Η Λέρος που λάτρεψε τον Πανιώνιο!

Στο νέο τεύχος του e-magazine της Ε.Ο.Κ. υπάρχει αφιέ­ρωμα στον Πανιώ­νιο Λέρου και τις σχέσεις αγάπης με τον… ιστο­ρικό της Νέας Σμύρνης!

Πέρασαν 31 χρόνια, από τότε που ο Φίλιπ­πος Δημη­τρα­κό­που­λος, μαζί με μια παρέα ανθρώ­πων στη Λέρο, που είχε ως όραμα την εξέλιξη του μπάσκετ στο ακρι­τικό νησί, δημιούρ­γησε ένα σύλλογο, που θα συνέδεε το όνομά του με τον Ιστο­ρικό Πανιώ­νιο. Μόνο τυχαίο δεν είναι κάτι τέτοιο, καθώς ο Φίλιπ­πος Δημη­τρα­κό­που­λος και η οικο­γέ­νειά του λάτρευαν παθο­λο­γικά τους «κυα­νέ­ρυ­θρους», μετα­δί­δο­ντας την ιδέα του συλ­λό­γου και στη Λέρο.

«Αγα­πούσε πολύ τον Πανιώ­νιο και τον ακο­λου­θούσε παντού», παρα­δέ­χε­ται ο εγγονός του, Ιάσονας, που πριν από μερικές μέρες στέ­φθηκε Κυπελ­λού­χος με την ομάδα της Νέας Σμύρνης στο Unicef Trophy, επι­κρα­τώ­ντας της ΝΕ Μεγα­ρί­δος με 66-63 στον τελικό των Άνω Λιοσίων. Και η Λέρος, πώς προ­έ­κυψε; «Η δουλειά του τον έβγαλε στο νησί και το μέρος του άρεσε, αλλά δεν υπήρχε καμία ενα­σχό­ληση με το μπάσκετ. Δημιούρ­γησε, λοιπόν, μια ομάδα στη Λέρο, που πήρε το όνομα του Πανιω­νίου και θεωρώ, ότι πέτυχε το σκοπό του», πρό­σθεσε.

Πολύ σύντομα, πάντως, η εξέλιξη στη Λέρο ήταν θεα­μα­τική. Ο νυν πρό­ε­δρος του Πανιω­νίου, Αντώνης Καπνου­δά­κης, επι­ση­μαί­νει το πόσο γρήγορα μετα­δό­θηκε η ιδέα του Πανιω­νίου Λέρου στο νησί και πέραν αυτού.

«Είχαμε κάνει μια δεξίωση σε ένα μεγάλο χώρο, με καλε­σμέ­νους τον Πι Τζέι Μπράουν και τον Βλάντο Τζού­ρο­βιτς. Ερχόταν στο νησί, τότε, ένα 20θέσιο αερο­πλα­νάκι της Ολυ­μπια­κής και θυμάμαι τον Μπράουν να μπαίνει… γονα­τι­στός, για να χωρέσει», θυμάται.

Ο Πανιώ­νιος αγω­νί­στηκε για πρώτη φορά στο τοπικό πρω­τά­θλημα της Δωδε­κα­νή­σου, ξεκι­νώ­ντας το δύσκολο εγχεί­ρημά του με περίπου 30 αθλητές ενερ­γούς στο σύλλογο, είτε στο ανδρικό τμήμα είτε στην Ακα­δη­μία. Μέχρι το 2002, ο αριθμός είχε ανέβει στους 40, με ανδρικό και εφηβικό τμήμα, ενώ στα επόμενα έξι χρόνια τα τμήματα έγιναν περισ­σό­τερα και το νούμερο είχε σχεδόν τρι­πλα­σια­στεί, με περίπου 110 αθλητές να βρί­σκο­νται στο σύλλογο, φτά­νο­ντας και τους 140 περίπου το 2017.

Η άνοδος αυτή, μόνο τυχαία δεν ήταν. Όπως παρα­δέ­χε­ται ο Αντώνης Καπνου­δά­κης, μια σειρά παλιών αθλητών του συλ­λό­γου, που θέλησαν να συνε­χί­σουν τη λει­τουρ­γία του και με αφορμή την κατα­σκευή του νέου Κλει­στού στο νησί το 2004, πραγ­μα­το­ποί­η­σαν ορι­σμέ­νες αλλαγές, οι οποίες την επα­να­δρα­στη­ριο­ποί­η­σαν και την εκσυγ­χρό­νι­σαν.

Κάπως έτσι, ένα νησί 8.000 κατοί­κων κατά­φερε να δημιουρ­γή­σει και να δια­τη­ρή­σει τη δική του μπα­σκε­τική παρά­δοση. Στόχος δεν είναι άλλος, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ομάδας, από τη σωστή εκμά­θηση του αθλή­μα­τος, τη μετά­δοση του αθλη­τι­κού ιδε­ώ­δους και την από­κτηση σωστών αντι­λή­ψεων, εντός κι εκτός παρκέ.

Μέσα από αυτή τη δια­δι­κα­σία, ανα­δεί­χθη­καν αθλητές, όπως ο Ιάσονας Δημη­τρα­κό­που­λος, ο Μάνος Χατζη­δά­κης, που αγω­νί­ζε­ται στην ΑΕΚ και είχε βρεθεί στην Εθνική Ανδρών, στο τελευ­ταίο Παγκό­σμιο Κύπελλο, ενώ ο σύλ­λο­γος έχει παρου­σιά­σει αρκε­τούς και εκτός μπάσκετ, όπως ο Θεο­δό­σης Μαχαί­ρας στο ποδό­σφαιρο, ή ακόμη και ο διαι­τη­τής Ηλίας Ασλα­νί­δης.

«Η Λέρος είναι αρκετά μπα­σκε­τικό νησί με πολύ καλή αίσθηση του αθλή­μα­τος, κάτι που απο­τυ­πώ­νε­ται από τη συμ­με­τοχή τόσων αθλητών στο σύλλογο, καθώς και τη λει­τουρ­γία του. Όλοι γνω­ρί­ζουν, ότι παρότι βρι­σκό­μα­στε σε ακρι­τικό νησί, με τις γνωστές δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζουν οι ομάδες σε τέτοια μέρη, είτε από άποψη εξόδων είτε από πλευράς μετα­κι­νή­σεων, ή λόγω του γεγο­νό­τος ότι τα παιδιά στο νησί μας δύσκολα απο­κτούν παρα­στά­σεις, εμπνέ­ουμε σεβασμό και σοβα­ρό­τητα. Δεν είναι τυχαίο, ότι έχουμε κατα­γρά­ψει όλα αυτά τα χρόνια 10-12 συμ­με­το­χές σε Final-4 ανα­πτυ­ξια­κών πρω­τα­θλη­μά­των. Δεν είναι αυτο­σκο­πός οι επι­τυ­χίες, αλλά είναι ενδει­κτι­κές για το πόσο καλά μαθαί­νουν το άθλημα οι αθλητές μας», ανα­φέ­ρει ο Αντώνης Καπνου­δά­κης.

Ο Πανιώ­νιος Λέρου, όμως, δεν έχει ανδρικό τμήμα και ο πρό­ε­δρος εξηγεί πως «έχουμε βάλει ορι­σμένα στάνταρ για αυτό. Αν είναι να δημιουρ­γή­σουμε, θα γίνει από παιδιά που έχουν μεγα­λώ­σει και ανδρω­θεί στο σύλλογο. Έχει ωρι­μά­σει η σκέψη αυτή τα τελευ­ταία χρόνια και, μπορεί την επόμενη ή τη μεθε­πό­μενη χρονιά, να δημιουρ­γή­σουμε ανδρική ομάδα».

Ο Ιάσονας Δημη­τρα­κό­που­λος, πάντως, είναι… έτοιμος για μια πιθανή τέτοια πρό­κληση, αν ο Πανιώ­νιος Λέρου βρι­σκό­ταν μια μέρα στις εθνικές κατη­γο­ρίες. «Νομίζω, ότι θα ήταν κάτι πολύ όμορφο να βρεθούν εκεί παιδιά, όπως ο Χατζη­δά­κης, εγώ και άλλα παιδιά, που είμαστε φίλοι από μικροί. Θα ήταν υπέροχο να γυρί­ζαμε εκεί, όπου ξεκι­νή­σαμε». Προς το παρόν, όμως, ζει το δικό του όνειρο στον Πανιώ­νιο της Νέας Σμύρνης.

«Μπορεί να είναι… καρμικό που βρί­σκο­μαι εδώ. Η οικο­γέ­νειά μου, άλλωστε, απο­τε­λεί­ται από… άρρω­στους Πανιώ­νιους και είμαι πολύ περή­φα­νος, που είμαι κομμάτι αυτού του συλ­λό­γου, βλέ­πο­ντας σε κάθε αγώνα τους δικούς μου ανθρώ­πους να με υπο­στη­ρί­ζουν στο γήπεδο. Είμαι ήδη πολύ χαρού­με­νος που έχω αγω­νι­στεί και στους δύο Πανιώ­νιους, ζώντας το όνειρό μου για μια κούπα με τον Ιστο­ρικό, κατα­κτώ­ντας το Unicef Trophy».