Καταθέτει ως μάρτυρας ο περιφερειάρχης στην υπόθεση της καταβολής εισφοράς γης σε χρήμα ξενοδόχων

Αύριο θα κατα­θέ­σει, ως μάρ­τυ­ρας, ενώπιον της τακτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου στο πλαίσιο της κυρίας Ανά­κρι­σης για την υπόθεση της κατα­βο­λής εισφο­ράς γης σε χρήμα ξενο­δό­χων και τη μη είσπραξη εισέτι των οφει­λο­μέ­νων, ο περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργος Χατζη­μάρ­κος.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» έχουν δώσει ήδη μαρ­τυ­ρι­κές κατα­θέ­σεις ο δήμαρ­χος Ρόδου κ. Φώτης Χατζη­διά­κος και ο πρώην δήμαρ­χος Ρόδου και αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης κ. Στάθης Κου­σουρ­νάς.

Η τακτική Ανα­κρί­τρια δεν έχει ακόμη προ­σω­πο­ποι­ή­σει τις ποι­νι­κές διώξεις που έχουν ασκηθεί in rem (κατά παντός υπευ­θύ­νου) για το αδίκημα της απι­στίας κατ’ εξα­κο­λού­θηση σε βάρος ΟΤΑ, που το όφελος που πέτυχε ο δράστης ή η ζημία που προ­κλή­θηκε ή οπωσ­δή­ποτε απει­λή­θηκε, υπερ­βαί­νει το ποσό των 150.000 ευρώ και το αντι­κεί­μενο της πράξης είναι ιδιαι­τέ­ρως μεγάλης αξίας, με τις επι­βα­ρυ­ντι­κές δια­τά­ξεις του νόμου περί κατα­χρα­στών δημο­σίου χρή­μα­τος.

Νομικοί κύκλοι ανέ­φε­ραν χθες στην «δημο­κρα­τική» ότι με δεδο­μένο πως οι εισφο­ρές όφειλαν να έχουν κατα­βλη­θεί κατά τον χρόνο της έκδοσης των οικο­δο­μι­κών αδειών τα αδι­κή­ματα που τυχόν δια­πρά­χθη­καν έχουν υπο­πέ­σει ήδη σε παρα­γραφή, ενώ σε ό,τι αφορά μερίδα των ξενο­δο­χείων που ανα­θε­ώ­ρη­σαν τις άδειές τους, μένει να δια­πι­στω­θεί ποία εξ αυτών έχουν εξα­σφα­λί­σει παρα­τύ­πως ανα­θε­ω­ρή­σεις την τελευ­ταία 15ετία και ποιοί υπη­ρε­σια­κοί παρά­γο­ντες ενέ­κρι­ναν τις αιτή­σεις τους.

Θυμί­ζουμε ότι οι διώξεις στρέ­φο­νται ειδι­κό­τερα κατά παντός υπευ­θύ­νου της πρώην Νομαρ­χίας Δωδε­κα­νή­σου της περιό­δου 2005 – 2011 εξαι­τίας της μη είσπρα­ξης των οφει­λο­μέ­νων.

Από τα στοι­χεία που επε­ξερ­γά­στηκε η Υπη­ρε­σία Δόμησης προ­κύ­πτει ότι ο αριθμός των ξενο­δο­χείων που δεν έχουν κατα­βά­λει την οφει­λό­μενη εισφορά γης σε χρήμα είναι 66 με συνο­λική εισφορά περίπου 600.000 τ.μ.

Ο κ. Χατζη­μάρ­κος, έχει πρό­σφατα σχο­λιά­σει το όλο ζήτημα με δηλώ­σεις του:

«Αυτό είναι ένα από τα ζητή­ματα, τα οποία στον τόπο μας, είναι μέσα σε αυτήν την πολύ μεγάλη –δυστυχώς- ‘ντουλάπα’ με τους σκε­λε­τούς που κατά καιρούς ανοίγει. Κάποιοι φρο­ντί­ζουν να κλεί­σουν τα φύλλα της για να μην φανούν όλα… Κι εδώ μιλάμε για ένα πάρα πολύ μεγάλο ζήτημα. Μπορεί να ξεπερνά δεκάδες εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ ως ‘σκάνδαλο’ –γιατί περί σκαν­δά­λου πρό­κει­ται, μην έχετε καμία αμφι­βο­λία. Σε όλη την Ελλάδα, η νομο­θε­σία ήταν σαφής. Σε ό,τι αφορά την εισφορά σε γη για τις συγκε­κρι­μέ­νες οικο­νο­μι­κές άδειες, με συγκε­κρι­μένα χαρα­κτη­ρι­στικά των οικο­πέ­δων έπρεπε προ της έκδοσης της οικο­δο­μι­κής άδειας να έχει καθο­ρι­στεί η εισφορά σε γη και να απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της οικο­δο­μι­κής άδειας.

Για λόγους που ελπίζω να βρει η δικαιο­σύνη, πια –αφού βρί­σκε­ται στην δικαιο­σύνη αυτή η ιστορία εδώ και χρόνια- παρά το γεγονός πως πρό­κει­ται για δεκάδες περι­πτώ­σεις στην Ρόδο, αυτό δεν έγινε -αν και δεν γνωρίζω ακριβώς τον αριθμό.

Ο ξενο­δό­χος που είναι ιδιο­κτή­της κάποιας ξενο­δο­χεια­κής μονάδας και ο οποίος έχει οικο­δο­μική άδεια που ορίζει την εισφορά σε γη, έχει το δικαί­ωμα να ζητήσει την μετα­τροπή της γης σε χρήμα. Στην περί­πτωση αυτή, τα χρήματα αυτά τα παίρνει ο οικείος Δήμος. Η απόφαση όμως, για την μετα­τροπή ή όχι (απο­δο­χής ή απόρ­ρι­ψης του ξενο­δό­χου) είναι της Περι­φέ­ρειας.

Ο Δήμος Ρόδου για λόγους που αδυνατώ να κατα­νο­ήσω μέχρι σήμερα, δεν το δέχτηκε ποτέ αυτό, δηλαδή το αυτο­νό­ητο, αυτό που λέει η νομο­θε­σία. Εμείς ζητού­σαμε τα στοι­χεία που αφο­ρού­σαν αυτές τις εκκρε­μό­τη­τες εφόσον είναι δική μας ευθύνη όποτε και αν έρθει και εφόσον υπάρχει μια δικα­στική έρευνα σε εξέλιξη αλλά δεν μας τα χορή­γησε ποτέ. Νομίζω ότι είναι δύο ή τρία χρόνια τώρα που τα ζητάμε (μπορεί και τέσσερα). Πλέον το ΣτΕ έχει εκδώσει απο­φά­σεις που επι­βε­βαιώ­νει τη νομο­θε­σία και ξεκα­θα­ρί­ζει ότι είναι ζήτημα της Περι­φέ­ρειας. Μετά και την έκδοση των τελευ­ταίων απο­φά­σεων του ΣτΕ δεν μπορώ να φαντα­στώ τι άλλο επι­χεί­ρημα θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ο Δήμος Ρόδου για να απο­φεύ­γει να μας δώσει τα στοι­χεία τα οποία ζητάμε γι αυτές τις εκκρε­μό­τη­τες».