“ΘΑΝΑΤΟΣ Ενας άφιλος φίλος”-Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Στην συνη­θι­σμένη μου πρωινή δια­δρομή, παρέα με την μηχανή μου παίρνω τον δρόμο από το χωριό για την πόλη.

Από το σπίτι μου, στα τετρα­κό­σια, τόσα μέτρα, στα δεξιά μου συνα­να­ντώ το Νεκρο­τα­φείο του χωριού.

Περι­ποι­η­μένο, καθαρό, με τον λευκό του μαντρό­τοιχο να καθο­ρί­ζει τον χώρο και οι τάφοι οι μαρ­μά­ρι­νοι, μικροί, μεγάλοι, καλαί­σθη­τοι, απλοί και αρκετοί κακή απο­μί­μηση τυπο­ποι­η­μέ­νων κατα­σκευών, με τάξη όμως τοπο­θε­τη­μέ­νοι, αθέλητη πρό­κληση και πρό­σκληση να γυρί­σεις το βλέμμα φορές-φορές αδιά­φορα και άλλες με τάση ανα­στο­χα­σμού.

Η εικόνα που κατα­κλύ­ζει το μυαλό σου θαρείς και κουβαλά μαζί της μια περί­εργη μυρου­διά και αίσθηση σαν κάποιος να σου στέλνει το δικό του μήνυμα.

«Μην ταρά­ζε­σαι φίλε μου και δικό σου είναι αυτό το σπίτι, φιλό­ξε­νος οικο­δε­σπό­της είμαι, σίγουρα και το ξέρεις πως στα δικά μου κατά­στιχα γραμ­μένο είναι και το δικό σου όνομα, ώρα, μέρα και χρόνος, που στον άχρονο χρόνο του επέ­κεινα μαζί παρέα θα κάνουμε».

Το μελτέμι καθα­ρί­ζει το μυαλό, τι πράγμα αυτή η φύση, σιωπηλή θαρείς και είναι, μα αυτή πολύ­βουη, πλα­νεύ­τρα χιλιά­δες μηνύ­ματα σου στέλνει.

«Σήκωσε τα μάτια ψηλά, κοίτα και από­λαυσε αυτό που σου προ­σφέρω, ξέχνα τον συνο­δοι­πόρο σου, να το αλλά­ξεις δεν μπορείς, από της γέν­νη­σης σου την στιγμή, συμ­βό­λαιο υπέ­γρα­ψες μαζί του, ότι αντάμα, μαζί μου, τα χρόνια της ζήσης σου θα περά­σεις».

Τον σκέ­φτε­σαι αυτόν τον συνο­δοι­πόρο, τον θάνατο εννοώ, σε βασα­νί­ζει και ώρες-ώρες όταν στις σκέψεις σου παίρνει την πρω­το­κα­θε­δρία, σου ταράζει τα έντερα και σου χαλάει την διάθεση.

Προ­σπα­θεί να σε ηρε­μή­σει, μα εσύ δεν θέλεις να ακού­σεις, φίλε μου, μη στε­να­χω­ριέ­σαι σου λέει, αντί­θετα θα έπρεπε να σε είχε κατα­πλα­κώ­σει η θλίψη αν δίπλα σου δεν βρι­σκό­μουν.

Σκέ­φτη­κες ποτέ σου τι θα έκανες αν εγώ δεν υπήρχα, φαντά­ζε­σαι τον εαυτό σου και τους άλλους αιώ­νιους, ποιος θα ήταν αυτός, που θα σε έσπρω­χνε τα λίγα χρόνια της ζήσης σου να τα αξιο­ποι­ή­σεις;

Η δικιά μου πρό­σκληση, όταν έρθει η ώρα σου, αυτή δεν είναι είναι η αιτία της δικής σου ενερ­γη­τι­κό­τη­τας;

Ψάχνε­σαι να κάνεις παιδιά, να απο­κα­τα­στα­θείς επαγ­γελ­μα­τικά πρώτα, αγωνιάς να αφήσεις απο­γό­νους, αν τυχόν και εγώ δεν υπήρχα, θα είχες τέτοιο πρό­βλημα;

Για φαντά­σου φίλε μου, μια κοι­νω­νία από την οποία εγώ θα έλειπα, έχεις σκεφτεί πόσοι και πόσοι έχουν οργα­νώ­σει την ζωή και τα έσοδα τους, με την δική μου παρου­σία και δράση;

Έχεις φαντα­στεί ποτέ σου μια κοι­νω­νία, ένα κράτος από τα οποία εγώ θα ήμουν απών, δεν θα έλειπε η εναλ­λαγή των γενεών, δεν θα υπήρχε μια υπερ­πλη­θώρα γερό­ντων και ανι­κά­νων και ελλειμ­μα­τι­κές γενεές ενερ­γείς στην παρα­γω­γική δια­δι­κα­σία;

Για σκέψου φίλε μου το κόστος συντή­ρη­σης όλων αυτών, συστή­ματά Υγείας, προ­νοιακά Ιδρύ­ματα, συντά­ξεις και οικο­γε­νεια­κές δομές με παπ­πού­δες, για­γιά­δες, προ και προ­παπ­πού­δες, παιδιά, εγγόνια, δυσ­σέγ­γονα και πάει λέγο­ντας.

Έχεις την εντύ­πωση πως αν εγώ στα­μα­τήσω να συνο­δεύω της ζωής σου τα βήματα, γίνεσαι αιώνιος, έχεις την ψευ­δαί­σθηση πως κατα­κτάς την θέωση, αρχί­ζεις να πιστεύ­εις πως είσαι ένας μικρός θεός και σαν θεός, πως είσαι ανε­ξέ­λεγ­κτος.

Με φοβάσαι και με θεωρείς εχθρό σου, δεν κατα­λα­βαί­νεις μικρέ και άμυαλε ανθρω­πάκο πως εγώ είμαι ο πιο μεγάλος σου ευερ­γέ­της;

Εγώ δεν είμαι αυτός που σου βάζει χαλι­νάρι στις απάν­θρω­πες συμπε­ρι­φο­ρές σου, εγώ δεν ειμαι αυτός που ενστα­λά­ζει μέσα σου τον φόβο για το άγνωστο επέ­κεινα, εγώ δε είμαι αυτός που σε ανα­γκά­ζει να φοβάσαι την όποια κρίση των πράξεων της ζωής όταν εγώ θα σε πάρω μαζί μου;

Φρένο δικό σου γίνομαι, οδηγός σου και καθο­δη­γη­τής σου, στην υπερ­βολή και την έλλειψη, ο φόβος που έχεις για μένα σε οδηγεί στην προ­σπά­θεια να είσαι συνετός και καλός, με τον εαυτό σου πρώτα και μετά με όλους τους άλλους.

Όλες σου οι πράξεις και ενέρ­γειες σε ένα κατα­τεί­νουν, να μειώ­σουν την δική μου παρου­σία, να ελα­χι­στο­ποι­ή­σουν το απο­τέ­λε­σμα της δράσης μου και με μανία επεν­δύ­εις στην μνήμη, επεν­δύ­εις σε αυτό που πιστεύ­εις ότι μένει μετα την φυσική σου απουσία.

Φιλο­σο­φίες και θρη­σκείες, πάνω μου πάτησαν φίλε μου και για να είμαι πιο ειλι­κρι­νής πάνω στην δική σου μετα­φυ­σική αγωνία εδραιώ­θη­καν.

«Θανάτω θάνατον πατήσας», με τον θάνατον νική­θηκε ο θάνατος, μήνυμα για το κατα­λά­για­σμα της δικής σου αγωνίας, μήνυμα πως ο θάνατος ο φυσικός δεν είναι εξα­φά­νιση, μήνυμα πως όλα δεν αρχί­ζουν από την γέννηση και δεν τελειώ­νουν με τον θάνατο.

Όλα έρχο­νται από πολύ μακριά και πάνε πολύ μακριά.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος 17/4/2020

Καλή Ανά­σταση.