“Πίσω από την βιτρίνα” φτώχεια, ανέχεια και δυστυχία! Kαταρρέει ο μύθος για την… πλούσια Pόδο

Ο μαν­δύ­ας της «κο­σμο­πο­λί­τι­κης» Ρόδου, δεν είναι αρ­κε­τός για να κα­λύ­ψει τα πολλά δρά­μα­τα που κρύ­βο­νται πίσω από το πο­λύ­βουο κέ­ντρο και τις συ­νοι­κί­ες της πόλης.

Από την μια άκρη του νη­σιού μέχρι την άλλη, υπάρ­χουν οι­κο­γέ­νειες που ζουν χωρίς νερό και ρεύμα και μπο­ρεί να πε­ρά­σουν ολό­κλη­ρες μέρες χωρίς να βά­λουν φα­γη­τό στο στόμα τους. Αυτή είναι η σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι πως δε­κά­δες οι­κο­γέ­νειες στη Ρόδο ζουν χωρίς ρεύμα, με πολλά παι­διά να δια­βά­ζουν τα μα­θή­μα­τά τους έχο­ντας μόνο ένα κερί, ενώ αρ­κε­τά είναι εκεί­να τα νοι­κο­κυ­ριά που δεν δια­θέ­τουν ούτε ρεύμα ούτε νερό. Με κεριά και πλα­στι­κά μπου­κά­λια που γε­μί­ζουν από βρύ­σες που βρί­σκο­νται σε δη­μό­σιους χώ­ρους, κα­λύ­πτουν τις ανά­γκες τους οι­κο­γέ­νειες, πολ­λές εκ των οποί­ων με μικρά παι­διά και άρ­ρω­στα μέλη, όπως προ­κύ­πτει από το ρε­πορ­τάζ της «δ», πα­ρου­σιά­ζο­ντας την ωμή αλή­θεια.

Στη Ρόδο του 2019, που απο­τε­λεί ση­μείο ανα­φο­ράς για τους επι­σκέ­πτες ανά τον κόσμο, που θε­ω­ρεί­ται «πλού­σιο νησί», υπάρ­χουν φτω­χοί άν­θρω­ποι που δυ­στυ­χούν. Παρά την ορ­γα­νω­μέ­νη προ­σπά­θεια που γί­νε­ται από τις κοι­νω­νι­κές δομές, άν­θρω­ποι που είτε δεν μπο­ρούν να συ­γκε­ντρώ­σουν τα απα­ραί­τη­τα έγ­γρα­φα είτε ντρέ­πο­νται να υπο­βά­λουν αί­τη­ση για το συσ­σί­τιο και για το κοι­νω­νι­κό πα­ντο­πω­λείο, επα­φί­ε­νται στην ευαι­σθη­σία των γει­τό­νων τους για να πιουν ένα πο­τή­ρι νερό και για να φάνε ένα πιάτο φα­γη­τό… Χωρίς να το ζη­τή­σουν.

Κι αν όλα αυτά φα­ντά­ζουν από­κο­σμα, αρκεί να πε­ρά­σει κα­νείς λίγη ώρα με την εθε­λό­ντρια κ. Σοφία Μανιά, για να δια­πι­στώ­σει την σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Το τη­λέ­φω­νό της δεν στα­μα­τά να χτυπά από αν­θρώ­πους που χρειά­ζο­νται τρό­φι­μα, ρούχα, απορ­ρυ­πα­ντι­κά, είδη προ­σω­πι­κής υγιει­νής, κλι­νο­σκε­πά­σμα­τα, κα­θα­ρό νερό, κεριά για το βράδυ, σχο­λι­κά είδη, έπι­πλα, οι­κο­σκευ­ές… Και που αν δεν σπεύ­σει η ίδια ή οι εθε­λο­ντές που στη­ρί­ζουν το έργο της, δεν πρό­κει­ται να τους φρο­ντί­σει κα­νείς άλλος.

Μο­νο­γο­νεϊ­κές και πο­λύ­τε­κνες οι­κο­γέ­νειες, ορ­φα­νά παι­διά, παπ­πού­δες και για­γιά­δες που έχουν ανα­λά­βει την ανα­τρο­φή των εγ­γο­νιών τους, εγκυ­μο­νού­σες που οι σύ­ντρο­φοί τους τις πα­ρά­τη­σαν, γυ­ναί­κες που κα­κο­ποιού­νται από τους συ­ντρό­φους τους, ανή­μπο­ροι ηλι­κιω­μέ­νοι, άρ­ρω­στοι συ­μπο­λί­τες μας που αδυ­να­τούν να ερ­γα­στούν, άν­θρω­ποι που από τη μια στιγ­μή στην άλλη έχα­σαν τη δου­λειά, τους εξα­σφα­λί­ζουν το φα­γη­τό τους χάρις στον Σύλ­λο­γο «Αγία Σοφία», το έργο του οποί­ου στη­ρί­ζουν το­πι­κές επι­χει­ρή­σεις, με τη συν­δρο­μή για­τρών, δι­κη­γό­ρων, κομ­μω­τών, κα­τα­στη­μα­ταρ­χών εστί­α­σης και πολ­λών εθε­λο­ντών που πα­ρέ­χουν τις υπη­ρε­σί­ες τους δω­ρε­άν. Κάθε οι­κο­γέ­νεια και μια πο­νε­μέ­νη ιστο­ρία, από εκεί­νες που πα­ρα­κο­λου­θείς στις τη­λε­ο­ρά­σεις και θε­ω­ρείς ότι δεν μπο­ρεί να συμ­βαί­νουν στη Ρόδο. Η ίδια είναι κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κή, υπάρ­χουν ιστο­ρί­ες που προ­κα­λούν θλίψη, οργή και πόνο αλλά πα­ρα­μέ­νουν πίσω από τις κλει­στές πόρ­τες των σπι­τιών της γει­το­νιάς. Κα­κο­ποί­η­ση, φτώ­χεια, αρ­ρώ­στιες, εγκα­τά­λει­ψη, αδια­φο­ρία…

Πα­ρ΄ό­τι το κα­τά­στη­μά της στο Φα­λη­ρά­κι έκλει­σε, και η ίδια ερ­γα­ζό­ταν στη διάρ­κεια της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, συ­νέ­χι­σε τον αγώνα της για τη στή­ρι­ξη των ανή­μπο­ρων οι­κο­γε­νειών της Ρόδου που όπως λέει, είναι δε­κά­δες. Σε ερώ­τη­ση για ποιον λόγο οι οι­κο­γέ­νειες αυτές δεν απευ­θύ­νο­νται στις κοι­νω­νι­κές δομές είτε του Δήμου είτε της Πε­ρι­φέ­ρειας, επι­ση­μαί­νει ότι δεν μπο­ρούν όλοι να συ­γκε­ντρώ­σουν τα απα­ραί­τη­τα έγ­γρα­φα αφε­νός και αφε­τέ­ρου πολ­λοί είναι εκεί­νοι που ντρέ­πο­νται να απευ­θυν­θούν στα αρ­μό­δια γρα­φεία. Μά­λι­στα, η κ. Μανιά επι­ση­μαί­νει ότι δεν είναι λίγοι εκεί­νοι που επει­δή δεν επι­θυ­μούν να γίνει αντι­λη­πτό ότι βρί­σκο­νται σε οι­κο­νο­μι­κή δυ­σχέ­ρεια, η δια­νο­μή του φα­γη­τού γί­νε­ται πολλά μέτρα μα­κριά από το σπίτι τους.

Πολλά Ρο­δι­τό­που­λα εξα­σφά­λι­σαν την σχο­λι­κή ύλη χάρις στην κ. Σοφία και την ομάδα εθε­λο­ντών της ενώ ήδη ξε­κί­νη­σε η προ­σπά­θεια για την συ­γκέ­ντρω­ση τρο­φί­μων και κρέ­α­τος στις οι­κο­γέ­νειες αυτές, για το τρα­πέ­ζι των γιορ­τών. Πέ­ρυ­σι μόνο δια­νε­μή­θη­καν πε­ρισ­σό­τε­ρα από 220 κιλά κρέ­α­τος κα­λύ­πτο­ντας το εορ­τα­στι­κό τρα­πέ­ζι δε­κά­δων οι­κο­γε­νειών της Ρόδου. Στό­χος για φέτος, όπως λέει η κ. Μανιά, είναι να μην λεί­ψει από καμία οι­κο­γέ­νεια το κρέας, τα εορ­τα­στι­κά γλυκά, τα παι­χνί­δια των παι­διών και το πα­ρα­δο­σια­κό χρι­στου­γεν­νιά­τι­κο δέ­ντρο, όπως εξάλ­λου φρο­ντί­ζει η ίδια κάθε χρόνο.