Στην Ολομέλεια της Βουλής η πρόταση Γάκη για τον Αιγιαλό στη Δωδεκάνησο

Ο βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου Δη­μή­τρης Γάκης έθεσε τα ιδιαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της νο­μο­θε­σί­ας για τον αι­για­λό στη Δω­δε­κά­νη­σο στην ομι­λία του στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής, σή­με­ρα, Δευ­τέ­ρα 15 Απρι­λί­ου.

Σε συ­νέ­χεια της πρό­τα­σης του βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου στις αρ­μό­διες Επι­τρο­πές, ώστε να ξε­κι­νή­σει ένας εποι­κο­δο­μη­τι­κός διά­λο­γος που θα διευ­θε­τή­σει προς όφε­λος των νη­σιω­τι­κών κοι­νω­νιών το ιδιαί­τε­ρο κα­θε­στώς που ισχύ­ει με τη χω­ρο­θέ­τη­ση του αι­για­λού στα Δω­δε­κά­νη­σα, ο Δη­μή­τρης Γάκης ανέ­λυ­σε τα προ­βλή­μα­τα που δη­μιουρ­γού­νται με την υφι­στά­με­νη κα­τά­στα­ση και πρό­τει­νε συ­γκε­κρι­μέ­νο «οδικό χάρτη» για την επί­λυ­σή τους. Ση­μειώ­νε­ται, ότι στη Δω­δε­κά­νη­σο ο αι­για­λός, έξω από τα αστι­κά κέ­ντρα, ορί­ζε­ται ως η χερ­σαία ζώνη που εκτεί­νε­ται από τη θά­λασ­σα μέχρι το όριο του με­γί­στου πλην συ­νή­θους χει­με­ρί­ου κύ­μα­τος, πε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας επι­πλέ­ον και μια ζώνη πλά­τους 12 μέ­τρων. «Σε αυτή τη ζώνη των 12 μέ­τρων θα πρέ­πει να δώ­σου­με ορι­στι­κή και δί­καιη λύση», τό­νι­σε ο βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου. «Να προ­στα­τεύ­σου­με και να αξιο­ποι­ή­σου­με τον αι­για­λό και όχι να κα­ταρ­γή­σου­με την επι­πλέ­ον ζώνη των 12 μέ­τρων. Θέ­λου­με με σε­βα­σμό στο φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον να απο­κα­τα­στή­σου­με την ισο­τι­μία κα να δώ­σου­με ένα τέλος στην αυ­θαι­ρε­σία και στη συ­ναλ­λα­γή», είπε ο Δη­μή­τρης Γάκης.

Ακο­λου­θούν τα κύρια ση­μεία της ομι­λί­ας του βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου Δη­μή­τρη Γάκη για τον αι­για­λό στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής:

ΔΗ­ΜΗ­ΤΡΙΟΣ ΓΑΚΗΣ: «Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι συ­νά­δελ­φοι, το νο­μο­σχέ­διο που συ­ζη­τά­με σή­με­ρα για τη συμ­με­το­χή της χώρας μας σε έναν διε­θνή χρη­μα­το­δο­τι­κό Ορ­γα­νι­σμό, την Ασια­τι­κή Τρά­πε­ζα, Υπο­δο­μών και Επεν­δύ­σε­ων στο­χεύ­ει στην προ­ώ­θη­ση της βιώ­σι­μης οι­κο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης και την πε­ρι­φε­ρεια­κή συ­νερ­γα­σία με την Κίνα, καθώς επί­σης και με άλ­λους, πο­λυ­με­ρείς και δι­με­ρείς ανα­πτυ­ξια­κούς ορ­γα­νι­σμούς. Το σ/ν λει­τουρ­γεί στο πλαί­σιο της εξω­στρέ­φειας που επι­ζη­τού­με για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία.

Επί­σης, πε­ρι­λαμ­βά­νει ένα ση­μα­ντι­κό πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό, κοι­νω­νι­κό και ανα­πτυ­ξια­κό θέμα. Ένα ζή­τη­μα ου­σί­ας για το μέλ­λον της χώρας και των πο­λι­τών της, τον «Αι­για­λό». Στις δια­τά­ξεις για τον αι­για­λό, κα­θο­ρί­ζο­νται με σα­φή­νεια οι δια­δι­κα­σί­ες που αφο­ρούν την αξιο­ποί­η­σή του προς όφε­λος των το­πι­κών κοι­νω­νιών και του εθνι­κού συμ­φέ­ρο­ντος με σε­βα­σμό στο πε­ρι­βάλ­λον, με στόχο να κυ­ριαρ­χεί η αει­φο­ρία στην ανα­πτυ­ξια­κή προ­ο­πτι­κή. Σε αυτό το τρί­πτυ­χο, δί­νου­με μία αξιό­πι­στη, και­νο­τό­μα δια­δι­κα­σία και λει­τουρ­γι­κή λύση για τα ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν σε ευαί­σθη­τες πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά και γε­ω­μορ­φο­λο­γι­κά πε­ριο­χές της χώρας μας. Προ­στα­τεύ­ου­με τον αι­για­λό απέ­να­ντι στην αυ­θαι­ρε­σία και ταυ­τό­χρο­να, δί­νου­με στους πο­λί­τες πρό­σβα­ση στον ίδιο τον αι­για­λό.

Ο «Αι­για­λός» στη Δω­δε­κά­νη­σο – ιστο­ρι­κή ανα­δρο­μή

Θα ήθελα, να ανα­φερ­θώ σε ένα πρό­βλη­μα που εμ­φα­νί­ζε­ται ει­δι­κά στα Δω­δε­κά­νη­σα. Θα κάνω μία σύ­ντο­μη ιστο­ρι­κή ανα­δρο­μή για να έχει το Σώμα μια πιο «σφαι­ρι­κή» ενη­μέ­ρω­ση. Το πρό­βλη­μα ξε­κι­νά­ει από την εποχή της Τουρ­κο­κρα­τί­ας. Ο Σουλ­τά­νος της τότε Οθω­μα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας αφαι­ρού­σε την κυ­ριό­τη­τα των γαιών σε κα­τοί­κους των πε­ριο­χών που αντι­στά­θη­καν σε αυτόν, που είναι γνω­στές ως δο­ρυά­λω­τες, δη­λα­δή, στην πε­ρί­πτω­σή μας, νησιά τα οποία έχουν πο­λε­μή­σει ενα­ντί­ον του και κα­τα­κτή­θη­καν με πό­λε­μο. Κατά την Τουρ­κο­κρα­τία, η ανα­γνω­ρι­σι­μό­τη­τα της κυ­ριό­τη­τας νομής και κα­το­χής των ακι­νή­των των φυ­σι­κών προ­σώ­πων γί­νο­νταν με το λε­γό­με­νο προι­κο­σύμ­φω­νο, στο οποίο εγ­γρά­φο­νταν η θέση, η έκτα­ση, τα στοι­χεία των ιδιο­κτη­τών όμο­ρων ακι­νή­των, καθώς επί­σης κα­θο­ρί­ζο­νταν και η λε­γό­με­νη προί­κα όπως πολ­λές φορές η απο­δο­χή των κλη­ρο­νο­μι­κών δι­καιω­μά­των και η ανα­γνώ­ρι­ση δια­κα­το­χι­κών δι­καιω­μά­των σε τρί­τους. Πα­ράλ­λη­λα, το Οθω­μα­νι­κό κα­θε­στώς κα­τέ­γρα­φε τα ακί­νη­τα και υπο­χρέ­ω­νε τους κα­τοί­κους των ακι­νή­των να δη­λώ­σουν και να απο­δί­δουν κα­θο­ρι­σμέ­νο πο­σο­στό σε σο­δειά ή σε χρη­μα­τι­κό ποσό. Λόγω του υψη­λού συ­ντε­λε­στή φο­ρο­λό­γη­σης και αδυ­να­μί­ας κα­τα­βο­λής του σχε­τι­κού τι­μή­μα­τος, κα­θό­σον προ­εί­χε η επι­βί­ω­ση των Δω­δε­κα­νη­σί­ων και των οι­κο­γε­νειών τους, πολ­λοί δεν προ­έ­βαι­ναν σε σχε­τι­κή δή­λω­ση, ώστε να απο­φύ­γουν τη φο­ρο­λό­γη­ση και κατά αυτόν τον τρόπο να εξα­σφα­λί­σουν κατά ένα μέρος την επι­βί­ω­σή τους και την απο­φυ­γή της υπο­χρε­ω­τι­κής στρα­τιω­τι­κής επι­βο­λής του τι­μή­μα­τος. Το 1912, με την στρα­τιω­τι­κή ει­σβο­λή των Ιτα­λών και την κα­τά­κτη­ση των νη­σιών της Δω­δε­κα­νή­σου δια­τη­ρή­θη­κε σχε­δόν το ίδιο φο­ρο­λο­γι­κό κα­θε­στώς των ακι­νή­των και της ανα­γνώ­ρι­σης της νομής και κα­το­χής έως την πε­ρί­ο­δο του 1922 που ξε­κί­νη­σε η κα­τάρ­τι­ση του κτη­μα­το­λο­γί­ου της Δω­δε­κα­νή­σου. Κατά την κα­τάρ­τι­ση του κτη­μα­το­λο­γί­ου της Δω­δε­κα­νή­σου, της Ρόδου, της Κω και εν μέρει της Λέρου από τους Ιτα­λούς κα­τα­κτη­τές, δια­τη­ρή­θη­καν οι δια­κρί­σεις των ακι­νή­των σε γαίες ελεύ­θε­ρης ιδιο­κτη­σί­ας – μούλ­κια- ή δη­μό­σιες γαίες – αρζί μιρί – ως κα­τά­λοι­πο της Οθω­μα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Γνω­ρί­ζο­ντας οι Ιτα­λοί, ωστό­σο, την ανε­πάρ­κεια των κα­τα­στά­σε­ων δη­λω­θέ­ντων ακι­νή­των θε­σμο­θέ­τη­σαν τον Κτη­μα­το­λο­γι­κό Κα­νο­νι­σμό, ο οποί­ος συ­μπε­ρι­λάμ­βα­νε στο με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της δια­δι­κα­σί­ας εγ­γρα­φής των ακι­νή­των, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας πάσης φύ­σε­ως απο­δει­κτι­κά στοι­χεία, ενώ απαι­τού­σαν και κα­τα­βο­λή τι­μή­μα­τος για την εγ­γρα­φή τους στους κτη­μα­το­λο­γι­κούς τό­μους. Σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις, ακί­νη­τα τα οποία εξυ­πη­ρε­τού­σαν στρα­τιω­τι­κές ανά­γκες του κα­τα­κτη­τή απο­τυ­πώ­θη­καν, έλα­βαν αριθ­μό κτη­μα­το­λο­γι­κής με­ρί­δας, αλλά κα­τα­γρά­φη­καν ως δη­μό­σια κτή­μα­τα, ενώ άλλα ακί­νη­τα, κυ­ρί­ως πα­ρά­κτιων πε­ριο­χών, εξαι­ρέ­θη­καν της απο­τύ­πω­σης και δεν έλα­βαν κα­θό­λου αριθ­μό κτη­μα­το­λο­γι­κής με­ρί­δας. Τα ακί­νη­τα αυτά εξυ­πη­ρε­τού­σαν στρα­τιω­τι­κές ανά­γκες των κα­τα­κτη­τών. Με τη συν­θή­κη από­δο­σης των νη­σιών της Δω­δε­κα­νή­σου το 1947 και την επα­κό­λου­θη Εν­σω­μά­τω­ση τους στη μη­τέ­ρα Ελ­λά­δα, το διά­ταγ­μα 132/1929 δια­τη­ρή­θη­κε σε ισχύ, ως το­πι­κό δί­καιο με την ει­σα­γω­γή του στη Ελ­λη­νι­κή νο­μο­θε­σία, με το άρθρο 8 παρ. 2 του ν.510/1947 και συ­νε­χί­ζει να ισχύ­ει σή­με­ρα, ενώ δεν γί­νε­ται καμία ανα­φο­ρά για τις προ­α­να­φε­ρό­με­νες εκ­κρε­μό­τη­τες. Την πε­ρί­ο­δο του 1960 με τη σύ­στα­ση της κτη­μα­το­λο­γι­κής υπη­ρε­σί­ας του Δη­μο­σί­ου στα Δω­δε­κά­νη­σα, στο πλαί­σιο των αρ­μο­διο­τή­των της και βάσει της τότε υφι­στά­με­νης νο­μο­θε­σί­ας έγινε κα­τα­γρα­φή στα ακί­νη­τα που δεν είχαν απο­τυ­πω­θεί και λάβει κτη­μα­το­λο­γι­κές με­ρί­δες κατά την κα­τάρ­τι­ση των κτη­μα­το­λο­γί­ων Ρόδου και Κω, ενώ τα ακί­νη­τα αυτά ήδη είχαν υφι­στά­με­νες προ πολ­λών ετών μό­νι­μες κα­τοι­κί­ες και είχαν χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως αυ­θαί­ρε­τα κτί­σμα­τα, διω­κό­με­να επί δε­κα­ε­τί­ες με εξο­ντω­τι­κά πρό­στι­μα για τους ιδιο­κτή­τες. Αυτή την ανι­σό­τη­τα θέ­λου­με με την πρω­το­βου­λία μας αυτή να άρου­με το συ­ντο­μό­τε­ρο δυ­να­τόν.

Η πρό­τα­ση τρο­πο­λο­γί­ας για τον «Αι­για­λό» στη Δω­δε­κά­νη­σο

Με την ψή­φι­ση του ν.2971/2001, όπως τρο­πο­ποιεί­ται από το σχέ­διο νόμου που συ­ζη­τά­με σή­με­ρα, ο αι­για­λός προσ­διο­ρί­ζε­ται ως η ζώνη της ξηράς που βρέ­χε­ται από τη θά­λασ­σα από τις με­γα­λύ­τε­ρες και συ­νή­θεις ανα­βά­σεις του κύ­μα­τος και ως ου­σιώ­δες στοι­χείο του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, προ­στα­τεύ­ε­ται από την Πο­λι­τεία. Στα Δω­δε­κά­νη­σα, όμως, ει­δι­κό­τε­ρα, όπως ανα­φέρ­θη­κα πα­ρα­πά­νω, σύμ­φω­να με το άρθρο 3 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού 132/1929, ορί­ζε­ται ότι ο αι­για­λός έξω από τα αστι­κά κέ­ντρα, είναι η χερ­σαία εκεί­νη ζώνη που εκτεί­νε­ται από τη θά­λασ­σα μέχρι το όριο του μέ­γι­στου χει­μέ­ριου κύ­μα­τος, αλλά πε­ρι­λαμ­βά­νει επι­πλέ­ον και μία ζώνη πλά­τους δώ­δε­κα μέ­τρων.

Σε αυτή, λοι­πόν, τη ζώνη των κατά δώ­δε­κα μέ­τρων «προ­σαύ­ξη­σης» σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις υπάρ­χουν νο­μί­μως υφι­στά­με­να κτή­ρια, τα οποία είτε προ­ϋ­πήρ­χαν του έτους 1948 είτε είναι οι­κο­δο­μι­κές με­ρί­δες με κτή­ρια, κα­τοι­κί­ες πάνω σε αυτές τις κτη­μα­το­λο­γι­κές με­ρί­δες, κα­τα­γε­γραμ­μέ­να στα βι­βλία των κτη­μα­το­λο­γί­ων, οι οποί­ες βρί­σκο­νται διά­σπαρ­τες εντός της ενιαί­ας κοι­νό­χρη­στης κτη­μα­το­λο­γι­κής ζώνης και εμ­φα­νί­ζο­νται στους κατά τό­πους κτη­μα­το­λο­γι­κούς χάρ­τες που συ­νέ­τα­ξαν οι Ιτα­λοί στη Δω­δε­κά­νη­σο του 1923. Σή­με­ρα είναι απα­ραί­τη­τη η απο­κα­τά­στα­ση της ισο­τι­μί­ας στη με­τα­χεί­ρι­ση των πο­λι­τών της Δω­δε­κα­νή­σου, σε σχέση με τις υπό­λοι­πες πε­ριο­χές της Ελ­λά­δας, ανα­φο­ρι­κά με την αντι­με­τώ­πι­ση των κτι­σμά­των που βρί­σκο­νται σε αυτή τη ζώνη των δώ­δε­κα μέ­τρων, που είναι προ­σαύ­ξη­ση του αι­για­λού, σε σχέση με την υπό­λοι­πη χώρα. Είναι, επί­σης, απα­ραί­τη­τη αυτή η ρύθ­μι­ση για την κα­λύ­τε­ρη αξιο­ποί­η­ση του αι­για­λού και για την ικα­νο­ποί­η­ση του γε­νι­κού συμ­φέ­ρο­ντος. Δεν ζη­τά­με κα­τάρ­γη­ση αυτής της ζώνης των δώ­δε­κα μέ­τρων. Ζη­τά­με να δια­τη­ρη­θεί αυτή η ζώνη των δώ­δε­κα μέ­τρων. Δεν μπο­ρεί, όμως, να πα­ρα­βλέ­ψει κα­νείς ότι μέσα σε αυτήν τη ζώνη υπάρ­χουν ιδιο­κτη­σί­ες και κτί­σμα­τα. Αυτή τη ρύθ­μι­ση ζη­τά­με.

Συ­ζή­τη­σε το Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών μία πρό­τα­ση, η οποία προ­ήλ­θε μετά από δια­βού­λευ­ση με το­πι­κούς φο­ρείς, την οποία κα­τα­θέ­τω στα Πρα­κτι­κά.

Ελ­πί­ζω βά­σι­μα, ότι το Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών θα τη λάβει υπό­ψιν στην επό­με­νη φάση επε­ξερ­γα­σί­ας ενός νέου σχε­δί­ου νόμου και της επί­λυ­σης αυτών των ση­μα­ντι­κών για τα νησιά μας προ­βλη­μά­των. Λέμε, λοι­πόν, για τα νησιά του Νομού Δω­δε­κα­νή­σου και για τις εκτός σχε­δί­ου πε­ριο­χές κατά τη δια­δι­κα­σία χά­ρα­ξης των ορίων του αι­για­λού και κατά εφαρ­μο­γή του άρ­θρου 3 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού Δω­δε­κα­νή­σου 132/1929 που δια­τη­ρή­θη­κε σε ισχύ με το ν.510/1947, όπου γί­νε­ται προ­σαύ­ξη­ση του χει­μέ­ριου κύ­μα­τος κατά δώ­δε­κα μέτρα και αυ­στη­ρά μέσα σε αυτήν τις δω­δε­κά­με­τρη ζώνη και όχι στη συ­νή­θη ανά­βα­ση του χει­μέ­ριου κύ­μα­τος, να εξαι­ρού­νται τα κτή­ρια τα οποία προ­ϋ­φί­στα­νται του 1948, βα­σι­σμέ­νοι στις αε­ρο­φω­το­γρα­φί­ες αντί­στοι­χου έτους, καθώς επί­σης και οι με­ρί­δες οι­κο­δο­μών που είναι κα­τα­γε­γραμ­μέ­νες στα βι­βλία των κτη­μα­το­λο­γι­κών γρα­φεί­ων Ρόδου και Κω ως με­ρί­δες οι­κο­δο­μών.

Νο­μί­ζω πως αυτό είναι ένα δί­καιο αί­τη­μα των κα­τοί­κων, αλλά και μια απο­κα­τά­στα­ση της ισο­νο­μί­ας. Και πρέ­πει γρή­γο­ρα στην επό­με­νη φάση η Κυ­βέρ­νη­ση να λάβει υπό­ψιν όλη αυτή την τεκ­μη­ρί­ω­ση, ώστε να μπο­ρέ­σου­με να προ­χω­ρή­σου­με στην ορι­στι­κή λύση του προ­βλή­μα­τος που υπάρ­χει στα ζη­τή­μα­τα του αι­για­λού στη Δω­δε­κά­νη­σο.

***

ΤΟ ΓΡΑ­ΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

-.-