Υπάρχει μια μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία

Αυτή που δεν περνάει καλά ανάμεσα στις φωνές της οργής. Δεν είναι παθη­τι­κοί, δεν είναι άβουλοι, είναι απλώς σιω­πη­λοί. Οι περισ­σό­τε­ροι είναι υπέρ της σχέσης με την Ευρώπη, είναι όσοι θέλουν να τους σέβο­νται και να σέβο­νται τους θεσμούς, όσοι επι­θυ­μούν τη δημο­κρα­τική λει­τουρ­γία, όσοι προ­σπα­θούν να αντι­με­τω­πί­σουν την πολι­τική και τους πολι­τι­κούς με ανοιχτό μυαλό και όχι με μικρο­πο­λι­τικό τυχο­διω­κτι­σμό, όσοι ενο­χλού­νται από τις ακρο­δε­ξιές ρητο­ρι­κές, όσοι γελάνε με τις ακα­τα­νό­η­τες παλαιο­κομ­μου­νι­στι­κές αντι­δρά­σεις της άλλης πλευράς, όσοι θυσί­α­σαν αρκετά σε οικο­νο­μικό επίπεδο, αλλά δεν έχουν όρεξη να θυσιά­σουν και την ανθρω­πιά τους, όσοι δεν πιστεύ­ουν ότι η Δημο­κρα­τία ξεχει­λώ­νει, όσοι ενο­χλού­νται από το όλο και πιο θρασύ ξέπλυμα της ακρο­δε­ξιάς, όσοι θέλουν να ζήσουν σε ένα λει­τουρ­γικό κράτος, όσοι δεν πεί­θο­νται από success story και όσοι δεν λένε «καλά να πάθουν» στην πρώτη απόλυση, όσοι δεν ονει­ρεύ­ο­νται κον­σερ­βο­κού­τια. Είναι η σιωπηλή πλειο­ψη­φία. Μπερ­δε­μένη, αδύναμη και ανίκανη να ακου­στεί μέσα σε τόσες κραυγές πάθους.Μόνο που όταν η σιωπή σπάει κάνει θόρυβο…