Νέο περιστατικό απόλυσης οροθετικού εργαζομένου

Ένα νέο περι­στα­τικό από­λυ­σης ορο­θε­τι­κού εργα­ζο­μέ­νου επα­να­φέ­ρει στο προ­σκή­νιο το ζήτημα των δια­κρί­σεων που υφί­στα­νται στον εργα­σιακό τομέα οι άνθρω­ποι που ζουν με ΗΙV και επι­λέ­γουν ή ανα­γκά­ζο­νται από τις συν­θή­κες, να απο­κα­λύ­ψουν την κατά­σταση της υγείας τους ως προς τον ιό.

Σύμφωνα με το περιε­χό­μενο της αγωγής που κατα­τέ­θηκε στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Αθηνών πριν από λίγες ημέρες, μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες ιδιω­τι­κές εται­ρείες στην Ελλάδα, προέβη σε απόλυση ενός εργα­ζο­μέ­νου της, όταν εκείνος προ­σκό­μισε τα απαι­τού­μενα δικαιο­λο­γη­τικά για τη χορή­γηση αναρ­ρω­τι­κής άδειας, όπου ανα­γρα­φό­ταν ως αιτιο­λο­γία η νόσος HIV. Ο ενάγων εργα­ζό­ταν επί μία δεκα­ε­τία στη συγκε­κρι­μένη εται­ρεία, διά­στημα κατά το οποίο ήδη ζούσε με τον ιό και ποτέ δεν αμφι­σβη­τή­θηκε η υπευ­θυ­νό­τητα και ο άριστος τρόπος εκτέ­λε­σης των καθη­κό­ντων του, αντί­θετα λόγω της υπο­δειγ­μα­τι­κής εργα­σίας του είχε προ­α­χθεί σε θέση προϊ­στα­μέ­νου. Αμέσως μετά τη γνω­στο­ποί­ηση των απο­τε­λε­σμά­των των εξε­τά­σεών του στην εται­ρεία, ενη­με­ρώ­θηκε από το αρμόδιο τμήμα προ­σω­πι­κού, να παρα­λά­βει την απόλυσή του, χωρίς καμία αιτιο­λό­γηση που να συνδέει την απόφαση από­λυ­σης με αδυ­να­μία ή ανι­κα­νό­τητα να εκτε­λέ­σει τα καθή­κο­ντά του. Η κίνηση αυτή απο­τέ­λεσε μία αδι­καιο­λό­γητη διά­κριση ενα­ντίον του, παρα­βιά­ζο­ντας ταυ­τό­χρονα όχι μόνο το εθνικό δίκαιο, αλλά και τους θεμε­λιώ­δεις συνταγ­μα­τι­κούς και υπε­ρε­θνι­κούς κανόνες που διέπουν την απα­γό­ρευση δια­κρί­σεων.

Σημειώ­νε­ται πως από την άσκηση των καθη­κό­ντων του ενά­γο­ντος δεν προ­έ­κυ­πτε καμία απο­λύ­τως πιθα­νό­τητα μετά­δο­σης του ιού HIV, λόγω και της φύσης της εργα­σίας του. Γίνεται επο­μέ­νως σαφές πως η καταγ­γε­λία της σύμ­βα­σής του, στο μέτρο που βασί­σθηκε απο­κλει­στικά και μόνο στο φόβο για ενδε­χό­μενη μετά­δοση του ιού ή για αδυ­να­μία εκτέ­λε­σης των καθη­κό­ντων του λόγω της ορο­θε­τι­κό­τη­τας, συνιστά κατα­χρη­στική άσκηση του δικαιώ­μα­τος του εργο­δότη και απο­τε­λεί αδι­καιο­λό­γητο στιγ­μα­τι­σμό και διά­κριση που απα­γο­ρεύ­ε­ται από το ελλη­νικό Σύνταγμα και την Ευρω­παϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώ­ματα του Ανθρώ­που.

Ο Σύλ­λο­γος Ορο­θε­τι­κών Ελλάδος «Θετική Φωνή», στο πλαίσιο της υπε­ρά­σπι­σης των δικαιω­μά­των των ανθρώ­πων που ζουν με HIV, έχει ανα­λά­βει τη νομική συμπα­ρά­σταση του ενά­γο­ντος και τα δικα­στικά έξοδα της υπό­θε­σης. Κάθε άτομο που ζει με HIV/AIDS έχει ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμα να παρα­μέ­νει ισότιμο μέλος της κοι­νω­νίας, με ίσες ευκαι­ρίες και στον εργα­σιακό τομέα. Μόλις πριν δύο χρόνια με απόφασή του το Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των κατα­δί­κασε την Ελλάδα δικαιώ­νο­ντας υπάλ­ληλο που απο­λύ­θηκε επειδή απο­κα­λύ­φθηκε η ορο­θε­τι­κό­τητά του στον εργο­δότη του, σε αντί­θεση με την απόφαση που είχε εκδώσει ο Άρειος Πάγος, ο οποίος είχε δικαιώ­σει τον εργο­δότη. Ανάλογα περι­στα­τικά μας υπεν­θυ­μί­ζουν πως πρέπει να παρα­μέ­νουμε σε επα­γρύ­πνηση ανα­φο­ρικά με τις δια­κρί­σεις που υφί­στα­νται τα ορο­θε­τικά άτομα στον εργα­σιακό τομέα, οι οποίες παρα­μέ­νουν έντονες και επι­τεί­νουν τον κοι­νω­νικό απο­κλει­σμό και το στίγμα.