“Ντόμινο” καταγγελιών από αθλήτριες για σεξουαλική παρενόχληση – Εισαγγελική παρέμβαση

Τον ασκό του Αιό­λου άνοι­ξε η συ­γκλο­νι­στι­κή κα­ταγ­γε­λία της Σο­φί­ας Μπε­κα­τώ­ρου, η οποία πε­ριέ­γρα­ψε την ιστο­ρία σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σής της από πα­ρά­γο­ντα της Ελ­λη­νι­κής Ιστιο­πλοϊ­κής Ομο­σπον­δί­ας, κα­το­νο­μά­ζο­ντας τον Αρι­στεί­δη Αδα­μό­που­λο ως τον θύτη. Μετά τη δύ­να­μη που βρήκε η Χρυσή Ολυ­μπιο­νί­κης της Ιστιο­πλο­ΐ­ας να μι­λή­σει για όσα βίωσε και να πε­ρι­γρά­ψει την τραυ­μα­τι­κή εμπει­ρία που είχε σε ηλι­κία 22 ετών, πολ­λές γυ­ναί­κες από τον χώρο του αθλη­τι­σμοί πήραν το θάρ­ρος να ακο­λου­θή­σουν το πα­ρά­δειγ­μά της και να μοι­ρα­στούν τις δικές τους ιστο­ρί­ες.

Μέσα σε μόλις με­ρι­κά 24ωρα οι κα­ταγ­γε­λί­ες από αθλή­τριες ξε­κί­νη­σαν να βλέ­πουν το φως της δη­μο­σιό­τη­τας και να δια­δέ­χο­νται η μία την άλλη. Γυ­ναί­κες κάθε ηλι­κί­ας, από δια­φο­ρε­τι­κά αθλή­μα­τα, “έσπα­σαν” τη σιωπή τους και μί­λη­σαν για τη σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση ή κα­κο­ποί­η­ση που δέ­χτη­καν από πα­ρά­γο­ντες ή από άντρες που βρί­σκο­νταν σε καί­ριες θέ­σεις στον χώρο του αθλη­τι­σμού. Αξί­ζει να ση­μειω­θεί πως στις κα­ταγ­γε­λί­ες συ­να­ντά­με συχνά ως θύτη κά­ποιον για­τρό, γε­γο­νός που πραγ­μα­τι­κά τρο­μά­ζει. Σε αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις ο θύτης ήταν ο άν­θρω­πος που υπο­τί­θε­ται πως θα έπρε­πε να προ­στα­τέ­ψει και να θε­ρα­πεύ­σει.

Οι κα­ταγ­γε­λί­ες των θυ­μά­των δεί­χνουν πως η σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση και κα­κο­ποί­η­ση απο­τε­λεί συχνό φαι­νό­με­νο στον αθλη­τι­κό χώρο – συ­χνό­τε­ρο από όσο πι­θα­νόν να πι­στεύ­α­με. Τα θύ­μα­τα φο­βή­θη­καν, σώ­πα­σαν, ντρά­πη­καν. Αλλά τα συ­ναι­σθή­μα­τα αυτά θα έπρε­πε να ανή­κουν μόνο στον θύτη. Τα θύ­μα­τα ση­μειώ­νουν πως απο­φά­σι­σαν να πουν την ιστο­ρία τους ορ­μώ­με­νες από την κα­ταγ­γε­λία της Σο­φί­ας Μπε­κα­τώ­ρου. Κι αυτό δεί­χνει πως όταν υπάρ­χει εν­συ­ναί­σθη­ση, συ­μπα­ρά­στα­ση, υπο­στή­ρι­ξη και αλ­λη­λεγ­γύη, όταν εί­μα­στε όλες μαζί και καμία μόνη της, μπο­ρού­με να σπά­σου­με την αλυ­σί­δα της σιω­πής.

Τα στό­μα­τα ανοί­γουν, με τις Νίκη Μπα­κο­γιάν­νη, Μα­ρί­να Ψυ­χο­γιού, η Μάνια Μπι­κόφ και η Ρα­μπέα Ια­τρί­δου έχουν κα­ταγ­γεί­λει σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση, ενώ οι κα­ταγ­γε­λί­ες συ­νε­χί­ζο­νται…

Ση­μειώ­νε­ται πως θα ξε­κι­νή­σει αυ­τε­πάγ­γελ­τη έρευ­να από την Ει­σαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών μετά τις δη­μό­σιες κα­ταγ­γε­λί­ες της Ολυ­μπιο­νί­κη Σο­φί­ας Μπε­κα­τώ­ρου κατά πα­ρά­γο­ντα της Ομο­σπον­δί­ας Ιστιο­πλο­ΐ­ας, τον οποίο κα­το­νό­μα­σε ως δρά­στη σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης.

Η προϊ­στα­μέ­νη της Ει­σαγ­γε­λί­ας Πρω­το­δι­κών Σω­τη­ρία Πα­πα­γε­ωρ­γα­κο­πού­λου πα­ρεμ­βαί­νει αυ­τε­πάγ­γελ­τα με την έναρ­ξη προ­κα­ταρ­κτι­κής έρευ­νας προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στω­θεί τι ακρι­βώς συ­νέ­βη.

Στο πλαί­σιο της οποί­ας θα κλη­θεί την ερ­χό­με­νη Δευ­τέ­ρα ή Τρίτη η Ολυ­μπιο­νί­κης να κα­τα­θέ­σει όσα έχει ισχυ­ρι­στεί, ανε­ξάρ­τη­τα αν η κα­ταγ­γελ­λό­με­νη πράξη σε βάρος της κ. Μπε­κα­τώ­ρου έχει ήδη πα­ρα­γρα­φεί.

Πλη­ρο­φο­ρί­ες ανα­φέ­ρουν πως η Σοφία Μπε­κα­τώ­ρου εν­δέ­χε­ται να έχει ανα­φερ­θεί στη σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση που είχε υπο­στεί από τον κα­το­νο­μα­ζό­με­νο πα­ρά­γο­ντα, όταν κα­τέ­θε­σε στο πλαί­σιο έρευ­νας που διε­νερ­γεί η Ει­σαγ­γε­λία υπό την επο­πτεία του Ει­σαγ­γε­λέα Κων­στα­ντί­νου Σι­μι­τζό­γλου, η οποία εκ­κί­νη­σε έπει­τα από κα­ταγ­γε­λί­ες του Ολυ­μπιο­νί­κη Νίκου Κα­κλα­μα­νά­κη για κα­κο­δια­χεί­ρι­ση στην Ομο­σπον­δία Ιστιο­πλο­ΐ­ας.

Νίκη Μπα­κο­γιάν­νη: “Δέ­χθη­κα και εγώ ανή­θι­κη πρό­τα­ση”

Η αση­μέ­νια Ολυ­μπιο­νί­κης του άλ­μα­τος εις ύψος, Νίκη Μπα­κο­γιάν­νη, απο­κά­λυ­ψε τη δική της τραυ­μα­τι­κή εμπει­ρία, ανα­φέ­ρο­ντας πως σε ηλι­κία 29 ετών εμπι­στεύ­τη­κε έναν πα­ρά­γο­ντα του ΣΕΓΑΣ και βγήκε μαζί του για ένα αθώο καφέ, ωστό­σο, τα πράγ­μα­τα ήρθαν δια­φο­ρε­τι­κά. Σχε­τι­κά με τις κα­ταγ­γε­λί­ες των αθλη­τριών που βλέ­πουν το φως της δη­μο­σιό­τη­τας, η Νίκη Μπα­κο­γιάν­νη απά­ντη­σε: “Σε όλες έχει συμ­βεί αυτό πι­στεύω. Και σε εμένα. Όχι με αυτόν τον τρόπο που έγινε στη Σοφία, αλλά πα­ρε­νό­χλη­ση έχει υπάρ­ξει στο πα­ρελ­θόν”.

Η ίδια ανέ­φε­ρε για την ιστο­ρία της:

“Δέ­χτη­κε σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση από πα­ρά­γο­ντα του ΣΕΓΑΣ. Τώρα έχει πε­θά­νει… προς Θεού δεν είναι ο Στρά­τος Μο­λυ­βάς. ‘Ήθελα να σου πω γι αυτήν την πε­ρί­πτω­ση στο πα­ρελ­θόν. Αλλά νο­μί­ζω ότι ο αθλη­τι­σμός είναι ένας χώρος που τα έχει «αυτά» μέσα. Δέ­χε­σαι πράγ­μα­τα. Και όταν φοράς αυτά που φοράς, όταν γυ­μνά­ζε­σαι σε κοι­τά­ζουν και πε­ρί­ερ­γα, όταν κυ­κλο­φο­ρείς με κολάν… Στην προ­πό­νη­ση δέ­χε­σαι και ένα βλέμ­μα πα­ρα­πά­νω, σε κοι­τά­ζουν λίγο δια­φο­ρε­τι­κά

Συ­να­ντάς αν­θρώ­πους που είχαν κά­ποια πόστα στο πα­ρελ­θόν… Θυ­μά­μαι, το μυαλό μου δεν πή­γαι­νε ποτέ σ’ αυτό: Ότι δη­λα­δή μπο­ρεί κά­ποιος να θέλει να πιει έναν καφέ μαζί σου, σε ένα χώρο δη­μό­σιο και να έχει κάτι άλλο στο μυαλό του. Την επό­με­νη χρο­νιά, συ­νε­χί­ζει, βγή­κα­με φι­λι­κά. Ξέ­ρεις, ήταν ένας άν­θρω­πος που μου είπε ότι θα ήθελε να συ­να­ντη­θού­με, να μι­λή­σου­με σχε­τι­κά με τον αθλη­τι­σμό και ολα αυτά. Αλλά το μυαλό αυτού του αν­θρώ­που ήταν για κάτι άλλο, το οποίο στην αρχή δεν το κα­τά­λα­βα, αλλά στην πο­ρεία της συ­ζή­τη­σης, άρ­χι­σα να κα­τα­λα­βαί­νω ότι κάτι άλλο ήθελε και… Θυ­μά­μαι εκεί­νη τη στιγ­μή ζή­τη­σα τη βο­ή­θεια μιας κο­πέ­λας που έμενε πολύ κοντά και ήρθε.

‘Ήταν και αυτή παλιά αθλή­τρια κι ήρθε στον χώρο που πί­να­με καφέ για να μπο­ρέ­σω να τον ξε­φορ­τω­θώ. Δεν μπο­ρού­σα να βρω άλλη λύση, ντρε­πό­μουν κιό­λας. ‘Έλεγα αυτός ο άν­θρω­πος που είναι 50 χρό­νια με­γα­λύ­τε­ρος από μένα-δεν ξέρω πόσα ακρι­βώς- και σκε­φτό­ταν κάτι τέ­τοιο. Μου έκανε εντύ­πω­ση, είχα σο­κα­ρι­στεί, το μυαλό μου δεν είχε πάει σ΄ αυτό το πράγ­μα”.

Μα­ρί­να Ψυ­χο­γιού: “Έλεγε να μη φο­βά­μαι, ό,τι γί­νε­ται είναι για το καλό μου”

Η άλ­λο­τε πρω­τα­θλή­τρια της ιστιο­πλο­ΐ­ας και νυν στέ­λε­χος της World Sailing, Μα­ρί­να Ψυ­χο­γιού, κα­τήγ­γει­λε με ανάρ­τη­σή της στον προ­σω­πι­κό της λο­γα­ρια­σμό στο Facebook ότι είχε πέσει και η ίδια θύμα σε­ξουα­λι­κής πα­ρε­νό­χλη­σης από πα­ρά­γο­ντα της ΕΙΟ χωρίς να τον κα­το­νο­μά­ζει.

Ανα­φέ­ρει στην ανάρ­τη­σή της:

“Δια­βά­ζω τη μαρ­τυ­ρία της Σο­φί­ας και όχι, δεν πέφτω από τα σύν­νε­φα. Δεν μένω έκ­πλη­κτη από αυτά που πε­ρι­γρά­φει, ακού­γο­νται τόσο γνώ­ρι­μα. Πολλά τα μη­νύ­μα­τα συ­μπα­ρά­στα­σης αλλά πολλά και τα απα­ξιω­τι­κά σχό­λια, με κο­ρυ­φαίο αυτό της εθνι­κής αρχής του αθλή­μα­τός μας, η οποία φαί­νε­ται πως δυ­σκο­λεύ­ε­ται να το πι­στέ­ψει.

Τέ­τοια πε­ρι­στα­τι­κά γί­νο­νται συ­νέ­χεια. Κάθε μία το αντι­με­τω­πί­ζει όπως μπο­ρεί. Ποτέ όμως, καμία, δεν το κα­ταγ­γέ­λει. Γιατί ακόμη κι αν δεν τη βγά­λουν τρελή, ή ότι τα θέλει κι αυτή, το λι­γό­τε­ρο που θα συμ­βεί είναι ότι θα βρε­θεί στη δυ­σμέ­νεια του προ­πο­νη­τή, του εφό­ρου ή του ομο­σπον­διάρ­χο­ντα. Και θα αι­σθαν­θεί ντρο­πή μπρο­στά στην οι­κο­γέ­νεια, τους φί­λους, το κοι­νω­νι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Οπότε, για το καλό κυ­ρί­ως το δικό της αλλά και των αγα­πη­μέ­νων της, προ­σπα­θεί να το δια­χει­ρι­στεί όσο κα­λύ­τε­ρα και ανώ­δυ­να γί­νε­ται. Οι θύτες συ­νε­χί­ζουν ακά­θε­κτοι, κι αν δεν τους κά­τσει, ή στα­μα­τή­σει να τους κά­θε­ται μία, πάνε στην επό­με­νη.

Την άνοι­ξη του 1993 ήμουν 20 ετών. Είχα μόλις κερ­δί­σει το πα­νελ­λή­νιο/πρό­κρι­ση και πα­ρα­κα­λού­σα τους ομο­σπον­διάρ­χο­ντες να με συ­μπε­ρι­λά­βουν στην εθνι­κή ομάδα. Είχα μόλις τε­λειώ­σει μια συ­νά­ντη­ση για το θέμα στο ΝΟΤΚ, στο Δέλτα Φα­λή­ρου, και έφευ­γα να για να επι­στρέ­ψω στο σπίτι μου με το λε­ω­φο­ρείο. Μέλος του ΔΣ της ΕΙΟ με πλη­σιά­ζει και προ­σφέ­ρε­ται να με πάει. Ηλια­κή τάξη του παπ­πού μου ο κύ­ριος, σε αυτήν την ηλι­κία έτσι τους με­τράς τους με­γα­λύ­τε­ρους αν­θρώ­πους. Έκανε κρύο και σκέ­φτη­κα γιατί όχι, ευ­χα­ρι­στώ πολύ.Βγαί­νο­ντας από το ΝΟΤΚ είχε τότε μια αφε­τη­ρία λε­ω­φο­ρεί­ων, τις γραμ­μές 450 και 550.

Ο κύ­ριος λοι­πόν στα­μα­τά το αυ­το­κί­νη­το και αρ­χί­ζει μια συ­ζή­τη­ση ότι για να με στη­ρί­ξει η ΕΙΟ πρέ­πει να υπάρ­χει κά­ποιος που να πα­λεύ­ει για μένα και αυτός μπο­ρεί να ανα­λά­βει να με βοη­θή­σει αν είμαι κι εγώ καλό κο­ρί­τσι. Με ευ­γέ­νεια και ωραία λόγια και κο­λα­κεία απλω­νό­ταν. Έπια­σε το πόδι μου, ερ­χό­ταν πολύ κοντά μου, μου έλεγε να μη φο­βά­μαι, ότι γί­νε­ται είναι για το καλό μου. Ήταν πολύ άβολη κα­τά­στα­ση, προ­σπα­θού­σα να κα­τα­λά­βω πως είναι δυ­να­τόν αυτός ο με­γά­λος άν­θρω­πος να με πλη­σιά­ζει έτσι, προ­σπα­θού­σα να απο­φα­σί­σω τι πρέ­πει να κάνω.

Δεν ήταν εύ­κο­λο να αντι­δρά­σω, θα ήταν αγέ­νεια να του πω ότι δε θέλω να με πάει στο σπίτι ή να του μι­λή­σω άσχη­μα. Κά­ποια στιγ­μή πήγε να με φι­λή­σει και του είπα ότι εγώ θα κερ­δί­ζω στη θά­λασ­σα και δε χρειά­ζο­μαι τέ­τοια υπο­στή­ρι­ξη γιατί είναι άδικο για όλους τους άλ­λους που δε θα έχουν κά­ποιον να τους υπο­στη­ρί­ζει. Άνοι­ξα την πόρτα, βγήκα από το αυ­το­κί­νη­το και έτρε­ξα και μπήκα στο λε­ω­φο­ρείο που πε­ρί­με­νε στην αφε­τη­ρία. Στο δρόμο για το σπίτι απο­φά­σι­σα ότι δε θα πω τί­πο­τε σε κα­νέ­ναν γιατί αν το μά­θουν οι γο­νείς μου θα με στα­μα­τή­σουν από την ιστιο­πλο­ΐα.

Και βέ­βαια δεν υπήρ­χε πε­ρί­πτω­ση να πω τί­πο­τε σε κα­νέ­ναν στο πε­ρι­βάλ­λον του αθλή­μα­τος γιατί αυτό θα σή­μαι­νε ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρη δυ­σμέ­νεια. Απλά, φρό­ντι­σα να μην του δώσω ποτέ ξανά την ευ­και­ρία να βρε­θεί μόνος του μαζί μου. Ούτε στον συ­γκε­κρι­μέ­νο ούτε σε οποιον­δή­πο­τε άλλον. Δεν το θυ­μή­θη­κα τώρα. Τώρα όμως είναι ώρα να κά­νου­με κάτι για το θέμα. Όχι τόσο για να τι­μω­ρη­θούν οι θύτες των διά­φο­ρων πε­ρι­στα­τι­κών στο πα­ρελ­θόν αλλά πολύ πιο ση­μα­ντι­κό, για να δη­μιουρ­γή­σου­με ένα ασφα­λέ­στε­ρο πε­ρι­βάλ­λον για όλους στην κοι­νω­νία που ζούμε. Να μην υπάρ­χουν οι συν­θή­κες ώστε να δη­μιουρ­γού­νται τέ­τοιες κα­τα­στά­σεις”.

Ρα­μπέα Ια­τρί­δου: “Είχα πα­νι­κο­βλη­θεί, δεν ήξερα πώς να αντι­δρά­σω”

Η Ρα­μπέα Ια­τρί­δου, πρώην Πα­γκό­σμια Πρω­τα­θλή­τρια και Πρω­τα­θλή­τρια Ευ­ρώ­πης, ήταν και εκεί­νη ανά­με­σα στις γυ­ναί­κες που απο­φά­σι­σαν να “σπά­σουν” τη σιωπή τους, βλέ­πο­ντας τις κα­ταγ­γε­λί­ες των συ­να­δέλ­φων τους. Η ίδια μοι­ρά­στη­κε την ιστο­ρία της με ανάρ­τη­σή της στον προ­σω­πι­κό της λο­γα­ρια­σμό στο Facebook.

Όπως έγρα­ψε στην ανάρ­τη­σή της:

“Η απο­κά­λυ­ψη της σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης της Ολυ­μπιο­νί­κη μας Sofia Bekatorou έσκα­σε σαν βόμβα λες και τα εγκλή­μα­τα αυτής της κα­τη­γο­ρί­ας είναι κάτι σπά­νιο για την “πο­λι­τι­σμέ­νη” κοι­νω­νία μας και όλοι δή­λω­σαν σο­κα­ρι­σμέ­νοι που ο Ελ­λη­νι­κός πρω­τα­θλη­τι­σμός δεν είναι αγνός και δεν στε­λε­χώ­νε­ται από ενά­ρε­τους αν­θρώ­πους…

Μετά το σοκ η βροχή του εύ­κο­λου σχο­λια­σμού και η ευ­και­ρία των πολ­λών να κρί­νουν πίσω από τα πλη­κτρο­λό­γιά τους και αρ­κε­τών κο­μπλε­ξι­κών να νιώ­σουν ανώ­τε­ροι κα­τη­γο­ρώ­ντας το θύμα είτε ευ­θέ­ως είτε με υπο­νο­ού­με­να για τον χρόνο που διά­λε­ξε να δη­μο­σιο­ποι­ή­σει την ιστο­ρία της.

Στην ανά­γνω­ση της ιστο­ρί­ας της έμει­να για ώρες σιω­πη­λή. Σκέ­φτη­κα πόσα έχει πε­τύ­χει αυτή η γυ­ναι­κά­ρα με το εθνό­ση­μο στο στή­θος της και στα πανιά της και προ­σπά­θη­σα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση της. Σκέ­φτη­κα πως θα αι­σθα­νό­μουν, τι θα σκε­φτό­μουν, τι θα έκανα. Τι θα επέ­λε­γα να κάνω και πως θα το έπνι­γα μέσα μου.. Σί­γου­ρα δεν μπο­ρείς να το νιώ­σεις σκέ­φτη­κα αν δεν το έχεις ζήσει..

Την επό­με­νη ημέρα ήρθε η ανάρ­τη­ση της φίλης Mania Bikof για τον για­τρό της εθνι­κής υδα­το­σφαί­ρι­σης που υπο­χρέ­ω­νε τις αθλή­τριες να κα­τε­βά­ζουν το μαγιό τους, να τα­ρά­ξει τα δικά μου νερά με μια αλυ­σι­δω­τή αντί­δρα­ση που με πήγε πολλά χρό­νια πίσω, σαν μια πτώση μια τσου­λή­θρα που δεν μπό­ρε­σα να στα­μα­τή­σω πριν προ­σγειω­θώ σε ένα ια­τρείο της Θεσσ­σα­λο­νί­κης, σχε­δον 27 χρό­νια πριν.

Στη διάρ­κεια της αθλη­τι­κής μου κα­ριέ­ρας είχα μόνο άν­δρες προ­πο­νη­τές και συ­νο­δούς στις απο­στο­λές και ήταν όλοι τους άψο­γοι, δεν είχα ποτέ πα­ρά­πο­νο.

Λίγο πριν τα 19 μου, στην επα­νεκ­κί­νη­ση εντα­τι­κών προ­πο­νή­σε­ων μετά από ολι­γό­μη­νη παύση για τις πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις σε μια στιγ­μή ανω­ρι­μό­τη­τας στο γυ­μνα­στή­ριο του Τζίμη Σα­μα­ρά, χωρίς καλό ζέ­στα­μα δέ­χτη­κα μια πρό­κλη­ση για μια άσκη­ση που κα­τέ­λη­ξε σε άσχη­μη θλάση του δι­κε­φά­λου του δε­ξιου πο­διού. Κά­λε­σα αμέ­σως τον αθλη­τί­α­τρο που με πα­ρα­κο­λου­θού­σε αλλά λόγω φόρ­του θα με έβλε­πε το επό­με­νο από­γευ­μα αργά. Ο φόβος μου πως κάτι κακό έχει γίνει με οδή­γη­σε να κλεί­σω ρα­ντε­βού και σε ορ­θο­πε­δι­κό του ασφα­λι­στι­κού φορέα κοντά στο σπίτι.. Ο για­τρός, μου ζή­τη­σε αμέ­σως να μείνω με το εσώ­ρου­χο. Αφού έκανε σύ­ντο­μες ερω­τή­σεις και με εξέ­τα­σε στο ει­δι­κό κρε­βά­τι πιά­νο­ντας συ­νε­χώς το σώμα μου σε ση­μεία που δεν δι­καιο­λο­γού­σε η εξέ­τα­ση, μου ζή­τη­σε να ση­κω­θώ και να σκύψω. Στά­θη­κα αντι­κρι­στά του και πήγα να σκύψω εμπρός. Οχι μου είπε, όχι έτσι, θα γυ­ρί­σεις και θα σκύ­ψεις μπρο­στά μου. Είχα πα­νι­κο­βλη­θεί, το ένιω­θα τε­λεί­ως λάθος αλλά δεν ήξερα πως να αντι­δρά­σω, το όχι είχε κολ­λή­σει σαν λυγ­μός στο λαιμό μου και δεν κα­τά­φε­ρε να βγει. Εκανα αυτό που μου ζή­τη­σε και ο σι­χα­μέ­νος στά­θη­κε ακρι­βώς πίσω μου και χού­φτω­σε με πρό­φα­ση την εξέ­τα­ση μη­ρούς και γλου­τούς, Με ένα εξί­σου σι­χα­μέ­νο χα­μό­γε­λο μου συ­ντα­γο­γρά­φη­σε λίγο μετά φάρ­μα­κα. Μόλις έκλει­σα την πόρτα πίσω μου ξέ­σπα­σα σε κλάμα και έσκι­σα τη συ­ντα­γή σε χι­λιά­δες κομ­μα­τά­κια. Εκανα ώρα να γυ­ρί­σω στο σπίτι μέχρι να μη φαί­νε­ται το κλάμα μου γιατι άν έλεγα τι έγινε ο πα­τέ­ρας μου θα πή­γαι­νε και θα τον πε­τού­σε από το μπαλ­κό­νι αφού πρώτα τον είχε κάνει τόπι στο ξύλο..

Το ίδιο βράδυ πήγα στο ια­τρείο του αθλη­τί­α­τρου μου σαν φο­βι­σμέ­νο κου­τά­βι.. “Βγά­ζου­με πα­που­τσά­κια και καλ­τσού­λες και ανε­βαί­νου­με στο κρε­βα­τά­κι” μου είπε γλυκά. “Για­τρέ να βγάλω τη φόρμα;” “Όχι βέ­βαια” απά­ντη­σε ήρεμα, “δε χρειά­ζε­ται για την εξέ­τα­ση”. Η εξέ­τα­ση πε­ρι­λάμ­βα­νε εντο­λές κί­νη­σης, εκτέ­λε­ση και ακό­λου­θη ερώ­τη­ση για το είδος και την έντα­ση του πόνου και το μόνο που άγ­γι­ξε ήταν ο αστρά­γα­λος και η κνήμη μου για να διορ­θώ­σει κί­νη­ση.. Με τις θε­ρα­πεί­ες και την αγωγή σε λίγες ημέ­ρες ήμουν πάλι σε θέση να κο­λυ­μπή­σω αλλά το σκη­νι­κό στον πρώτο για­τρό έκανα χρό­νια να το ξε­πε­ρά­σω και ο τρό­πος που διά­λε­ξα για να το δια­χει­ρι­στω ήταν να το δια­κω­μω­δή­σω ώσπου τε­λι­κά το ξέ­χα­σα. Ημουν μικρή, φο­βι­σμέ­νη και εντε­λώς άβγαλ­τη.

Με αφορ­μή την εξι­στό­ρη­σή σου Μάνια, που με αφορ­μή την εξι­στό­ρη­ση της Σο­φί­ας, το ξέ­θα­ψες από τη μνήμη σου, το ξέ­θα­ψα κι εγώ από τη δική μου.. Σαφώς και δεν εξι­σώ­νε­ται σε καμία πε­ρί­πτω­ση με αυτή ενός βια­σμού αλλά η πα­ρε­νό­χλη­ση και η κα­κο­ποί­η­ση ανε­ξάρ­τη­τα από την βα­ρύ­τη­τα του πε­ρι­στα­τι­κού γε­μί­ζουν με αι­σθή­μα­τα ντρο­πής το θύμα.

Πολύ φο­βά­μαι πως πολ­λές αθλή­τριες έχουν ανά­λο­γες ή πολυ πιο σο­βα­ρές ιστο­ριες να δι­η­γη­θούν. Το λάθος δεν είναι ότι πνί­ξα­με τις ιστο­ρί­ες μέσα μας. Το λάθος είναι ότι δεν εί­χα­με την αί­σθη­ση ότι θα μας (υπο)στη­ρί­ξουν για να τις πούμε και φυ­σι­κά φο­βό­μα­σταν τον σχο­λια­σμό και την κρι­τι­κή από τους “δι­κα­στές” γι αυτό δεν εί­χα­με το θάρ­ρος. Η κάθε γυ­ναί­κα χρειά­ζε­ται τη στή­ρι­ξη μας αν και όταν απο­φα­σί­σει να μι­λή­σει, όταν βρει το θάρ­ρος μέσα της”.

Μάνια Μπι­κόφ: “Το διέ­γρα­ψα από τη μνήμη μου και το ξέ­θα­ψα τώρα”

Από τις πρώ­τες αθλή­τριες που έσπευ­σαν να εκ­φρά­σουν την στή­ρι­ξή τους στη Σοφία Μπε­κα­τώ­ρου και να μι­λή­σουν για τη δική τους τραυ­μα­τι­κή εμπει­ρία, ήταν η πρώην διε­θνής πο­λί­στρια και πρω­τα­θλή­τρια του τριά­θλου Μάνια Μπι­κόφ, η οποία προ­έ­βη σε κα­ταγ­γε­λία για σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση.

Η ίδια έγρα­ψε στο Facebook:

“Μια γυ­ναί­κα βρί­σκει το θάρ­ρος και δη­μό­σια μιλά για τη σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση που υπέ­στη χρό­νια πριν κ αντί αυτό να αφυ­πνί­σει, τα­ρα­κου­νή­σει, προ­βλη­μα­τί­σει κάθε έναν, ει­δι­κά του χώρου του αθλή­μα­τος της, η ίδια δέ­χε­ται πλή­θος μη­νυ­μά­των που εμ­μέ­σως πλην σαφώς την κρί­νουν γιατί της πήρε τόσα χρό­νια, ότι τα ήθελε, ότι το κάνει για την δη­μο­σιό­τη­τα.

Είστε όλοι τρα­γι­κοί.. Οι γυ­ναί­κες δε, που σχο­λιά­ζε­τε στο ίδιο μήκος κύ­μα­τος είστε εμε­τι­κές.

Ξέ­ρε­τε πόσο δύ­να­μη χρειά­ζε­ται να απο­δε­χθείς αρ­χι­κά ότι είσαι θύμα βίας και να το πεις;

Έχετε σκε­φτεί πόσο δύ­σκο­λο είναι να πρέ­πει να χει­ρι­στείς και την βία αλλά και όλους όσους σε κρί­νουν;

Έχετε μπει σε αυτήν τη θέση? Όπου το θύμα, ζει με τον φόβο; όπου δεν τολμά να ζη­τή­σει βο­ή­θεια γιατί ξέρει πως θα είναι αβο­ή­θη­τη;

Η Sofia Bekatorou μια σπου­δαία αθλή­τρια και γυ­ναί­κα μέσα από αυτήν την εξο­μο­λό­γη­ση της ξε­κλεί­δω­σε πολλά κου­τά­κια μνή­μης.

Πε­ρί­με­να σή­με­ρα να υπάρ­χει υπο­στή­ρι­ξη από τον χώρο. Δεν την είδα.

Εγώ λοι­πόν Σοφία,, με αφορ­μή την δική σου ιστο­ρία θα πω μια ακόμη.. 28-30 χρό­νια πριν, όταν ήμουν εν ενέρ­γεια αθλή­τρια της υδα­το­σφαί­ρι­σης εμ­φα­νί­στη­κε ένας τραυ­μα­τι­σμός στον ώμο. Ήμα­σταν σε προ­ε­τοι­μα­σία με την εθνι­κή ομάδα ο πόνος επέ­με­νε, με έστει­λαν στον για­τρό. Δεν ήμουν μόνη, ήταν ακόμη 1-2 συ­να­θλή­τριες με πα­ρό­μοια θέ­μα­τα.

Στις 3-4 επι­σκέ­ψεις στον “για­τρό” αυτό, στην εξέ­τα­ση και στις ενέ­σεις εν­ζύ­μων που μου έκανε για να βγάζω την προ­πό­νη­ση ΠΑΝΤΑ μου ζη­τού­σε να κα­τε­βά­σω το μαγιό μου. Ο τραυ­μα­τι­σμός μου ήταν στο δεξί ώμο.

Την πρώτη φορά το έκανα, με αιφ­νι­δί­α­σε, δεν ήξερα γιατί το ζή­τη­σε. Όταν βγήκα ρώ­τη­σα τις άλλες, μου είπαν ότι κ σε αυτές κάτι ανά­λο­γο είχε ζη­τή­σει. Δε μί­λη­σα σε κά­ποιον άλλον. Στην επό­με­νη επί­σκε­ψη το ίδιο. Τον κοί­τα­ξα κα­τά­μα­τα και τον ρώ­τη­σα γιατί; Αφού τον ώμο μου θα δείτε.. Μου απά­ντη­σε με υφάκι “γιατί, ντρέ­πε­σαι;” Ήταν ο τοπ για­τρός, με έστει­λε η ομάδα, φο­βό­μουν αν μι­λού­σα θα έχανα τη θέση μου στην ομάδα.. Πήγα ακόμη 2 φορές, αρ­νή­θη­κα να κ ξα­να­κα­τε­βά­σω το μαγιό μου. Στη συ­νέ­χεια δεν ξα­να­πή­γα ΠΟΤΕ, ανέ­λα­βε το σω­μα­τείο μου κ με έστει­λε σε άλ­λους για­τρούς.

Ο συ­γκε­κρι­μέ­νος δεν με άγ­γι­ξε στο στή­θος, την έβρι­σκε όμως να μας βλέ­πει. Τότε φο­βό­μουν. Έπει­τα απλά το διέ­γρα­ψα από τη μνήμη μου.

Με αφορ­μή τα λόγια σου Σοφία, σή­με­ρα το ξέ­θα­ψα από τη μνήμη μου

Ήμουν μια αθλή­τρια που ζούσα μόνη μου στην Αθήνα κ αγω­νι­ζό­μουν για το όνει­ρο μου.

Άλλες επο­χές τότε.

Τώρα αν κάτι ανά­λο­γο συ­νέ­βαι­νε στα παι­διά μου, θα γι­νό­μουν αγρί­μι.

Με αφορ­μή τα λόγια σου Σοφία, θα τους μι­λή­σω ξανά για την βία, ει­δι­κά για την σε­ξουα­λι­κή.

Σ ευ­χα­ρι­στώ λοι­πόν και σου βγάζω το κα­πέ­λο”.