Παρασκευάς Γιάννης: Ανοιχτή επιστολή για τον Πρόεδρο και τα μέλη της Ενωσης Ξενοδόχων

Κύριε Πρόεδρε,

 

Για οτι­δή­ποτε έχουμε την «χρήση» του οφεί­λουμε να το προ­στα­τεύ­ουμε, να το βελ­τιώ­νουμε και να το ανα­βαθ­μί­ζουμε.

Το Νησί και η πόλη μας, είναι για εμάς ένα ανε­πα­νά­λη­πτο δώρο της ΦΥΣΗΣ και των προ­γό­νων μας, πολλοί ήταν οι ΘΕΟΙ που μεταξύ τους δια­γκω­νί­ζο­νταν για το ποιος θα ήταν ο προστάτης- ιδιο­κτή­της του.

Οι νοο­τρο­πίες, οι συμπε­ρι­φο­ρές, οι δράσεις μας, οι ενέρ­γειες και παρα­λή­ψεις μας, δεν δια­κρί­νο­νται για τον σεβασμό και την εκτί­μηση, του δώρου που μας έχει προ­σφερ­θεί.

Θα ήταν ίσως όλα δια­φο­ρε­τικά, αν είχαμε συναί­σθηση του σε ποιό τόπο ζούμε, ποιο είναι το ιδιαί­τερο «ιστο­ρικό του βάρος» και οι ιδιαί­τε­ρες φυσικές ομορ­φιές του.

Δομη­μένο και αδόμητο περι­βάλ­λον οφεί­λουν να προ­σφέ­ρουν στους μόνι­μους κατοί­κους κατ αρχήν και στους επι­σκέ­πτες δευ­τε­ρευό­ντως συν­θή­κες δια­βί­ω­σης ανθρώ­πι­νου περι­βάλ­λο­ντος.

Η ευθύνη δεν βαρύνει μόνο τους θεσμο­θε­τη­μέ­νους φορείς, Δήμο, Περι­φέ­ρεια, Επι­με­λη­τή­ρια, βου­λευ­τές και κομ­μα­τι­κές οργα­νώ­σεις, βαρύνει όλους μας, τον κάθε ένα από εμάς στο μέτρο των δυνα­το­τή­των του.

Πολλές είναι οι φορές που σε διά­φο­ρες εκδη­λώ­σεις, διά­φο­ροι παρά­γο­ντες τονί­ζουν, ίσως υπέρ το δέον, την συμ­με­τοχή των Ξενο­δό­χων στην δημη­γιουρ­γία αυτου που αρε­σκό­μεθα να απο­κα­λούμε «του­ρι­στικό θαύμα».

Κανένας δεν έχει την διάθεση να αγνο­ή­σει την συμβολή κάποιων και πρω­τί­στως της Πολι­τείας με την όποια θεσμο­θε­τη­μένη μορφή της, στην υποδομή του νησιού και της πόλης.

Αυτά που έγιναν κάλυ­πταν ή καλύ­πτουν ανάγκες προ­γε­νε­στέ­ρων ετών, το παρόν και το μέλλον συνεχώς ανε­βά­ζουν τον πήχυ και στο τέλος αντί να τον υπερ­βούμε θα περνάμε από κάτω του.

Η πόλη μας «πάσχει» και η ποιό­τητα ζωής των κατοί­κων και των επι­σκε­πτών μας παίρνει την κατιούσα, μέρα με την ημέρα, η επι­σή­μανση δεν αφορά μόνο τους θεσμο­θε­τη­μέ­νους φορείς, αφορά όλους μας.

Η εξέλιξη ειδικά της πόλης για πολλά χρόνια αφέθηκε στην δύναμη «ανα­γκαιο­τή­των και οικο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων».

Κανένας μακρο­πρό­θε­σμος σχε­δια­σμός, καμμιά προ­σπά­θεια χωρο­θέ­τη­σης παρα­γω­γι­κών δρα­στη­ριο­τή­των, κανένας μακρο­πρό­θε­σμος σχε­δια­σμός στέ­γα­σης των Υπη­ρε­σιών και τέλος κανένας σχε­δια­σμός αξιο­ποί­η­σης της ακί­νη­της περιου­σίας Δήμου και Περι­φέ­ρειας.

Ιστο­ρικά νεο­κλα­σικά και όχι μόνο κτίρια οδη­γού­νται στην απα­ξί­ωση και την κατάρ­ρευση, λύση δεν είναι η κατ επιλογή παρα­χώ­ρηση και εκμε­τάλ­λευση τους, με λογικες που προ­σβάλ­λουν τον πολι­τι­σμό μας και την ιστορία μας.

Κατανοώ τις δυσκο­λίες για την αξιο­ποί­ηση των ακι­νή­των, δεν κατανοώ το γεγονός ότι ίσως είμαστε μια από τις λίγες πόλεις, η οποία δεν έχει κανένα σημείο ανα­φο­ράς, σημείο ανα­φο­ράς δεν είναι η παλιά πόλη, ως σημείο ανα­φο­ράς είναι εκείνο που στην

συνεί­δηση των πολιτών είναι ο χώρος συνά­ντη­σης με τους φίλους και τους γνω­στούς.(ισχύει για την πόλη συνο­λικά και για τις γει­το­νιές)

Η πόλη μας μετά την εφαρ­μογή του δικού τους Ιτα­λι­κού ρυμο­το­μι­κού σχεδίου (έγινε για την εξυ­πη­ρέ­τηση των δικών τους σχεδίων), δημιούρ­γησε μια μεγάλη έκταση πρα­σί­νου, το οποίο λόγω του ότι δεν υπήρξε κανένας προ­γραμ­μα­τι­σμός, αφέθηκε στην τύχη του και είναι έξω από τη ζωή της πόλης.

Προ ημερών, εκνευ­ρι­σμένη με συνά­ντησε μια κυρία που είχε την φαεινή ιδέα να φτάσει πεζή μέχρι το Μαν­δράκι, μέσα από το πάρκο της Έπαυλης και το πάρκο της Δημο­κρα­τίας.

Βρωμιά και δυσωδία η αγα­να­κτι­σμένη έκφραση της, δεν θέλησα να απα­ντήσω, θεωρώ ότι τα πάρκα της πόλης πρέπει να μπουν και να γίνουν κομμάτι της ζωής των κατοί­κων και των επι­σκε­πτών.

Θα είναι σημα­ντική η προ­σφορά της ΕΝΩΣΗΣ σας κύριε Πρόεδρε, αν πάρετε την πρω­το­βου­λία για την εκπό­νηση χωρο­τα­ξι­κών σχεδίων για όλα τα πάρκα της πόλης και την υιο­θέ­τηση από τα μέλη σας της τμη­μά­των, για την συντή­ρηση τους.

Το κόστος είναι μικρό, το όφελος μεγάλο, για την όποια κου­βέ­ντα έστω και αρνη­τική στην πρόταση, είμαι στην διάθεση σας.

 

Ευχα­ρι­στώ εκ των προ­τέ­ρων για την πρό­σκληση.

 

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 15/6/2022