Πλήρης αδυναμία διάκρισης

Έχω κου­ρα­στεί -και πλέον οργίζομαι-πραγματικά να ακούω συνέ­χεια για το αν θα πάμε το Πάσχα στο χωριό. Δηλαδή αυτό είναι το άπαν; Το αν θα πάμε στο χωριό μεσού­σης μιας τέτοιας κατά­στα­σης; Και δεν το λέω τόσο για τους πολίτες όσο για τα ΜΜΕ που το έχουν ανα­γά­γει σε ύψιστο θέμα συζή­τη­σης και πολι­τι­κούς που ψάχνουν τους τρόπους. Πλήρης αδυ­να­μία διά­κρι­σης του ασή­μα­ντου από το σημα­ντικό. Χθες περά­σαμε τους 9.000 θανά­τους από την covid-19. Το σπάσιμο και ενός ακόμη «ψυχο­λο­γι­κού φράγ­μα­τος» δεν φαί­νε­ται να ταράζει την ησυχία μας. Ο άνθρω­πος δια­θέ­τει εκπλη­κτική ικα­νό­τητα προ­σαρ­μο­γής. Πολύ εύκολα οι καθη­με­ρι­νοί θάνατοι συναν­θρώ­πων μας, είναι απλά νούμερα της καθη­με­ρι­νής μας ενη­μέ­ρω­σης από τον ΕΟΔΥ.  Πιθανόν, διότι πιστεύ­ουμε ότι ο θάνατος αφορά άλλους…