Α. Μητρόπουλος: «Η νέα “σφαγή” στις συντάξεις θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην βίαιη φτωχοποίηση της κοινωνίας»

Συ­νέ­ντευ­ξη

στην Πέγκυ Ντό­κου

Για την με­γά­λη… ‘σφαγή’ στις συ­ντά­ξεις που θα οδη­γή­σει με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια στην βίαιη φτω­χο­ποί­η­ση της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας, μι­λά­ει σή­με­ρα στην «δη­μο­κρα­τι­κή» ο κα­θη­γη­τής ερ­γα­το­λό­γος κ. Αλέ­ξης Μη­τρό­που­λος, μία εβδο­μά­δα πε­ρί­που μετά την ψή­φι­ση του επί­μα­χου νο­μο­σχε­δί­ου για τα ερ­γα­σια­κά και τις συ­ντά­ξεις που κα­τέ­θε­σε η κυ­βέρ­νη­ση.

Εκ­φρά­ζο­ντας την έντο­νη ανη­συ­χία του για τις εξε­λί­ξεις, εξη­γεί πόσο κα­τα­στρε­πτι­κές συ­νέ­πειες θα έχουν οι δια­τά­ξεις του νόμου εάν εφαρ­μο­στεί ενώ, διευ­κρι­νί­ζει πως ο νέος νόμος έχει και με­ρι­κά θε­τι­κά στοι­χεία που αφο­ρούν ρυθ­μί­σεις στα ερ­γα­σια­κά. Απο­κα­λύ­πτει επί­σης, ότι οι συ­ντά­ξεις από εδώ και στο εξής θα είναι κάτω από το 50% από αυτό που θα έχουν πλη­ρώ­σει οι ερ­γα­ζό­με­νοι και ασφα­λι­σμέ­νοι σε όλη τους την ζωή, ενώ δη­λώ­νει κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά αντί­θε­τος στην ιδιω­τι­κή ασφά­λι­ση. Επι­πλέ­ον, συ­νι­στά στους συ­ντα­ξιού­χους να πα­ρα­μέ­νουν στην ερ­γα­σία τους όσο πα­ρα­πά­νω μπο­ρούν, καθώς ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας είναι κα­λύ­τε­ρος από εκεί­νον της σύ­ντα­ξης, τώρα πια στη χώρα μας.

Η συ­νέ­ντευ­ξη ανα­λυ­τι­κά:

• Κύριε Μη­τρό­που­λε, θα ήθελα να ξε­κι­νή­σου­με με ένα πρώτο σχό­λιο δικό σας, μία εβδο­μά­δα πε­ρί­που μετά την ψή­φι­ση του επί­μα­χου νο­μο­σχε­δί­ου για τα ερ­γα­σια­κά και τις συ­ντά­ξεις. Πε­ριέ­χει τε­λι­κά και κά­ποια θε­τι­κά στοι­χεία;

Είναι ήδη Νόμος του Κρά­τους και μι­λά­με για τον 4488/2017. Στό­χος αυτού του νόμου που πε­ριέ­χει και με­ρι­κές θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις, είναι η πά­τα­ξη και η κα­τα­πο­λέ­μη­ση ενός χρό­νιου φαι­νο­μέ­νου (που έχει και με­γά­λες πα­θο­γέ­νειες): της αδή­λω­της, απλή­ρω­της ή ει­κο­νι­κά δη­λού­με­νης ερ­γα­σί­ας, όπου προ­σλαμ­βά­νε­ται κό­σμος χωρίς να πλη­ρώ­νε­ται επαρ­κώς, χωρίς να πλη­ρώ­νε­ται πλή­ρως και φυ­σι­κά χωρίς να πλη­ρώ­νε­ται όπως θα πρέ­πει. Το νο­μο­σχέ­διο αυτό, το έφερε η κυ­βέρ­νη­ση και το εμπλού­τι­σε με 18-20 ρυθ­μί­σεις συ­ντα­ξιο­δο­τι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου που ρυθ­μί­ζουν, τρο­πο­ποιούν και δορ­θώ­νουν το Νόμο Κα­τρού­γκα­λου. Για πα­ρά­δειγ­μα, ανα­γνω­ρί­ζε­ται για πρώτη φορά ως συ­ντά­ξι­μος χρό­νος και ο χρό­νος άνευ απο­δο­χών στο Δη­μό­σιο (όσες μη­τέ­ρες είχαν γο­νι­κή άδεια ή άνευ απο­δο­χών, ή και για άν­δρες σε άλλες πε­ρι­πτώ­σεις). Υπό αυτή την έν­νοια, ο Νόμος 4488/2017 εφαρ­μο­στι­κός νόμος εν έτει μνη­μο­νί­ου, παρά το ό,τι η κυ­βέρ­νη­ση επέ­μει­νε σε διά­φο­ρους τό­νους ότι δεν απο­τέ­λε­σε μνη­μο­νι­κή υπο­χρέ­ω­ση, δια­θέ­τει και με­ρι­κές ευ­νοϊ­κές ρυθ­μί­σεις. Βε­βαί­ως, έχει και τις αρ­νη­τι­κές ρυθ­μί­σεις, όπως αυτή του άρ­θρου 16 που επα­να­βε­βαιώ­νει τις νέες ρυθ­μί­σεις για τον υπο­λο­γι­σμό των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων –κυ­ρί­ως αυτές που εκ­κρε­μούν από 1η Ια­νουα­ρί­ου του 2015 και δώθε. Κι αυτό διότι από τότε δεν έχει χο­ρη­γη­θεί καμία επι­κου­ρι­κή σύ­ντα­ξη καθώς ανα­με­νό­ταν η ρύθ­μι­ση για τον τρόπο υπο­λο­γι­σμού. Πρέ­πει να ση­μειώ­σου­με πά­ντως, ότι ο νόμος αυτός και η νέα ρύθ­μι­ση θα οδη­γή­σουν πέραν των προη­γου­μέ­νων πε­ρι­κο­πών και σε μια νέα πε­ρι­κο­πή, της τά­ξε­ως του 20% σε όλες τις επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις. Άρα, η νέα αυτή νο­μο­θε­τι­κή πρω­το­βου­λία η οποία έγινε ενό­ψει της Διε­θνούς Έκ­θε­σης Θεσ­σα­λο­νί­κης, όπου η κυ­βέρ­νη­ση κα­τη­γο­ρή­θη­κε πως για επι­κοι­νω­νια­κούς λό­γους, έδωσε ένα νο­μο­σχέ­διο που ήταν τόσο θε­τι­κό όσο και αρ­νη­τι­κό, ήταν τε­λι­κώς –κατά την άποψή μου- μια θε­τι­κή εξέ­λι­ξη.

• Άρα έχει και με­ρι­κά θε­τι­κά στοι­χεία αυτός ο νέος νόμος.

Θα σας έλεγα ότι υπάρ­χει ακόμη ένα θε­τι­κό ση­μείο, όπου υπάρ­χει ανα­φο­ρά στην εν­σω­μά­τω­ση στην έν­νο­μη τάξη της πα­τρί­δας μας όλων των διε­θνών συμ­βά­σε­ων κυ­ρί­ως για την προ­στα­σία των Ατό­μων με Ανα­πη­ρί­ες και την ίση αντι­με­τώ­πι­ση τους σε όλο το φάσμα της κοι­νω­νι­κής, πο­λι­τι­κής και οι­κο­νο­μι­κής ζωής. Συ­νε­πώς και αυτό το κε­φά­λαιο για τον συγ­χρο­νι­σμό της ανα­πη­ρι­κής νο­μο­θε­σί­ας με όλη την έν­νο­μη τάξη κι­νεί­ται σε θε­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση –αν θέ­λου­με να εί­μα­στε αντι­κει­με­νι­κοί.

• Βέ­βαια, μέχρι σή­με­ρα σε αυτά τα χρό­νια της κρί­σης και των μνη­μο­νί­ων, έχουν ανα­τρα­πεί τα πάντα σε ό,τι αφορά τα ερ­γα­σια­κά και τις συ­ντά­ξεις. Εκτι­μά­τε ότι τα χει­ρό­τε­ρα… έπο­νται; Το θέμα αφορά όλους όσοι σκέ­πτο­νται να συ­ντα­ξιο­δο­τη­θούν ή είναι κοντά στην συ­ντα­ξιο­δό­τη­ση αλλά, βε­βαί­ως και τις γε­νιές που θα βγουν αρ­γό­τε­ρα στην σύ­ντα­ξη;

Ναι, δυ­στυ­χώς, τα χει­ρό­τε­ρα είναι μπρο­στά! Για τους μελ­λο­ντι­κούς συ­ντα­ξιού­χους, όλες οι συ­ντά­ξεις θα είναι κατά του­λά­χι­στον 30% μι­κρό­τε­ρες των πα­λαιο­τέ­ρων (!) Αλλά η ‘συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή κα­ται­γί­δα’ που έρ­χε­ται, αφορά τις ήδη κα­τα­βαλ­λό­με­νες συ­ντά­ξεις για το 2019 και όσες θα βγουν στην εν­διά­με­ση διε­τία (2017-2019). Κι αυτό το λέμε διότι θα ισχύ­σουν πέντε σκλη­ρές ρυθ­μί­σεις που ήδη έχουν ψη­φι­στεί από την ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση:

1 Η μεί­ω­ση κατά 18% όλων των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων που έχουν προ­σω­πι­κή δια­φο­ρά

2. Η μεί­ω­ση κατά 18% όλων των κυ­ρί­ων συ­ντά­ξε­ων που έχουν προ­σω­πι­κή δια­φο­ρά

3.Η κα­τάρ­γη­ση όλων των οι­κο­γε­νεια­κών επι­δο­μά­των που παίρ­νουν οι συ­ντα­ξιού­χοι (γάμου και συ­ζύ­γου)

4 Το ‘πά­γω­μα’ όλων των συ­ντά­ξε­ων μέχρι τον Δε­κέμ­βριο του 2022

5.Και βε­βαί­ως, η κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ για πε­ρί­που 300.000 συ­ντα­ξιού­χους που βρί­σκο­νται στην κα­τώ­τα­τη βαθ­μί­δα

Οι πέντε αυτές σκλη­ρές ρυθ­μί­σεις που εύ­χο­μαι να μην εφαρ­μο­στούν και θα πο­λε­μή­σω προ­σω­πι­κά να μην εφαρ­μο­στούν διότι θα επι­φέ­ρει ‘βίαιη φτω­χο­ποί­η­ση’ όλων των συ­ντα­ξιού­χων, θα δη­μιουρ­γή­σει ένα σκλη­ρό κοι­νω­νι­κό κλίμα όπου όλοι οι συ­ντα­ξιού­χοι –ανε­ξαι­ρέ­τως- θα χά­σουν από μία έως τρεις συ­ντά­ξεις (συ­νο­λι­κά) τον χρόνο.

Αν ωστό­σο προ­τα­χθεί η εφαρ­μο­γή της ρύθ­μι­σης για την μεί­ω­ση του αφο­ρο­λο­γή­του στα 5.400 ευρώ, τότε όλοι οι συ­ντα­ξιού­χοι θα χά­σουν πέντε συ­ντά­ξεις το 2019 αντί για τρεις.

Γιατί η μεί­ω­ση του αφο­ρο­λο­γή­του κατά 3.000 θα ξα­να­πιά­σει τους συ­ντα­ξιού­χους, τους μι­σθω­τούς, τους επι­τη­δευ­μα­τί­ες κ.λπ. και θα έχου­με την πιο ‘βίαιη φτω­χο­ποί­η­ση’ πλη­θυ­σμού που επέ­φε­ρε ποτέ ένας νόμος. Και είναι αυτός ακρι­βώς ο νόμος για τον οποίο μι­λά­με, ο 4472/2017 (το τέ­ταρ­το συ­μπλη­ρω­μα­τι­κό μνη­μό­νιο δη­λα­δή, το δεύ­τε­ρο αυτής της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ) και είναι ό,τι σκλη­ρό­τε­ρο έχει υπάρ­ξει στην Ευ­ρώ­πη μετά τον πό­λε­μο, όπου μια κυ­βέρ­νη­ση νο­μο­θε­τεί πε­ρι­κο­πές ύψους 10δις ευρώ σε βάρος των πο­λι­τών και τις φέρ­νει τρία χρό­νια νω­ρί­τε­ρα από τότε που θα τις εφαρ­μό­σει. Πι­στεύω ότι δεν πρέ­πει να υπάρ­ξει καμία κυ­βέρ­νη­ση που θα εφαρ­μό­σει αυτόν τον κοι­νω­νι­κό ‘Δαρ­βι­νι­σμό’ που ψη­φί­στη­κε με το 4ομνη­μό­νιο.

• Βέ­βαια υπάρ­χει και ο προ­βλη­μα­τι­σμός των απα­σχο­λού­με­νων που σκέ­φτο­νται πως όσο κι αν ερ­γά­ζο­νται και κα­τα­βάλ­λουν ει­σφο­ρές, θα πά­ρουν πολύ μι­κρές συ­ντά­ξεις ενώ τα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία έχουν συ­νε­χώς πρό­βλη­μα. Πώς το αντι­με­τω­πί­ζε­τε από την δική σας πλευ­ρά;

Αυτό το ερώ­τη­μα μου το θέ­τουν και οι φοι­τη­τές μου! Κι εγώ τους εξηγώ ότι από εδώ και πέρα, κα­νέ­νας νέος συ­ντα­ξιού­χος δεν θα πάρει πάνω από τα μισά από όσα συ­νει­σέ­φε­ρε. Δη­λα­δή, σαν σύ­ντα­ξη θα πάρει κάτω από το 50% από αυτό που θα πλη­ρώ­σει σε όλη του την ζωή! Λο­γι­κό είναι να σκέ­φε­ται κά­ποιος, γιατί να πλη­ρώ­νω το δη­μό­σιο σύ­στη­μα που είναι μια κα­τα­βό­θρα χωρίς πάτο με τις πο­λι­τι­κές αυτές που εφαρ­μό­ζο­νται και γιατί να μην πάω στο ιδιω­τι­κό σύ­στη­μα. Εάν με ρω­τή­σε­τε γι αυτό, είμαι αθε­ρά­πευ­τα υπο­στη­ρι­κτής (και θα πα­ρα­μεί­νω και ως κα­θη­γη­τής και ως πο­λι­τι­κός και ως συγ­γρα­φέ­ας για το ασφα­λι­στι­κό) της δη­μό­σιας ασφά­λι­σης. Θα μά­χο­μαι σε όλη μου την ζωή για την ανα­βάθ­μι­ση της δη­μό­σιας υπο­χρε­ω­τι­κής κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης.

• Κύριε Μη­τρό­που­λε, ανα­ρω­τιού­νται όλοι πότε είναι κα­λύ­τε­ρο να βγουν σε σύ­ντα­ξη; Να μεί­νουν όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο μπο­ρούν στην ερ­γα­σία τους;

Η αλή­θεια είναι ότι όλοι μας ανα­θε­ω­ρού­με πλέον τα πάντα. Δεν κοι­τά­ζου­με να βγού­με όσο το δυ­να­τό νω­ρί­τε­ρα σε σύ­ντα­ξη αφού οι με­τα­βα­τι­κές δυ­να­τό­τη­τες (π.χ. μη­τέ­ρες με παι­διά κ.λπ.) ήταν μια ευ­και­ρία για πιο σύ­ντο­μη συ­ντα­ξιο­δό­τη­ση. Ρω­τά­με τι μισθό έχει και τι ερ­γα­σία έχει ο ασφα­λι­σμέ­νος. Εάν είναι σε καλά επί­πε­δα, τον κρα­τά­με όσο μπο­ρού­με διότι ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας είναι κα­λύ­τε­ρος από εκεί­νον της σύ­ντα­ξης, τώρα πια….