Επιλεκτική άδεια στις βιντσότρατες

Εξα­πά­τηση των ευρω­παϊ­κών υπη­ρε­σιών από τις αντί­στοι­χες ελλη­νι­κές του υπουρ­γείου Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης, με απο­τέ­λε­σμα να εκδοθεί εκτε­λε­στι­κός κανο­νι­σμός της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, ο οποίος δίνει το «πράσινο φως» για να βγουν ξανά για ψάρεμα κοντά στις ακτές οι βιν­τσό­τρα­τες, καταγ­γέλ­λει η Πανελ­λή­νια Συντο­νι­στική Επι­τροπή Αγρο­τι­κών Συλ­λό­γων. Η Συντο­νι­στική Επι­τροπή ζητεί από το υπουρ­γείο Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης να μην εκδώσει απόφαση για εργασία της βιν­τσό­τρα­τας (244 σκάφη) από 1η Οκτω­βρίου.

Η βιν­τσό­τρατα είναι ένα αλιευ­τικό εργα­λείο, που «περι­κυ­κλώ­νει» με δίχτυα μια θαλάσ­σια περιοχή, οδη­γώ­ντας ό,τι υπάρχει μέσα σε ένα σάκο. Το κλεί­σιμο της παγίδας γίνεται με βίντσι και με την ιππο­δύ­ναμη της μηχανής του σκάφους.

Λόγω του κιν­δύ­νου υπε­ρα­λί­ευ­σης και μη βιώ­σι­μης αλιείας είχε απα­γο­ρευ­θεί η χρήση της βιν­τσό­τρα­τας, μαζί με της μηχα­νό­τρα­τας, σε από­σταση μικρό­τερη του 1,5 μιλίου από την ακτή και σε βάθος μικρό­τερο των 50 μέτρων. Στην Ελλάδα όμως ξεκί­νησε μια προ­σπά­θεια να ξανα­βγεί η βιν­τσό­τρατα κοντά στις ακτές, μέσω της μεθόδου της παρέκ­κλι­σης από το γενικό ευρω­παϊκό κανο­νι­σμό, κάτι που τελικά έγινε κατορ­θωτό με την απόφαση της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής στις 31 Μαΐου 2017.

Σαρώνει ό,τι βρει

Στην απόφαση αυτή αντι­δρούν οι εκπρό­σω­ποι των παρά­κτιων αλιέων (που ανέρ­χο­νται σε περίπου 15.000). «Τα σημεία που δρα­στη­ριο­ποιού­νται οι βιν­τσό­τρα­τες είναι κατά κύριο λόγο λιβάδια Ποσει­δω­νίας (80% σύμφωνα με έρευνα του ΕΛΚΕΘΕ). Τα λιβάδια Ποσει­δω­νίας και γενι­κό­τερα οι παρά­κτιες περιο­χές απο­τε­λούν τους βιο­τό­πους ανα­πα­ρα­γω­γής των ψαριών», λέει στην «Κ» ο κ. Τάκης Κοτσόρ­γιος, μέλος της Πανελ­λή­νιας Συντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής Αλιευ­τι­κών Συλ­λό­γων. Το χει­ρό­τερο είναι πως ο τρόπος και ο χώρος ψαρέ­μα­τος της βιν­τσό­τρα­τας σε συν­δυα­σμό με το πολύ μικρό μάτι του διχτυού του σάκου δεν έχει καμία επι­λε­κτι­κό­τητα και σαρώνει κυριο­λε­κτικά ό,τι υπάρχει μέσα στη θάλασσα, ξυρί­ζο­ντας και τον βυθό. «Η βιν­τσό­τρατα μαζεύει πλήθος ψαριών, όχι μόνο αυτά που ανα­φέ­ρο­νται ως στόχος της (τη μαρίδα και την γόπα), με απο­τέ­λε­σμα να προ­κα­λεί μεγάλη κατα­στροφή. Πιάνει και πολλά είδη για τα οποία, λόγω της υπε­ρα­λί­ευ­σής τους, έχει θεσπι­στεί ελά­χι­στο μέγεθος, χωρίς φυσικά να μπορεί να επι­λέ­ξει μέγεθος. Ακόμα και οι έρευνες του ΕΛΚΕΘΕ έχουν κατα­γρά­ψει μεγάλες ποσό­τη­τες άλλων ειδών και μάλιστα εμπο­ρι­κών ψαριών. Ψαρεύ­ο­νται όμως και πολλά άλλα είδη, χωρίς ιδιαί­τερη εμπο­ρική αξία, που απορ­ρί­πτο­νται», συμπλη­ρώ­νει.

Μάλιστα, ο κ. Κοτσόρ­γιος υπο­λό­γισε με βάση τη σχετική έκθεση του ΕΛΚΕΘΕ το 2001 πως τα ετήσια έσοδα του στόλου της βιν­τσό­τρα­τας από 7.974.000 τόνους μαρίδας, σαρ­δέ­λας, γόπας (που ανα­φέρ­θη­καν ως ετήσια ψαριά) ήταν 15.948.000 ευρώ. Από 2.083 τόνους καλα­μάρι, κου­τσο­μούρα, σαφρίδι, σουπιά, λυθρίνι, χταπόδι και μπαρ­μπούνι υπο­λο­γί­στη­καν 19.409.000 ευρώ έσοδα. «Αρα, ποιος είναι ο πραγ­μα­τι­κός στόχος της βιν­τσό­τρα­τας;», ρωτάει. Την ίδια ώρα, ο εκτε­λε­στι­κός ευρω­παϊ­κός κανο­νι­σμός της 31ης Μαΐου, προ­φα­νώς με στοι­χεία που δόθηκαν από την ελλη­νική πλευρά, γράφει απίθανα πράγ­ματα, για να δικαιο­λο­γη­θεί η παρέκ­κλιση: «Οι αλιευ­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες (σ.σ. της βιν­τσό­τρα­τας) είναι ιδιαι­τέ­ρως επι­λε­κτι­κές και δεν στο­χεύ­ουν στην αλίευση κεφα­λό­πο­δων»! «Επι­λε­κτι­κές»; Πώς; Με δίχτυ 16 χιλιο­στών που σαρώνει παρά­κτια και κατα­στρο­φικά ψαρεύ­ο­ντας και αλιεύ­ματα ελά­χι­στου μεγέ­θους; Με τις βιν­τσό­τρα­τες να βγάζουν, κατα­γε­γραμ­μένο από το ΕΛΚΕΘΕ, πλήθος δια­φο­ρε­τι­κών ειδών ψαριού; Ακόμα και αλιεύ­ματα που περι­λαμ­βά­νο­νται στον κανο­νι­σμό της Ε.Ε. για υπο­χρέ­ωση ελά­χι­στου επι­τρε­πό­με­νου μεγέ­θους, όπως σαρδέλα, σαφρίδι, κου­τσο­μούρα, μπαρ­μπούνι, λυθρίνι, φαγκρί και σπα­ροειδή; Και πώς δεν αλιεύει κεφα­λό­ποδα, όταν παλιό­τερα μελέτη της ΕΣΥΕ ανέφερε πως οι βιν­τσό­τρα­τες αλιεύ­ουν το 28% των καλα­μα­ριών; Παρα­πέρα, σε μια επί­δειξη… επι­στη­μο­νι­κής φαντα­σίας, ο ευρω­παϊ­κός κανο­νι­σμός ανα­φέ­ρει πως «οι συρό­με­νοι από σκάφη γρίποι ρυμουλ­κού­νται εντός της στήλης ύδατος και δεν αγγί­ζουν τον θαλάσ­σιο πυθμένα»!

«Μόνο στην περιοχή της Κατα­λω­νίας υπάρχει ανάλογο ψάρεμα, με εννιά όμως μόνο σκάφη. Πουθενά αλλού», λέει στην «Κ» ο κ. Γιώργος Αρώνης πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Ψαράδων Νεά­πο­λης Λακω­νίας. «Η θάλασσα δεν μιλάει. Αλλά την κακο­ποιούμε. Ηδη το ψάρι έχει μειωθεί πολύ. Κάποιοι πρέπει να μιλή­σουν για λογα­ρια­σμό της», λέει ο κ. Αρώνης.

Καθη­με­ρινή