Βασίλης Νικολής: «Στην αιμοδοσία δεν υπάρχει ‘ας το κάνει κάποιος άλλος’»

Κύριε Νικολή, όπως είναι γνωστό κατά τους καλο­και­ρι­νούς μήνες, αυξά­νο­νται οι ανάγκες σε αίμα, στην Ρόδο. Περι­γράψτε μας πώς έχουν τα πράγ­ματα μέχρι αυτή την περίοδο;

Το καλο­καίρι στη Ρόδο δεν φέρνει μόνο του­ρί­στες και ζωντά­νια, φέρνει και αυξη­μέ­νες ανάγκες σε αίμα. Είμαστε ένα νησί που δέχεται δεκάδες χιλιά­δες επι­σκέ­πτες κάθε εβδο­μάδα, και ένα νοσο­κο­μείο που πρέπει να αντα­πο­κρί­νε­ται όχι μόνο στις ανάγκες των μόνιμων κατοί­κων αλλά και των του­ρι­στών που μπορεί να βρεθούν ξαφνικά σε ανάγκη. Τα περι­στα­τικά —από τροχαία και χει­ρουρ­γεία μέχρι χρόνιες παθή­σεις— δεν γνω­ρί­ζουν εποχή. Φέτος, με πολύ μεγάλη προ­σπά­θεια, κατα­φέρ­νουμε να κρατάμε ισορ­ρο­πία, όμως υπάρ­χουν μέρες που είμαστε κυριο­λε­κτικά στο όριο της επάρ­κειας. Κάθε φιάλη αίματος που προ­σφέ­ρει ένας εθε­λο­ντής αυτή την περίοδο δεν είναι απλώς σημα­ντική• είναι σωτήρια, γιατί μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.

Βλέ­πουμε ότι όταν συμ­βαί­νει κάποιο σοβαρό τροχαίο ή κάποιο άλλο σοβαρό περι­στα­τικό με συμπο­λίτη μας, υπάρχει πιο έντονο ενδια­φέ­ρον για να δώσουν αίμα. Γιατί συμ­βαί­νει αυτό;

Δυστυ­χώς, πολλοί συμπο­λί­τες μας κινη­το­ποιού­νται μόνο όταν το πρό­βλημα “χτυ­πή­σει την πόρτα” κάποιου γνωστού ή φίλου. Σε αυτές τις περι­πτώ­σεις, το συναί­σθημα και η αλλη­λεγ­γύη λει­τουρ­γούν ως άμεσος μηχα­νι­σμός αντί­δρα­σης. Ωστόσο, το αίμα έχει περιο­ρι­σμένη διάρ­κεια ζωής, και οι ανάγκες υπάρ­χουν κάθε μέρα, όχι μόνο στα έκτακτα περι­στα­τικά. Ο στόχος μας είναι να περά­σουμε το μήνυμα πως η αιμο­δο­σία πρέπει να είναι μια τακτική, προ­γραμ­μα­τι­σμένη πράξη, ώστε να υπάρχει επάρ­κεια όταν θα χρεια­στεί.

Οι ανάγκες είναι καθη­με­ρι­νές – απλά δεν τις βλέ­πουμε πάντα. Αν όλοι δίναμε αίμα προ­λη­πτικά, δεν θα χρεια­ζό­ταν ποτέ να κάνουμε εκκλή­σεις την τελευ­ταία στιγμή.

Ο αριθμός των εθε­λο­ντών αιμο­δο­τών που είναι στα­θε­ροί, έχει αυξηθεί τα τελευ­ταία χρόνια;

Ναι, παρα­τη­ρούμε μια στα­διακή αύξηση, κάτι που μας δίνει ελπίδα για το μέλλον. Οι δράσεις ενη­μέ­ρω­σης στα σχολεία, στο πανε­πι­στή­μιο και σε χώρους εργα­σίας απο­δί­δουν καρπούς. Ωστόσο, η ανα­λο­γία τακτι­κών αιμο­δο­τών σε σχέση με τον πλη­θυ­σμό μας παρα­μέ­νει χαμη­λό­τερη από το επι­θυ­μητό. Αυτό οφεί­λε­ται σε πολλούς παρά­γο­ντες: ο πλη­θυ­σμός γερνάει και αρκετοί παλαιοί αιμο­δό­τες απο­σύ­ρο­νται για λόγους υγείας ή ηλικίας, ενώ ταυ­τό­χρονα υπάρχει ακόμη η αδια­φο­ρία ή η λαν­θα­σμένη νοο­τρο­πία του «όταν θα χρεια­στεί, βλέ­πουμε». Αυτή η λογική είναι επι­κίν­δυνη, γιατί το αίμα έχει περιο­ρι­σμένη διάρ­κεια ζωής και οι ανάγκες είναι καθη­με­ρι­νές, όχι μόνο στα έκτακτα περι­στα­τικά.

Θετικό στοι­χείο είναι ότι φαί­νε­ται να απο­δί­δει και η προ­σπά­θειά μας στις εθε­λο­ντι­κές αιμο­δο­σίες που διορ­γα­νώ­νουμε σε ξενο­δο­χεία. Έχουμε ήδη μικρή – προς το παρόν – συμ­με­τοχή και ξένων του­ρι­στών που βρί­σκο­νται στο νησί μας για δια­κο­πές, αλλά ευαι­σθη­το­ποιού­νται από το κάλεσμά μας και προ­σφέ­ρουν αίμα στο Νοσο­κο­μείο για την κάλυψη έκτα­κτων αναγκών του καλο­και­ριού. Το ξεκι­νή­σαμε δειλά-δειλά και κάθε χρόνο βλέ­πουμε όλο και περισ­σό­τε­ρους να συμ­με­τέ­χουν, σαν πράξη κοι­νω­νι­κής ευθύνης. Για να πετύχει πραγ­μα­τικά, όμως, χρειά­ζε­ται η στήριξη των ξενο­δό­χων, των διευ­θυ­ντών και του προ­σω­πι­κού. Ο Σύλ­λο­γός μας με τη βοήθεια της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου έχει ήδη μετα­φρά­σει το ενη­με­ρω­τικό μας υλικό στα αγγλικά, καθώς και το έντυπο αιμο­δο­σίας στα αγγλικά, γαλλικά, γερ­μα­νικά και αλβα­νικά, και θα ακο­λου­θή­σουν κι άλλες γλώσσες ανάλογα με τις συμ­με­το­χές.

Με τις δράσεις μας επι­διώ­κουμε να μεγα­λώ­σει ακόμη περισ­σό­τερο η «οικο­γέ­νεια» των στα­θε­ρών αιμο­δο­τών, γιατί αυτοί απο­τε­λούν τη ραχο­κο­κα­λιά της επάρ­κειας αίματος – είναι το πραγ­μα­τικό «απο­θε­μα­τικό ασφα­λείας» για ολό­κληρο το νησί.

Γι’ αυτό είμαστε παρό­ντες σε κάθε εκδή­λωση στην οποία προ­σκα­λεί­ται ο Σύλ­λο­γος. Είμαστε πάντα ανοι­χτοί σε κάθε πρό­κληση και κάθε ιδέα που μπορεί να βοη­θή­σει να φτάσει το μήνυμα της προ­σφο­ράς ακόμη πιο μακριά.

Ποιες δράσεις κι εκδη­λώ­σεις έχετε προ­γραμ­μα­τί­σει για την ενί­σχυση της εθε­λο­ντι­κής αιμο­δο­σίας στη Ρόδο το επόμενο χρονικό διά­στημα;

Μόλις επι­στρέ­ψαμε από την Κάρπαθο, όπου για ακόμη μια χρονιά, σε συνερ­γα­σία με τις Αδελ­φό­τη­τες Ολυ­μπι­τών Ρόδου και Αθηνών, το Σύλλογο Ποντίων Ρόδου «Ο Διγενής» και την Ένωση Πολυ­τέ­κνων Δωδε­κα­νή­σου συν­διορ­γα­νώ­σαμε μια όμορφη και επι­τυ­χη­μένη εκδή­λωση στα Πηγάδια, την πρω­τεύ­ουσα του νησιού. Η εθε­λο­ντική αιμο­δο­σία βρέθηκε ξανά στο επί­κε­ντρο, στέλ­νο­ντας το μήνυμα ότι η προ­σφορά ζωής δεν γνω­ρί­ζει σύνορα, νησιά ή απο­στά­σεις.

Συνε­χί­ζουμε στη Ρόδο έχοντας προ­γραμ­μα­τί­σει μια σειρά από εξορ­μή­σεις αιμο­δο­σίας σε συνερ­γα­σία με πολι­τι­στι­κούς συλ­λό­γους, αθλη­τικά σωμα­τεία και φορείς, τόσο εντός της πόλης όσο και στα χωριά. Μια από αυτές είναι η εθε­λο­ντική αιμο­δο­σία στις 20 του μηνός στο Νοσο­κο­μείο μας σε συνερ­γα­σία με το Δωδε­κα­νη­σιακό Σύλλογο Γονέων και Φίλων Παιδιών, που χρήζουν μετα­μό­σχευ­σης μυελού των οστών «ΡΟΔΑΥΓΗ», το Σύλλογο Αντι­με­τώ­πι­σης Μεσο­γεια­κής Αναι­μίας Ρόδου και το Σύλλογο Προ­σφέρω Αγάπη Μοιράζω Ελπίδα και Ανθρω­πιά (ΠΑΜΕΑ).

Θα ακο­λου­θή­σουν η Λαμπα­δη­δρο­μία Εθε­λο­ντών Αιμο­δο­τών, μια συμ­βο­λική αλλά και συγκι­νη­τική πορεία που μετα­φέ­ρει το μήνυμα της αλλη­λεγ­γύης από χέρι σε χέρι, από καρδιά σε καρδιά και η Αμφι­κτυο­νία Εθε­λο­ντών Αιμο­δο­τών με την ΠΟΣΕΑ, μια μεγάλη πανελ­λα­δική συνά­ντηση που στόχο έχει η αιμο­δο­σία να γίνει τρόπος ζωής για όλους.

Πώς μπορούν οι πολίτες να συμ­βάλ­λουν ενεργά στο έργο του Συλ­λό­γου και να γίνουν εθε­λο­ντές αιμο­δό­τες; Πού πρέπει να απευ­θύ­νο­νται;

Η δια­δι­κα­σία είναι απλή: όποιος είναι υγιής, ηλικίας 17 έως 60 ετών, μπορεί να επι­σκε­φθεί την Αιμο­δο­σία του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου ή να συμ­με­τά­σχει σε μία από τις εθε­λο­ντι­κές αιμο­δο­σίες που διορ­γα­νώ­νουμε. Ο Σύλ­λο­γος Εθε­λο­ντών Αιμο­δο­τών Ρόδου “Άγιος Εφραίμ” παρέχει όλες τις απα­ραί­τη­τες πλη­ρο­φο­ρίες και υπο­στή­ριξη. Οι ενδια­φε­ρό­με­νοι μπορούν να επι­κοι­νω­νή­σουν μαζί μας μέσω τηλε­φώ­νου, email ή των κοι­νω­νι­κών μας δικτύων. Το αίμα δεν αγο­ρά­ζε­ται ούτε παρά­γε­ται – μόνο χαρί­ζε­ται, και αυτό είναι το μεγα­λύ­τερο δώρο ζωής που μπο­ρούμε να προ­σφέ­ρουμε.

Στην αιμο­δο­σία δεν υπάρχει «ας το κάνει κάποιος άλλος». Είμαστε όλοι εν δυνάμει λήπτες και όλοι μπο­ρούμε να είμαστε δότες. Η Ρόδος μπορεί να έχει επάρ­κεια αίματος – αρκεί να σηκώ­σουμε το μανίκι μας πριν χτυ­πή­σει το τηλέ­φωνο για επεί­γουσα ανάγκη. Γιατί η ζωή… δεν περι­μέ­νει.