Πώς δολοφόνησε την 75χρονη κατάκοιτη και μη αυτοεξυπηρετούμενη Φλώρα Καζέλλη η 45χρονη οικιακή βοηθός

Με βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, που εκδό­θηκε προχθές, παρα­πέμ­φθηκε σε δίκη ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου της Περι­φέ­ρειας του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου η 45χρονη Φ. Φ. του Σ., κάτοι­κος Καλυ­θιών, για την δολο­φο­νία της 75χρονης κατά­κοι­της και μη αυτο­ε­ξυ­πη­ρε­τού­με­νης Φλώρας Καζέλλη του Πανα­γιώτη στην οικία της στις Καλυ­θιές.

Με το ίδιο βού­λευμα, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» παρα­τεί­νε­ται εξάλλου η προ­σω­ρινή της κράτηση μέχρι την 21η Μαΐου 2024.

Σύμφωνα με το σκε­πτικό του βου­λεύ­μα­τος, κατά τις πρωινές ώρες της 21ης.11.2022, εντός της οικίας της Φλώρας Καζέλλη, η κατη­γο­ρου­μένη, ενο­χλη­μένη από τις συνε­χείς οχλή­σεις της ηλι­κιω­μέ­νης, η οποία «μουρ­μού­ριζε» όλο το βράδυ και δεν την άφηνε να κοι­μη­θεί, ευρι­σκό­μενη σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση και εκμε­ταλ­λευό­μενη τις υπέρ­τε­ρες σωμα­τι­κές της δυνά­μεις, έφραξε, αρχικά με την παλάμη του χεριού της τη στο­μα­τική και ρινική κοι­λό­τητα του θύματος, η οποία ούσα ξύπνια βρι­σκό­ταν στο κρεβάτι της.

Η ένταση του δόλου της ήτο τόσο μεγάλη, ώστε εν συνε­χεία έφραξε τη στο­μα­τική και ρινική της κοι­λό­τητα, η οποία προ­σπα­θούσε να αντι­δρά­σει κου­νώ­ντας τα χέρια της, με τη χρήση μαξι­λα­ριού, με συνέ­πεια να προ­κα­λέ­σει τον ασφυ­κτικό θάνατό της.

Από την ιατρο­δι­κα­στική έκθεση νεκρο­ψίας – νεκρο­το­μής, μάλιστα, όπως εκτί­θε­ται στο βού­λευμα δια­πι­στώ­θη­καν «περ­να­μη­νοει­δείς εκδορές δια­φό­ρων σχη­μά­των στις πλάγιες επι­φά­νειες και στην κορυφή της ρινός, παρα­ρι­νικά, στο άνω χείλος και στον πώγωνα, εξ ονύχων γενό­με­νες περι­θα­να­τίως», ενδει­κτικό της πάλης που υπήρξε μεταξύ της θανού­σας και της κατη­γο­ρού­με­νης και στην προ­σπά­θεια της τελευ­ταίας να αντι­στα­θεί.

Αμέσως μετά της πράξη της αυτή, η κατη­γο­ρου­μένη κάλεσε την αστυ­νο­μία ανα­φέ­ρο­ντας ότι είχε αφαι­ρέ­σει τη ζωή της Φλώρας Καζέλλη και μάλιστα χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρο­ντας και τον τρόπο, «έπνιξα» τη Φλώρα». Μετά ταύτα, αστυ­νο­μι­κές δυνά­μεις μετέ­βη­σαν στο σημείο, όπου βρήκαν την κατη­γο­ρου­μένη, n οποία τους ομο­λό­γησε την πράξη της.

Εν συνε­χεία εισήλ­θαν εντός της οικίας, όπου ανευ­ρέ­θηκε η ηλι­κιω­μένη σε ύπτια θέση φέρο­ντας αμυχές στην ρινική και πέριξ της στο­μα­τι­κής κοι­λό­τη­τας, έγιναν προ­σπά­θειες να την κρα­τή­σουν στη ζωή, πλην, απε­βί­ωσε.

Η κατη­γο­ρού­μενη, τόσο στην απο­λο­γία της ενώπιον των προ­α­να­κρι­τι­κών οργάνων όσο και κατά την απο­λο­γία της ενώπιον του Ανα­κριτή Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ομο­λό­γησε και παρα­δέ­χτηκε την πράξη της. Περαι­τέρω, κατά την απο­λο­γία της ενώπιον των προ­α­να­κρι­τι­κών υπαλ­λή­λων δήλωσε πως προέβη στην πράξη της ένεκα του λόγου ότι είχε δια­κό­ψει τη λήψη της φαρ­μα­κευ­τι­κής αγωγής που ελάμ­βανε δοθέ­ντος ότι είχε δια­γνω­στεί στο παρελ­θόν με σχι­ζο­φρέ­νεια, πιο ειδικά ανέφερε ότι:

«Το πρωί επειδή δεν άντεχα το μουρ­μου­ρητό και επειδή είχα κόψει τα φάρμακα έβαλα το χέρι μου στη μύτη της…», και «Αυτό δεν το έκανα γιατί είχα κακία απέ­να­ντί της, το έκανα γιατί έκοψα τα φάρμακα».

Εξάλλου, τον προ­α­να­φε­ρό­μενο ισχυ­ρι­σμό επα­νέ­φερε και δια του απο­λο­γη­τι­κού της υπο­μνή­μα­τος στον Ανα­κριτή Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ισχυ­ρι­ζό­μενη έτι περαι­τέρω ότι η θανούσα είχε φρι­χτούς πόνους και τα ξημε­ρώ­ματα της 21ης Νοεμ­βρίου 2022, η κατη­γο­ρου­μένη άρχισε να βλέπει σκιές να περι­φέ­ρο­νται στον χώρο, ενώ παράλ­ληλα άκουγε και φωνές, οι οποίες της υπο­δεί­κνυαν να λυτρώ­σει την θανούσα.

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο, κάνο­ντας δεκτή σχετική εισαγ­γε­λική εισή­γηση, έκρινε πως είχε επη­ρε­α­σμένη την ικα­νό­τητα να αντι­λη­φθεί τον άδικο χαρα­κτήρα των πράξεών της και να ενερ­γή­σει ανα­λό­γως αλλά δεν την είχε απω­λέ­σει πλήρως, δεν είχε απω­λέ­σει πλήρως την ικα­νό­τητα να αντι­στα­θεί στην παρόρ­μησή της, δεν είχε πλήρως αλλοιω­μένο επίπεδο συνεί­δη­σης, δεν βρι­σκό­ταν σε κατά­σταση πλήρους σύγ­χυ­σης ή διέ­γερ­σης σε υψηλό βαθμό.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής της παρί­στα­νται οι δικη­γό­ροι κ.κ. Στέλιος Αλε­ξαν­δρής και Πολυ­ξένη Χατζη­γιάννη.