Βλήμα του στρατού κατέστρεψε αγροτικές καλλιέργειες στη Ρόδο

Χρη­μα­τι­κή απο­ζη­μί­ω­ση ύψους 18.808,50 ευρώ νο­μι­μο­τό­κως προς 6% ετη­σί­ως, από την επί­δο­ση της αγω­γής την 23η Ιου­λί­ου 2008 και μέχρι την εξό­φλη­ση, επε­δί­κα­σε σε έναν γε­ωρ­γό από τη Λέρο, το Τρι­με­λές Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ευ­θύ­νη του δη­μο­σί­ου για την κα­τα­στρο­φή τμή­μα­τος του ελαιώ­να του από βλήμα του στρα­τού!!

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης σύμ­φω­να με την από­φα­ση έχει ως εξής:

Κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα από 27.9.2000 έως 29.9.2000 το 588 ΤΕ (Τάγμα Εθνο­φυ­λα­κής) εκτε­λού­σε προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες βολές βα­ρέ­ων όπλων στην πε­ριο­χή Πλε­φού­τι της Λέρου.

Τις βρα­δι­νές ώρες της 29ης Σε­πτεμ­βρί­ου 2000 διε­ξή­χθη βολή όλμων 4.2” με φω­τι­στι­κά βλή­μα­τα. Κατά την διάρ­κεια της βολής του τε­λευ­ταί­ου βλή­μα­τος, αυτό, αντί να πέσει στη θά­λασ­σα, κα­τέ­πε­σε στην πε­ριο­χή Ασφούγ­γα­ρου και εντός αγρο­τε­μα­χί­ου εκτά­σε­ως 6.709,51 τμ. ευ­ρι­σκό­με­νο στη θέση «ΜΠΛΕ­ΦΟΥ­ΤΙ» της νήσου Λέρου, ιδιο­κτη­σί­ας του ενά­γο­ντος, με απο­τέ­λε­σμα να προ­κλη­θεί πυρ­κα­γιά και να καούν τα υπάρ­χο­ντα σε αυτό δέ­ντρα και συ­γκε­κρι­μέ­να, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του ενά­γο­ντος, 115 ελαιό­δε­ντρα, 30 χα­ρου­πιές και 10 αμυ­γδα­λιές.

Κα­τό­πιν τού­του, ο ενά­γων κα­τέ­θε­σε την αριθ. πρωτ. 25566/28.5.2001 αί­τη­ση προς την Υπη­ρε­σία 588 ΤΕΘ με την οποία ζή­τη­σε απο­ζη­μί­ω­ση συ­νο­λι­κού ποσού 5.877.502 δρχ, συ­νυ­πο­βά­λο­ντας το με αριθ. πρωτ. Ζ2/16.3.2001 έγ­γρα­φο του Τμή­μα­τος Γε­ωρ­γί­ας της Νο­μαρ­χί­ας Δω­δε­κα­νή­σου και την από 10.10.2000 βε­βαί­ω­ση του Γε­ωρ­γι­κού Συ­νε­ται­ρι­σμού Λέρου.

Ακο­λού­θως, διε­ξή­χθη ένορ­κη διοι­κη­τι­κή εξέ­τα­ση στο πλαί­σιο της οποί­ας ελή­φθη­σαν από τον αρ­μό­διο υπάλ­λη­λο, λο­χα­γό, δύο εκ­θέ­σεις εξε­τά­σε­ως δύο υπο­λο­χα­γών μαρ­τύ­ρων.

Ο πρώ­τος κα­τέ­θε­σε τα εξής: «… Ήμου­να αξιω­μα­τι­κός βολής στους όλ­μους 4,2”, κατά τη διάρ­κεια της βολής ει­δο­ποι­ή­θη­κα από τον πα­ρα­τη­ρη­τή ότι το προ­τε­λευ­ταίο βλήμα λόγω αυ­ξη­μέ­νης έντα­σης του αέρα έπεσε στην πε­ριο­χή Μπλε­φού­τι με απο­τέ­λε­σμα να προ­κα­λέ­σει πυρ­κα­γιά στην πε­ριο­χή. … Το βλήμα που προ­κά­λε­σε την πυρ­κα­γιά, βλή­θη­κε με τα ίδια στοι­χεία που είχαν βλη­θεί τα προη­γού­με­να, αλλά αυτό λόγω από­το­μης αύ­ξη­σης της έντα­σης του αέρα έπεσε στην πε­ριο­χή Μπλε­φού­τι και όχι στη θά­λασ­σα, όπως όλα τα προη­γού­με­να….».

Ο δεύ­τε­ρος κα­τέ­θε­σε τα εξής: «… Εκτε­λού­σα κα­θή­κο­ντα πα­ρα­τη­ρη­τή κατά τη διάρ­κεια της βολής. Όλες οι βολές γί­νο­νταν με τα ίδια στοι­χεία και τα φω­τι­στι­κά βλή­μα­τα πέ­φτα­νε στη θά­λασ­σα. Στο τε­λευ­ταίο βλήμα φύ­ση­ξε άνε­μος από­το­μα και άλ­λα­ξε την πο­ρεία του βλή­μα­τος, με απο­τέ­λε­σμα αυτό να πέσει πάνω στο ύψωμα και να πάρει φωτιά. … Την  προ­κά­λε­σε  η  από­το­μη αλ­λα­γή της διευ­θύν­σε­ως του ανέ­μου.…» και ενός Ταγ­μα­τάρ­χη που κα­τέ­θε­σε, με­τα­ξύ άλλων, ότι: «…Την ημε­ρο­μη­νία εκεί­νη ήμουν επό­πτης βολής.… Το τε­λευ­ταίο φω­τι­στι­κό βλήμα πα­ρα­σύρ­θη­κε από ριπή αέρα και κα­τέ­πε­σε γύρω στα 200 μέτρα νο­τιό­τε­ρα από τα άλλα (στην πε­ριο­χή Μπλε­φού­τι) με απο­τέ­λε­σμα να προ­κα­λέ­σει πυρ­κα­γιά.… Η πυρ­κα­γιά προ­κλή­θη­κε από απρό­βλε­πτες με­τε­ω­ρο­λο­γι­κές συν­θή­κες και ου­δείς είναι υπεύ­θυ­νος από τους συμ­με­τέ­χο­ντες για την πρό­κλη­σή της.…».

Ταυ­το­χρό­νως με την διε­ξα­γω­γή της ανω­τέ­ρω Ε.Δ.Ε. με το από 12.6.2001 έγ­γρα­φο του 588 ΤΕ συ­γκρο­τή­θη­κε Επι­τρο­πή με τη συμ­με­το­χή γε­ω­πό­νου προ­κει­μέ­νου να συ­ντά­ξει και να υπο­βά­λει πρα­κτι­κό εκτί­μη­σης της ζη­μί­ας. Σύμ­φω­να με το από 9.9.2001 πρα­κτι­κό της, η Επι­τρο­πή προσ­διό­ρι­σε το συ­νο­λι­κό ποσό της απο­ζη­μί­ω­σης που αφορά την έκτα­ση που κα­τα­στρά­φη­κε στην πε­ριο­χή Ασφούγ­γα­ρου, ιδιο­κτη­σί­ας του ενά­γο­ντος, συ­νε­πεία πυρ­κα­γιάς που προ­κλή­θη­κε σε βολή βα­ρέ­ων όπλων του Πε­ζι­κού από το 588 ΤΕ κατά το Σε­πτέμ­βριο του 2000, σε 1.600.000 δρχ.

Ση­μειώ­νε­ται ότι πρό­ε­δρος του αγρο­τι­κού συ­νε­ται­ρι­σμού του νη­σιού κα­τέ­θε­σε με­τα­ξύ άλλων ότι πριν από 25 χρό­νια ο στρα­τός με ασκή­σεις του είχε κάψει ξανά το κτήμα του ενά­γο­ντος και του είχε κάψει με­λισ­σο­κυ­ψέ­λες και ελαιό­δε­ντρα τα οποία και φύ­τε­ψε και πάλι από την αρχή.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η από­το­μη με­τα­βο­λή των και­ρι­κών συν­θη­κών με κύριο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό την από­το­μη με­τα­βο­λή του πνέ­ο­ντος ανέ­μου, η οποία δεν ήταν δυ­να­τόν – κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου- να προ­βλε­φθεί και εξαι­τί­ας της οποί­ας, όπως ανα­φέ­ρε­ται στο πό­ρι­σμα της Ε.Δ.Ε., προ­κλή­θη­κε η πυρ­κα­γιά στην ιδιο­κτη­σία του ενά­γο­ντος, δεν απο­τε­λεί λόγο ανω­τέ­ρας βίας που κα­θι­στά ανα­πό­φευ­κτη την επέ­λευ­ση του ζη­μιο­γό­νου απο­τε­λέ­σμα­τος και τούτο διότι, κατά τα δι­δάγ­μα­τα της κοι­νής λο­γι­κής και πεί­ρας, στις νη­σιω­τι­κές πε­ριο­χές, όπως στη Λέρο, είναι συ­νή­θεις οι από­το­μες αλ­λα­γές του ανέ­μου και του και­ρού εν γένει, και ως, εκ τού­του, το ενα­γό­με­νο, κατά τα προ­ε­κτε­θέ­ντα όφει­λε να λάβει τα απα­ραί­τη­τα μέτρα για την προ­στα­σία των πα­ρα­κεί­με­νων ιδιω­τι­κών εκτά­σε­ων, όπως του ενά­γο­ντος, κρί­νει ότι, στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, στοι­χειο­θε­τεί­ται αντι­κει­με­νι­κή ευ­θύ­νη του ενα­γό­με­νου Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου διότι, δεν προ­έ­βη δια των αρ­μο­δί­ων ορ­γά­νων του στη λήψη των ανα­γκαί­ων μέ­τρων για την προ­στα­σία της ασφά­λειας της ιδιο­κτη­σί­ας του ενά­γο­ντος και συ­γκε­κρι­μέ­να τα αρ­μό­δια όρ­γα­νά του δεν προ­έ­βλε­ψαν και πα­ρέ­λει­ψαν να λά­βουν ρι­ζι­κά μέτρα για την απο­τρο­πή κιν­δύ­νου προ­ερ­χό­με­νου από τη ρίψη φω­τι­στι­κών βολών δο­θέ­ντος άλ­λω­στε ότι στο πα­ρελ­θόν για την ίδια ακρι­βώς αιτία, από τα όρ­γα­να της ίδιας υπη­ρε­σί­ας του ενα­γό­με­νου είχε προ­κλη­θεί ξανά πυρ­κα­γιά στην ιδιο­κτη­σία του ενά­γο­ντος και συ­νε­πώς όφει­λαν ιδιαι­τέ­ρως να προ­βλέ­ψουν το εν­δέ­χο­με­νο πρό­κλη­σης νέας πυρ­κα­γιάς.