Τις καμπάνες της ειρήνης

Πριν στε­γνώ­σουν τα δάκρυα για τους πνιγ­μούς των κατα­τρεγ­μέ­νων στη Μεσό­γειο ένας άλλος πόλεμος στέλνει σε “ανθρω­πι­στι­κούς δια­δρό­μους” χιλιά­δες πολίτες. Οικο­γέ­νειες με τα μωρά τους, κάθε λογής άνθρω­ποι πολίτες όπως εμείς πορεύ­ο­νται μέσα στον χιονιά στο πουθενά. Να στα­μα­τή­σουμε λοιπόν αυτήν τη πορεία προς την  κόλαση στους δια­δρό­μους (γιατί περί αυτού πρό­κει­ται) και να αφή­σουμε τις chic ονο­μα­σίες. Να βγούμε όλοι έξω και να ενα­ντιω­θούμε σε όλους τους ηγέτες του κόσμου που εξα­κο­λου­θούν όπως 60 χρόνια πριν να χρη­σι­μο­ποιούν ανθρώ­πινο αίμα για ενερ­γειακό πόρο! Λαοί κατα­πο­ντί­ζο­νται, μεσά­ζο­ντες κερ­δο­σκο­πούν, ο πλη­θυ­σμός της υφηλίου σε πογκρόμ! Στα σκληρά χρόνια του  πρώτου Ψυχρού Πολέμου, ο μεγα­λύ­τε­ρος Ιταλός «παρα­μυ­θάς», Τζιάνι Ροντάρι, έγραφε: «Του κόσμου οι μεγάλοι στρα­τη­γοί/Να αιμα­το­κυ­λή­σουν βάλ­θη­καν τη γη/Και από το μεγάλο άχτι, ως τις καμπά­νες έριξαν στη μάχη/Μα αυτές χαρ­μό­συνα χτυ­πού­σαν/Στον κόσμο την ειρήνη δια­λα­λού­σαν». Με τον  ρωσικό κλοιό να σφίγγει γύρω από το Κίεβο, το μήνυμα του Ροντάρι είναι πιο επί­καιρο από ποτέ. Με το μονα­δικά περιε­κτικό και απλό ύφος, που τον έκανε παγκό­σμια αγαπητό, ο  Ιταλός συγ­γρα­φέας απευ­θύ­νε­ται όχι μόνο στα παιδιά, αλλά και στους μεγά­λους.Σε αυτές τις δύσκο­λες στιγμές για την Ουκρα­νία και με τον κόσμο στα πρόθυρα ενός Δεύ­τε­ρου Ψυχρού πολέμου, μήπως ήρθε η ώρα να χτυ­πή­σουμε όλοι εμείς, πιο απο­φα­σι­στικά, πιο δυνατά, τις καμπά­νες της ειρήνης;