα­τος: «της κοι­νής λο­γι­κής».

΄Ε­θνος