Αθωώθηκε ο δήμαρχος Μεγίστης Π. Πανηγύρης

Αθώος κρί­θη­κε χθες με ομό­φω­νη από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των ο δή­μαρ­χος Με­γί­στης κ. Παύ­λος Πα­νη­γύ­ρης, που τελεί σε κα­θε­στώς αρ­γί­ας, που κα­τη­γο­ρή­θη­κε για απάτη κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου με την επι­βα­ρυ­ντι­κή πε­ρί­πτω­ση του Ν. 1608/50 «περί κα­τα­χρα­στών του Δη­μο­σί­ου».

Η ενα­ντί­ον του δίωξη στη­ρί­χθη­κε στην από 7 Νο­εμ­βρί­ου 2011 μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά του πο­λι­τι­κού του αντι­πά­λου κ. Γε­ωρ­γί­ου Πα­που­τσή προς την Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία του Δη­μο­σί­ου, την οποία χα­ρα­κτή­ρι­σε ψευδή και συ­κο­φα­ντι­κή.

Ο κ. Πα­που­τσής κα­τήγ­γει­λε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι ο κ. Πα­νη­γύ­ρης με ψευ­δείς δη­λώ­σεις πα­ρα­πλά­νη­σε τις συμ­βο­λαιο­γρά­φους Ρόδου κ.κ. Αρι­στέα Ηρα­κλεί­δου, Αθηνά Κυ­ρια­κί­δου – Κου­τα­λια­νού και Μαρία Πρώ­του τις οποί­ες έπει­σε να συ­ντά­ξουν συμ­βό­λαια γο­νι­κής πα­ρο­χής, πώ­λη­σης και δω­ρε­άς για ακί­νη­τα που βρί­σκο­νται στον οι­κι­σμό Με­γί­στης και τα οποία ανή­καν τάχα στην ιδιο­κτη­σία του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου με βάση την από 10/2/1947 Συν­θή­κη Ει­ρή­νης που υπε­γρά­φη στο Πα­ρί­σι με­τα­ξύ της Ιτα­λί­ας και των Συμ­μα­χι­κών Δυ­νά­με­ων του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου η οποία κυ­ρώ­θη­κε με το Ν.Δ. 423/1947.

Ο κ. Πα­νη­γύ­ρης πα­ρα­πέμ­φθη­κε για 8 ακί­νη­τα τα οποία εφέ­ρο­ντο να ανή­κουν στην ιδιο­κτη­σία του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Με την έναρ­ξη της ακρο­α­μα­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας προ­έ­κυ­ψε ότι ένα από τα ακί­νη­τα αυτά είναι ιδιω­τι­κό ενώ για τα λοιπά η δίκη εξε­λί­χθη­κε ου­σια­στι­κά σε μια ανά­λυ­ση του ιδιο­κτη­σια­κού κα­θε­στώ­τος του νη­σιού.

Από τις κα­τα­θέ­σεις επι­τε­λών της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας του Δη­μο­σί­ου προ­έ­κυ­ψε ου­σια­στι­κά ότι εντός του οι­κι­σμού του ακρι­τι­κού νη­σιού το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο δεν εγεί­ρει αξιώ­σεις ένα­ντι ακι­νή­των τα οποία έχουν πε­ριέλ­θει στην ιδιο­κτη­σία κα­τοί­κων του νη­σιού με την μέ­θο­δο της χρη­σι­κτη­σί­ας και έχουν εγ­γρα­φεί από τον υπο­θη­κο­φύ­λα­κα στα οικία βι­βλία και για τον λόγο αυτό εξάλ­λου δεν πα­ρέ­στη στη δίκη το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ως πο­λι­τι­κή αγωγή.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να από την υπε­ρά­σπι­ση, δια του συ­νη­γό­ρου υπε­ρά­σπι­σης του κα­τη­γο­ρού­με­νου, δι­κη­γό­ρου κ. Μα­νώ­λη Κου­τσού­κου, υπο­στη­ρί­χθη­κε ότι η δίωξη σε βάρος του δη­μάρ­χου, υπήρ­ξε απα­ρά­δε­κτη όχι μόνο νο­μι­κά αλλά και ιστο­ρι­κά και αν επι­κρα­τού­σε η εσφαλ­μέ­νη αυτή αντί­λη­ψη ότι δη­λα­δή ολό­κλη­ρο το νησί της Με­γί­στης ανή­κει τάχα στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο και όχι στους κα­τοί­κους του, θα οδη­γού­σε τη χώρα σε πο­λι­τι­κό, εθνι­κό και δι­πλω­μα­τι­κό αδιέ­ξο­δο.

Όπως εξή­γη­σε την 12η Μαΐου 1912 η Ρόδος και τα υπό­λοι­πα νησιά του Αρ­χι­πε­λά­γους (πλην της Με­γί­στης, γνω­στά τότε ως Νό­τιες Σπο­ρά­δες) κα­τα­λή­φθη­καν από την Ιτα­λία η οποία έθεσε τέλος στην Οθω­μα­νι­κή κυ­ριαρ­χία που άρ­χι­σε τον μήνα Δε­κέμ­βριο του 1522.

Ωστό­σο, όπως προ­α­να­φέρ­θη­κε, η Με­γί­στη δεν κα­τε­λή­φθη από τους Ιτα­λούς το έτος 1912 (όπως έγινε με τα υπό­λοι­πα Δω­δε­κά­νη­σα) διότι τότε βρι­σκό­ταν υπό την κη­δε­μο­νία της Γαλ­λί­ας η οποία και τε­λι­κά την κα­τέ­λα­βε τον μήνα Δε­κέμ­βριο του έτους 1915 σε υλο­ποί­η­ση της Συν­θή­κης που υπε­γρά­φη στο Λον­δί­νο στις 6 Αυ­γού­στου 1914 ανά­με­σα στη Βρε­τα­νία και στη Γαλ­λία που τότε είχαν υπό τον έλεγ­χό τους την ναυ­σι­πλο­ΐα στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο και κυ­ρί­ως τη φύ­λα­ξη οι μεν Βρε­τα­νοί των στε­νών του Γι­βραλ­τάρ και οι δε Γάλ­λοι της διώ­ρυ­γας του Σουέζ.

Τε­λι­κά λόγω της νέας πο­λι­τι­κής κα­τά­στα­σης που δη­μιούρ­γη­σε ο Α’ Πα­γκό­σμιος Πό­λε­μος η Γαλ­λία πώ­λη­σε (στη σχε­τι­κή συμ­φω­νία εχρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε ο όρος «εκ­χώ­ρη­σε») την Με­γί­στη την 1η Μαρ­τί­ου 1921 στην Ιτα­λία. Μά­λι­στα όταν ο Γάλ­λος Ναύ­αρ­χος Μορνέ ανα­κοί­νω­σε στους κα­τοί­κους του νη­σιού την απο­χώ­ρη­ση των γαλ­λι­κών δυ­νά­με­ων και την εγκα­τά­στα­ση των ιτα­λι­κών στρα­τευ­μά­των ζή­τη­σε από τους κα­τοί­κους του Κα­στε­λό­ρι­ζου να υπο­τα­χθούν στην ιτα­λι­κή εξου­σία με «ευ­μέ­νεια».

Η πε­ριέ­λευ­ση της Με­γί­στης (και γε­νι­κά όλων των Δω­δε­κα­νή­σων) υπό την κυ­ριαρ­χία και τον από­λυ­το έλεγ­χο της Ιτα­λί­ας σαν συ­νέ­πεια είχε να μην συ­μπε­ρι­λη­φθεί ούτε φυ­σι­κά να γίνει οποια­δή­πο­τε μνεία για την τύχη των Δω­δε­κα­νή­σων στη Συν­θή­κη Ει­ρή­νης της Λω­ζά­νης, που υπε­γρά­φη στις 24 Ιου­λί­ου 1923.

Έτσι η ιτα­λι­κή κα­το­χή και κυ­ριαρ­χία στα Δω­δε­κά­νη­σα δια­τη­ρή­θη­κε μέχρι τη λήξη του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου και την πα­ρά­δο­ση των Δυ­νά­με­ων του Αξονα στους Συμ­μά­χους στις 9 Μαΐου 1945.

Στο ση­μείο αυτό θα πρέ­πει ιδιαί­τε­ρα να ση­μειω­θεί ότι στις 9 Μαΐου 1945 τα Δω­δε­κά­νη­σα (και κατ’ επέ­κτα­ση και η Με­γί­στη) δεν πα­ρα­δό­θη­καν στην Ελ­λά­δα διότι σύμ­φω­να με τη νο­μι­κή άποψη της Βρε­τα­νι­κής Δι­πλω­μα­τί­ας τα Δω­δε­κά­νη­σα πριν από την έναρ­ξη του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου δεν απο­τε­λού­σαν ελ­λη­νι­κό αλλά ιτα­λι­κό έδα­φος!!

Με τη εφεύ­ρε­ση αυτή τα Δω­δε­κά­νη­σα βρέ­θη­καν υπό βρε­τα­νι­κή κα­το­χή και με ιδιό­τυ­πο κα­θε­στώς δια­κυ­βέρ­νη­σης από τις 9 Μαΐου 1945 μέχρι τις 7 Μαρ­τί­ου 1948 που έγινε η εν­σω­μά­τω­ση των Δω­δε­κα­νή­σων με την Ελ­λά­δα αφού προη­γή­θη­κε η απε­λευ­θέ­ρω­σή τους στις 31 Μαρ­τί­ου 1947.

Στις 10 Φε­βρουα­ρί­ου 1947 υπε­γρά­φη στο Πα­ρί­σι η πε­ρί­φη­μη Συν­θή­κη Ει­ρή­νης με την οποία απο­φα­σί­σθη­κε να απο­δο­θούν τα Δω­δε­κά­νη­σα στην Ελ­λά­δα. Η Συν­θή­κη κυ­ρώ­θη­κε με το Ν.Δ. 423/22-10-1947 (δη­λα­δή μετά την απε­λευ­θέ­ρω­ση αλλά πριν από την εν­σω­μά­τω­ση των Δω­δε­κα­νή­σων) και σ’ αυτήν πε­ριε­λή­φθη ει­δι­κός όρος ότι το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο υπει­σέρ­χε­ται αυ­το­δι­καί­ως σε όλα τα δι­καιώ­μα­τα, τις υπο­χρε­ώ­σεις και γε­νι­κά στις «σχέ­σεις» ως διά­δο­χο του Ιτα­λι­κού Δη­μο­σί­ου. Ο όρος αυτός ήταν ανα­γκαί­ος ώστε να υπάρ­ξει συ­νέ­χεια κυ­ριαρ­χί­ας και εξου­σί­ας.

Ωστό­σο ο πα­ρα­πά­νω όρος έχει σκό­πι­μα «πα­ρερ­μη­νευ­θεί», όπως υπο­στή­ρι­ξε ο κ. Κου­τσού­κος, που τό­νι­σε ότι ολό­κλη­ρος ο οι­κι­σμός του Κα­στε­λό­ρι­ζου δη­λα­δή τα σπί­τια και τα αστι­κά ακί­νη­τα ανή­καν πά­ντο­τε (ακόμη και επί Γαλ­λι­κής και Ιτα­λι­κής κα­το­χής) στους κα­τοί­κους του νη­σιού οι οποί­οι τα προί­κι­ζαν, τα δώ­ρι­ζαν ή τα πω­λού­σαν χωρίς την ανά­μει­ξη των κα­τα­κτη­τών.

Το­νί­στη­κε ακόμη ότι ο χα­ρα­κτη­ρι­σμός ως δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας ολό­κλη­ρου του νη­σιού της Με­γί­στης είναι αυ­θαί­ρε­τος, πα­ρά­νο­μος, αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός και χωρίς έν­νο­μες συ­νέ­πειες. Η μο­νο­με­ρής και αυ­θαί­ρε­τη κα­τα­γρα­φή του νη­σιού της Με­γί­στης από την Κ.Υ.Δ. ως Δη­μο­σί­ου Κτή­μα­τος με αριθ­μό μά­λι­στα ΒΚ 5242 δεν ση­μαί­νει τί­πο­τε αφού σε δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση θα φτά­να­με στο αδιέ­ξο­δο να κα­τη­γο­ρη­θούν όλοι οι κά­τοι­κοι του Κα­στε­λό­ρι­ζου, που μετά την εν­σω­μά­τω­ση με­τα­βί­βα­σαν ή απέ­κτη­σαν ακί­νη­τα με με­τα­γε­γραμ­μέ­να συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κά έγ­γρα­φα ή κλη­ρο­νο­μη­τή­ρια για απάτη σε βάρος του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και επι­πλέ­ον να απο­μα­κρυν­θούν βίαια από τις κα­τοι­κί­ες και τις πε­ριου­σί­ες τους (ως αυ­θαί­ρε­τοι κά­το­χοι) με Πρω­τό­κολ­λα Διοι­κη­τι­κής Απο­βο­λής!!

Κα­νέ­να Δι­κα­στή­ριο μέχρι σή­με­ρα (από το Ει­ρη­νο­δι­κείο μέχρι τον Αρειο Πάγο) δεν εξέ­δω­σε από­φα­ση που να δέ­χθη­κε την άποψη ότι ολό­κλη­ρο το νησί ανή­κει ιδιο­κτη­σια­κά στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.