Άρειος Πάγος: Δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος και μακεδονική γλώσσα

Ο Άρειος Πάγος πριν από χρόνια έκρινε πως «δεν υπάρχει μακε­δο­νικό έθνος και κατά συνέ­πεια μακε­δο­νι­κός πολι­τι­σμός και μακε­δο­νική γλώσσα», όπως ανα­φέ­ρει ο Ελεύ­θε­ρος Τύπος σε δημο­σί­ευμά του.

Συγκε­κρι­μένα, όσον αφορά στην απόφαση του ανώ­τα­του δικα­στη­ρίου της χώρας, όπως απο­κα­λύ­πτει η εφη­με­ρίδα, όλα ξεκί­νη­σαν το 2003 όταν ένα Σωμα­τείο στη Δυτική Μακε­δο­νία θέλησε να ανα­γνω­ρι­στεί (απαι­τεί­ται δικα­στική απόφαση). Το Πρω­το­δι­κείο απέρ­ριψε την αίτηση εγγρα­φής του.

Τότε υπέβαλε έφεση και το Εφετείο με μία ιστο­ρική απόφαση την απέρ­ριψε, διότι έκρινε ότι ο σκοπός του υπό ανα­γνώ­ριση Σωμα­τείου «αντίκειται προς τη δημόσια τάξη και ασφάλεια, αφού θέτει σε κίνδυνο τους θεσμούς του Ελλη­νι­κού Κράτους» και «προ­κα­λεί σύγχυση τόσο στο εσω­τε­ρικό της χώρας όσο και διεθνώς, στα Κράτη και στους λοιπούς φορείς, με τους οποίους θα συναλ­λα­χθεί αυτό, καθώς και ότι η αναγνώριση του Σωματείου προ­σκρούει στην ανάγκη ειρη­νικής συμβίωσης των πολιτών της περιοχής και κατ’ επέκταση της γαλήνης της χώρας». Έπειτα ασκή­θηκε αναί­ρεση, την οποία και απέρ­ριψε, τελικά, ο Άρειος Πάγος το 2009, επι­κυ­ρώ­νο­ντας την απόφαση του Εφε­τείου.

Στη σύνθεση του Αρείου Πάγου ως ειση­γή­τρια, συμ­με­τείχε τότε και η κ. Βασι­λική Θάνου-Χριστοφίλου, πρώην υπη­ρε­σιακή πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδας και πρώην πρό­ε­δρος του Αρείου Πάγου, η οποία ανέλαβε τη θέση του νομικού συμ­βού­λου του πρω­θυ­πουρ­γού της χώρας, Αλέξη Τσίπρα.

Τα βασικά σημεία της από­φα­σης την οποία επι­κύ­ρωσε ο Άρειος Πάγος:

Η απόφαση εκκινεί με το σκε­πτικό ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε αντι­παράθεση με το κράτος των Σκοπίων (FYROM), εξαιτίας της αυθαίρετης και ιστο­ρικά ατεκ­μηρίωτης αξιώσεως του τελευ­ταίου να ανα­γνω­ρι­σθεί διεθνώς ως κράτος με το όνομα «Μακε­δονία» και στη συνέ­χεια, προ­κει­μέ­νου να απο­κα­τα­στα­θεί η ιστο­ρική αλήθεια ως προς το σφε­τε­ρι­σμό του ονόματος της Μακε­δονίας από το νεο­συ­σταθέν κράτος των Σκοπίων (FYROM), το οποίο επι­χει­ρεί να αποκτήσει εθνική ταυτότητα με όνομα που απο­τε­λεί ιστο­ρική, πολι­τι­στική και εθνική κλη­ρο­νο­μιά της Ελλάδας, επι­ση­μαί­νει συνο­πτικά τα ακόλουθα ιστο­ρικά δεδομένα:

– O όρος Μακε­δονία, από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι όρος ιστο­ρικός και γεω­γρα­φικός και όχι εθνο­λο­γικός. Οι Μακεδόνες δεν είναι, ούτε υπήρξαν κατά το πρόσφατο και το απώτερο παρελθόν, ιδιαίτερος εθνο­λο­γικός σχη­μα­τι­σμός. Απλώς, ως Μακεδόνες ονομάζονται ανέκαθεν οι κάτοικοι της γνωστής από την αρχαιότητα περιοχής της ελλη­νικής Μακε­δονίας, όπως αντίστοιχα ονομάζονται Θράκες οι κάτοικοι της Θράκης, Θεσ­σα­λοί οι κάτοικοι της Θεσσαλίας κ.ο.κ., χωρίς να υπάρχει αντίστοιχα θρακική ή θεσ­σα­λική εθνικότητα. Επομένως, Μακεδόνες κατά την εθνικότητα δεν υπάρχουν και ούτε μπορούν να «δημιουρ­γη­θούν», στο πλαίσιο του συλ­λο­γι­κού αυτο­προσ­διο­ρι­σμού των κατοίκων της ευρύτερης γεω­γρα­φικής περιοχής της Μακε­δονίας.

– Ως Ελληνες, οι αρχαίοι Μακεδόνες χρη­σι­μο­ποιούσαν την ίδια με τους Ελληνες της νομίμου Ελλάδας γλώσσα, πίστευαν στους ίδιους θεούς και είχαν τον ίδιο (ελλη­νικό) πολι­τι­σμό. Ο αρχαίος ΕΕλληνας φιλόσοφος Αρι­στοτέλης υπήρξε δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τα ευρήματα της Βεργίνας απο­τε­λούν σταθμούς της παγκόσμιας Ιστορίας και στοιχεία του παγκόσμιου πολι­τι­σμού που απο­δει­κνύουν την ελλη­νικότητα της Μακε­δονίας. Αντίθετα, οι Σλάβοι, δηλαδή τα διάφορα σλαβικά φύλα που εμφανίσθηκαν στην περιοχή των Βαλκανίων, βορείως της Μακε­δονίας, κατά τον 7ο μ.Χ. αιώνα, δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους ΕΕλληνες Μακεδόνες.

– Λόγω της ελευθέρας διακίνησης των πλη­θυ­σμών, κατά τους χρόνους της Οθω­μα­νικής Αυτο­κρα­τορίας, είχαν εγκα­τα­στα­θεί στην Ελλάδα, ιδίως στην περιοχή της Δυτικής Μακε­δονίας, Βούλγαροι, σλαβόφωνοι, που είχαν σλαβική εθνική συνείδηση. Μετά την ορι­στι­κο­ποίηση των συνόρων, κατά τα προ­ε­κτεθέντα, οι περισσότεροι απ’ αυτούς δια­σκορπίσθηκαν στην περιοχή των Σκοπίων ή μετανάστευσαν σε διάφορα κράτη.

– Οι ολίγοι ενα­πο­μείναντες στην Ελλάδα και συγκε­κριμένα στους Νομούς Φλώρινας και Εδεσσας εδήλωσαν ελλη­νική εθνικότητα και έτσι από την εποχή εκείνη έπαυσε να υπάρχει θέμα σλαβικής μειονότητας. Πριν από το 1944 «Μακε­δονία» ως σλαβικό κράτος και «μακε­δο­νικό έθνος» ως ιδιαίτερη εθνότητα ήταν έννοιες παντελώς άγνωστες. Εως τότε, οι κάτοικοι της περιοχής των Σκοπίων δεν είχαν ούτε σερβική ούτε βουλ­γα­ρική, παρά τα φιλο­βουλ­γα­ρικά αισθήματα των περισσότερων κατοίκων της, και πολύ περισσότερο δεν είχαν «μακε­δο­νική» εθνική συνείδηση. Την τελευ­ταία, τους έπεισε να την αποκτήσουν ο Τίτο, προ­κειμένου να απο­κολλήσει τους Σκο­πια­νούς από το άρμα των Βουλγάρων, έχοντας ως απώτερο σκοπό τη σύσταση ενιαίου μακε­δο­νι­κού κράτους, υπό σλαβικό μανδύα, και την έξοδο της χώρας του στο Αιγαίο.

– Ουδείς πολι­τι­σμένος λαός μπορεί να ανεχθεί την πλα­στο­γράφηση της Ιστορίας του. Στην προσπάθεια αυτή των Σκοπίων που άρχισε μετά τη διάσπαση της Γιου­γκο­σλαβίας, αφότου το κράτος των Σκοπίων απέκτησε οντότητα, το έτος 1991, εντάσσεται η διάδοση ιδεών από διάφορους εθνι­κι­στές μετανάστες, οι οποίοι, μέσω οργανώσεων και σωματείων, που δρουν κυρίως στο εξω­τε­ρικό (Αυστραλία, Καναδά, ΗΠΑ), με ομιλίες, συγκε­ντρώσεις, εκδηλώσεις πολι­τι­στικές κ.λπ. παρα­πλη­ρο­φο­ρούν το κοινό, δημιουργώντας εσφαλμένες περί υπάρξεως «μακε­δο­νι­κού» έθνους και πολι­τι­σμού, «μακε­δο­νικής» γλώσσας και συνείδησης. Παράλληλα, καλ­λιερ­γούν και την ιδέα του «αλυ­τρω­τι­σμού», όπως προεκτέθηκε, επι­χειρώντας να δημιουργήσουν απο­σχι­στικές τάσεις, θέτοντας και το ανύπαρκτο θέμα της λεγόμενης «μακε­δο­νικής μειονότητας» που ζει στην Ελλάδα.

– Η απόφαση κατα­λή­γει ανα­φέ­ρο­ντας πως, σύμφωνα με όλα όσα προεκτέθηκαν, δεν υπάρχει μακε­δο­νικό έθνος και, κατά συνέπεια, μακε­δο­νικός πολι­τι­σμός και μακε­δο­νική γλώσσα «MAKEDONCKI». Ούτε φυσικά υφίσταται στην Ελλάδα «μακε­δο­νική μειονότητα». Είναι αυτονόητο ότι ένα μωσαϊκό εθνοτήτων δεν μπορεί, σε εξήντα χρόνια, να αποκτήσει εθνο­λο­γική οντότητα, στηριζόμενο σε χαλ­κευμένα ιστο­ρικά στοιχεία.

Η δικαί­ωση

Στο μεταξύ, τα πρόσωπα του υπό ίδρυση σωμα­τείου δικαιώ­θη­καν από το Δικα­στή­ριο των Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των, το οποίο απο­φάν­θηκε ότι η άρνηση εγγρα­φής του Σωμα­τείου στις εθνικές αρχές έρχεται σε αντί­θεση με την αρχή της ελευ­θε­ρίας του συνε­ται­ρί­ζε­σθαι και κυρίως διότι δεν είχαν ακόμη ανα­πτύ­ξει δράση για να μπορεί να κριθεί ότι απειλεί τη δημόσια ειρήνη και ασφά­λεια. Σε κάθε περί­πτωση, υπο­στή­ριξε πως αν ανέ­πτυσσε τέτοια δράση, οι εθνικές αρχές δεν ήταν αφο­πλι­σμέ­νες και θα μπο­ρού­σαν να απο­φα­σί­σουν τη διάλυσή του.

Ιδιαί­τε­ρης σημα­σίας χρήζει η δια­πί­στωση του Ευρω­παϊ­κού Δικα­στή­ριο των Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που ότι δεν εντο­πί­στη­καν ενδεί­ξεις αυθαι­ρε­σίας κατά τη διε­ξα­γωγή της δια­δι­κα­σίας, όπως επι­κα­λού­νταν οι προ­σφεύ­γο­ντες, και επι­πλέον ότι οι απο­φά­σεις του Αρείου Πάγου και του Εφε­τείου ήταν πλήρως αιτιο­λο­γη­μέ­νες και του Αρείου Πάγου πλήρως αμε­ρό­λη­πτη.

Επι­ση­μαί­νε­ται δε ότι η Πολι­τεία δεν προ­σέ­βαλε την απόφαση, υπο­βάλ­λο­ντας αίτημα επα­νε­ξέ­τα­σης, όπως ανα­κοι­νώ­θηκε την 9η.10.2015.

Η δικη­γό­ρος που έφερε στο φως της δημο­σιό­τη­τας την εν λόγω απόφαση κ. Αριάδνη Νούκα δήλωσε στον Ελεύ­θερο Τύπο: «Οι απο­φά­σεις τόσο του Αρείου Πάγου όσο και του Εφε­τείου είναι ιστο­ρι­κές και εκδό­θη­καν από εξαι­ρε­τι­κούς δικα­στές. Τα ελλη­νικά δικα­στή­ρια επι­κύ­ρω­σαν τη μονα­δική ιστο­ρική αλήθεια, που δεν είναι άλλη από την ελλη­νι­κό­τητα της Μακε­δο­νίας και την ανυ­παρ­ξία ιδιαί­τε­ρης “μακε­δο­νι­κής” γλώσσας και “μακε­δο­νι­κού” έθνους που προ­ω­θού­σαν προ­πα­γαν­δι­στικά όλα αυτά τα χρόνια οι Σκο­πια­νοί. Η χαρα­κτη­ρι­στική δικα­νική παρα­δοχή ότι ένα μωσαϊκό εθνοτήτων δεν μπορεί, σε εξήντα χρόνια, να αποκτήσει εθνο­λο­γική οντότητα, στηριζόμενο σε χαλ­κευμένα ιστο­ρικά στοιχεία, είναι απόλυτα ακριβής. Στο σημείο αυτό συνάδει και η υπεν­θύ­μιση της επι­στο­λής των 373 ακα­δη­μαϊ­κών εγνω­σμέ­νου κύρους ανά τον κόσμο προς τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, οι οποίοι έκαναν λόγο για ιστο­ρική αταξία και του επι­σή­μα­ναν ότι οι Σκο­πια­νοί διεκ­δι­κούν το όνομα για να σφε­τε­ρι­στούν την Ιστορία και τον Μέγα Αλέ­ξαν­δρο και ότι αυτό εγκυ­μο­νεί σοβα­ρό­τα­τους κιν­δύ­νους. Θεωρώ ότι αν θέλουμε με μία φράση να δώσουμε τη διά­σταση των πραγ­μά­των, αυτή δεν θα ήταν άλλη από τη δικα­νική κρίση ότι ουδείς πολι­τι­σμέ­νος λαός μπορεί να ανεχθεί την πλα­στο­γρά­φηση της Ιστο­ρίας του».

Πηγή: Ελεύ­θε­ρος Τύπος