“Ίδια πρόσωπα, ίδια δίψα και ώρα για δικαίωση”!

Ένα ξεχω­ρι­στό αφιέ­ρωμα στον Ιππο­κράτη Κω ετοί­μασε ο Γιώργος Πίτσης για λογα­ρια­σμό του e-magazine της Ε.Ο.Κ. Ανα­λυ­τικά: ”Πέρασαν πολλά χρόνια από εκείνο το τελευ­ταίο ματς της χρονιάς στην Α1 τη σεζόν 2015-2016 όταν ο Ιππο­κρά­της ηττή­θηκε απ’ την Τερ­ψι­θέα Γλυ­φά­δας και υπο­βι­βά­στηκε στην Α2. Στη συνέ­χεια λόγω οικο­νο­μι­κών προ­βλη­μά­των ουσια­στικά το γυναι­κείο τμήμα δια­λύ­θηκε και έπεσε στο τοπικό. Αυτό ήταν και το σημείο «μηδέν» του συλ­λό­γου αλλά και αυτό το μελανό σημείο που τα κορί­τσια που έπαιζαν και τότε στον σύλλογο ήθελαν να σβήσουν μέσα τους για να γράψουν μια νέα σελίδα στις εθνικές κατη­γο­ρίες με την ομάδα τους.

Η ανα­διορ­γά­νωση του Ιππο­κράτη ξεκί­νησε από πέρυσι. Με μια διοί­κηση σοβαρή και με μια προ­σπά­θεια να διορ­θω­θούν τα λάθη των προη­γού­με­νων χρόνων, η ομάδα ξεκί­νησε να δου­λεύει παράλ­ληλα σε όλα τα επίπεδα (ανδρικό, γυναι­κείο, ακα­δη­μίες) με τη διοί­κηση να τοπο­θε­τεί φέτος τους Φραν­τζέ­σκο Χρήστου και Χρήστο Μπα­κό­πουλο στην τεχνική ηγεσία. Η ομάδα δούλεψε επαγ­γελ­μα­τικά, με ένα μείγμα παλιών και νέων αθλη­τριών. Έχοντας ενι­σχυ­θεί και μετα­γρα­φικά στην αρχή (Χρυσάκη-Αζναουρίδη) αλλά και στη συνέ­χεια με την Βελού­δου ο Ιππο­κρά­της πήγε «τρένο» σε όλο το πρω­τά­θλημα όπως και στα μπαράζ και με τη νίκη της με 62-49 κόντρα στον Φ.Ο. Βρο­ντάδο Χίου, ήδη πανη­γυ­ρί­ζει την επι­στροφή της στην Α2 κατη­γο­ρία ενώ είχε πανη­γυ­ρί­σει και νωρί­τερα τον τίτλο στα Δωδε­κά­νησα μετά από 14 χρόνια.

Η πορεία προς τη δόξα απ’ το 2011 έως και το 2016

Η σταθερά ανοδική πορεία της ομάδας και η εξαι­ρε­τική της παρου­σία στις εθνικές κατη­γο­ρίες ξεκί­νησε το 2011. Η ομάδα έκανε δύο καλές χρονιές στην Α2, τη δεύτερη σεζόν τερ­μά­τισε δεύτερη και κερ­δί­ζο­ντας με 63-61 τον Φιλα­θλη­τικό Συκεών πήρε το εισι­τή­ριο για την Α1 κατη­γο­ρία. Στα χρόνια αυτά στην Α1 σε μια σπου­δαία τριετία, η ομάδα κατά­φερε να κατα­κτή­σει δύο φορές την 5η θέση έχοντας στο ρόστερ σπου­δαίες αθλή­τριες (Κεχαγιά, Τελίδου, Χελιώτη, Κου­φο­γιάννη, Κασά­πο­γλου και άλλες) όπως και ξένες αθλή­τριες με κορυ­φαία όλων την τρομερή και φοβερή Νεβίν Ρασίντ που στην παρου­σία της εκείνη τη χρονιά (2013-2014) έσπασε όλα τα κοντέρ σε πόντους, ριμπά­ουντ και κλε­ψί­ματα. Φυσικά πέρα απ’ την παρου­σία των μετα­γρα­φών ο πυρήνας της ομάδας απο­τε­λού­ταν απ’ τα κορί­τσια του νησιού (Σβύνου, Σαράγια, Πατμίου, Μπαλάσα) και φυσικά απ’ την αρχηγό Ελένη Δρετ­τάκη η οποία πέρα από αθλή­τρια και αρχηγός της ομάδας είχε επω­μι­στεί και τον ρόλο της «διοί­κη­σης» με τον σύλλογο να τρέχει τότε ως διοι­κούσα επι­τροπή.

Μέσα σε αυτήν τριετία στην Α1 ο Ιππο­κρά­της προ­κρί­θηκε και διορ­γά­νωσε το Final-4 Κυπέλ­λου Ελλάδος στην Κω και κατά­φερε (αφού ηττή­θηκε στον ημι­τε­λικό απ’ τον Πανα­θη­ναικό με 56-55) να πάρει την 3η θέση κερ­δί­ζο­ντας με 70-39 τον Ίκαρο Καλ­λι­θέας. Η σεζόν του 2015-2016 φαι­νό­ταν σχεδόν απ’ την αρχή ότι ήταν προ­βλη­μα­τική. Η ομάδα αντι­με­τώ­πιζε οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα. Η «διαμάχη» μεταξύ των μελών της διοί­κη­σης έφερε καθυ­στέ­ρηση στον σχε­δια­σμό και η ομάδα πάλεψε μια σεζόν για να παρα­μεί­νει στην κατη­γο­ρία αλλά δεν το πέτυχε και ηττή­θηκε στην Κω απ’ την Τερ­ψι­θέα Γλυ­φά­δας σε ένα ματς που ουσια­στικά έφερε και τη διάλυση αφού ο σύλ­λο­γος την επόμενη χρονιά δεν συμ­με­τείχε ούτε στην Α2. Με την ομάδα να βρί­σκε­ται μάλιστα και διοι­κη­τικά σε ένα μετα­βα­τικό στάδιο και έχοντας χάσει και τη δυνα­μική της και στα άλλα τμήματα, η χρονιά κρί­νε­ται εντελώς απο­τυ­χη­μένη και ο σύλ­λο­γος υπο­βι­βά­ζε­ται χωρίς να κάνει ούτε νίκη στο πρω­τά­θλημα.

Η επι­στροφή στα «σαλόνια»

Με τον Πέτρο Αργυ­ρίου στον πάγκο ο Ιππο­κρά­της προ­σπα­θεί ξανά με υπομονή να γίνει αντα­γω­νι­στι­κός και τα τελευ­ταία χρόνια διεκ­δί­κησε το πρω­τά­θλημα στα Δωδε­κά­νησα χάνο­ντας το ουσια­στικά στις λεπτο­μέ­ρειες. Η περσινή σεζόν ωστόσο είναι το σημείο ανα­φο­ράς στο σύλλογο. Με νέα διοί­κηση, με νέο πρόεδρο τον Κώστα Χόνδρο και με τον «μπα­ρου­το­κα­πνι­σμένο» σε τέτοιες κατα­στά­σεις Δημήτρη Δρόσο να τρέχει το project, το γυναι­κείο βρίσκει ξανά την δίψα για τη διά­κριση. Με την Ειρήνη Σβύνου και την Αιμιλία Πατμίου απ’ την παλιά γενιά να ηγού­νται αυτής της προ­σπά­θειας και να δίνουν το έναυσμα σε όλες να ακο­λου­θή­σουν, ο Ιππο­κρά­της γίνεται πιο ισχυρός, πιο διψα­σμέ­νος και κυρίως πιο οργα­νω­μέ­νος να διεκ­δι­κή­σει πράγ­ματα.

Η φετινή χρονιά ήταν ονει­ρική. Το τεχνικό δίδυμο Χρήστου – Μπα­κό­που­λος δου­λεύει αρκετά απ’ το καλο­καίρι με τα κορί­τσια, ο τίτλος έρχεται σχετικά εύκολα μετά από 14 χρόνια στα Δωδε­κά­νησα και στα μπαράζ ανόδου η ομάδα φαί­νε­ται ότι είναι έτοιμη για τη μεγάλη επι­στροφή. Με νίκη με 43-33 κόντρα στον Πλα­τα­νιά Χανίων τη μια μέρα και με νίκη κόντρα στον Φ.Ο. Βρο­ντά­δου Χίου την επόμενη το ταξίδι της επι­στρο­φής στα «σαλόνια» έχει ξεκι­νή­σει για τον Ιππο­κράτη”.