Α-τυπος και υπογραμμος: Βουλή Εφήβων… όπως Βουλή Ελλήνων

Τόσο ξύ­λι­να και «άκαμ­πτα» ελ­λη­νι­κά, όσο αυτά που άκου­σα πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας -απο­σπα­σμα­τι­κά- τις ερ­γα­σί­ες της Βου­λής των Εφή­βων, δεν ακούω ούτε όταν πα­ρα­κο­λου­θώ, λόγω επαγ­γελ­μα­τι­κής δια­στρο­φής, τις συ­νε­δριά­σεις της «κα­νο­νι­κής» Βου­λής των Ελ­λή­νων. Και o προσ­διο­ρι­σμός «κα­νο­νι­κής», είναι συ­ζη­τή­σι­μος.

Το, υπο­τι­θέ­με­νο, εκ­παι­δευ­τι­κό πρό­γραμ­μα της Βου­λής των Εφή­βων δεν γνω­ρί­ζω κατά πόσον είναι τε­λι­κά εκ­παι­δευ­τι­κό, σί­γου­ρα όμως είναι ένα κα­κέ­κτυ­πο της Βου­λής εκεί­νης, που όταν πα­ρα­κο­λου­θού­με τις συ­νε­δριά­σεις της, του­λά­χι­στον χα­σμου­ριό­μα­στε.

Τι νόημα έχει να μπαί­νουν τα παι­διά σε κα­λού­πια των με­γά­λων; Ποιος ο σκο­πός να μι­λά­νε μια γλώσ­σα τόσο επι­τη­δευ­μέ­νη η οποία απέ­χει έτη φωτός από αυτήν που χρη­σι­μο­ποιούν στις πα­ρέ­ες τους; Γιατί πρέ­πει να έρ­χο­νται τα παι­διά στα μέτρα της Βου­λής και όχι η Βουλή στα μέτρα των παι­διών;

Αντί να καλ­λιερ­γού­με «αντί­τυ­πα» πο­λι­τι­κών πα­λαιάς κοπής μέσω της Βου­λής των Εφή­βων, θα έπρε­πε να «εμ­βο­λιά­σου­με» τους Ελ­λη­νες βου­λευ­τές, με τις νέες ιδέες και την ανα­τρε­πτι­κή ματιά των μα­θη­τών. Αυτό είναι το με­γά­λο στοί­χη­μα.

Ατέρ­μο­νες, βα­ρε­τές και ανού­σιες συ­νε­δριά­σεις επί­δει­ξης γνώ­σε­ων και ισχύ­ος πα­ρα­κο­λου­θού­με κα­θη­με­ρι­νά στη Βουλή των Ελ­λή­νων από τους επαγ­γελ­μα­τί­ες πο­λι­τι­κούς που λα­τρεύ­ου­με να μι­σού­με. Είναι ανώ­φε­λο να με­τα­τρέ­πο­νται οι μα­θη­τές της Ελ­λά­δας της κρί­σης, σε playmobil με τον ίδιο τύπο κυ­ρι­λέ ντυ­σί­μα­τος, το ίδιο στυ­λι­ζα­ρι­σμέ­νο χτέ­νι­σμα και την ίδια ξύ­λι­νη γλώσ­σα. Ατσα­λά­κω­τοι και ανέκ­φρα­στοι.

Θα προ­τι­μού­σα να δω στη Βουλή μα­θη­τές ντυ­μέ­νους casual, να μι­λά­νε τη γλώσ­σα που χρη­σι­μο­ποιούν όταν είναι με τις πα­ρέ­ες τους και να ανα­λύ­ουν θέ­μα­τα που πραγ­μα­τι­κά τους απα­σχο­λούν και που θα αντι­με­τω­πί­σουν βγαί­νο­ντας στην πραγ­μα­τι­κή ζωή, η οποία ξε­κι­νά όταν ση­κω­θούν από τα θρα­νία.

Η «υψηλή» πο­λι­τι­κή και οι φτια­σι­δω­μέ­νες αγω­νί­ες, θα έπρε­πε να είναι ζη­τού­με­να μόνο για τους επαγ­γελ­μα­τί­ες τους εί­δους.

Αν θέ­λου­με κά­πο­τε να ξε­φύ­γου­με από το μο­ντέ­λο της πο­λι­τι­κής και των πο­λι­τι­κών που ξορ­κί­ζου­με, θα πρέ­πει να δώ­σου­με χώρο και χρόνο στη νέα γενιά σε όλα τα επί­πε­δα.

Η ει­κό­να της Βου­λής των Εφή­βων, με ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις, δεν απέ­πνεε ούτε νε­α­νι­κό­τη­τα, ούτε ζω­ντά­νια, ούτε και­νο­το­μία. Και είναι αυτά που μας λεί­πουν, για να μπο­ρέ­σει να γυ­ρί­σει σε­λί­δα αυτή η τα­λαί­πω­ρη χώρα.

Αν θέ­λου­με να ενα­πο­θέ­σου­με τις ελ­πί­δες μας στη νέα γενιά, θα πρέ­πει να την αφή­σου­με να ανα­πνεύ­σει, να σπά­σου­με τα κα­λού­πια, να δη­μιουρ­γή­σου­με χώρο για νέες ιδέες στην νέα εποχή.

Εξάλ­λου, ποιος είπε ότι παλιό μο­ντέ­λο είναι και επι­τυ­χη­μέ­νο μο­ντέ­λο;