Ο Χρήστος Δουλκερίδης με καταγωγή και από την Ρόδο, δήμαρχος σε περιφέρεια των Βρυξελλών

Σημα­ντική άνοδος των Οικολόγων-Πράσινων στις χθε­σι­νές δημο­τι­κές και περι­φε­ρεια­κές εκλογές στο Βέλγιο.

Στην περι­φέ­ρεια των Βρυ­ξελ­λών τα ποσοστά των Οικο­λό­γων εκτο­ξεύ­τη­καν τόσο ψηλά ώστε οι πολι­τι­κοί ανα­λυ­τές να κάνουν λόγο για «πράσινο κύμα». Η εντυ­πω­σια­κό­τερη άνοδος σημειώ­θηκε στο Δήμο των Ιξελλών (Ixelles) όπου με επι­κε­φα­λής τον Έλληνα Χρήστο Δουλ­κε­ρίδη οι Πρά­σι­νοι έρχο­νται πρώτοι με ποσοστό της τάξεως του 33%.

Στον Δήμο αυτό, όπου βρί­σκε­ται, μεταξύ άλλων, και το Ευρω­παικό Κοι­νο­βού­λιο, πρώτο κόμμα ήταν πάντοτε, από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά, το κεντρο­δε­ξιό κόμμα MR στο οποίο ανήκει και ο νυν πρω­θυ­πουρ­γός του Βελγίου Σαρλ Μισέλ. Με κατα­με­τρη­μένο σχεδόν το σύνολο των ψήφων το MR έρχεται πλέον δεύτερο στις Ιξέλλες, με ποσοστό της τάξεως του 26%, και ο Χρήστος Δουλ­κε­ρι­δης, γιος μετα­να­στών ανθρα­κω­ρύ­χων της δεκα­ε­τίας του 1960, είναι ο πρώτος Έλληνας που κατα­λαμ­βά­νει Δήμο στην περι­φέ­ρεια των Βρυ­ξελ­λών.

Στο σπίτι μας δεν υπήρχε λουτρό.  Ζεσταί­ναμε το νερό και πλε­νό­μα­σταν στη λεκάνη

Οπως χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρει στο blog του, doulkeridis.be, «Το όνομά μου είναι Χρήστος Δουλ­κε­ρί­δης. Γεν­νή­θηκα στις Βρυ­ξέλ­λες το 1968, σε μια συνοι­κία από τις πιο φτωχές της πόλης, κοντά στην Gare du Νord. Έμεναν κυρίως Τούρκοι και Έλληνες μετα­νά­στες και κάποιοι ηλι­κιω­μέ­νοι Βέλγοι. Μέχρι επτά χρονών μείναμε εκεί, σε ένα δυάρι. Στο ένα δωμάτιο κοι­μού­νταν οι γονείς και το άλλο λει­τουρ­γούσε ως σαλόνι, καθι­στικό, κουζίνα και υπνο­δω­μά­τιο για μας τα παιδιά. Δεν υπήρχε λουτρό. Κάναμε μπάνιο όπως παλιά, ζεσταί­ναμε το νερό και πλε­νό­μα­σταν στη λεκάνη. Αναφέρω αυτή τη συνοι­κία γιατί προχθές πήγα ξανά στο ίδιο κτίριο όπου μεγά­λωσα. Ως υπουρ­γός Οικι­σμού για τις Βρυ­ξέλ­λες τώρα πια, για να εγκαι­νιάσω ένα και­νούρ­γιο κτίριο…».

Η μητέρα μου γνώρισε τον πατέρα μου στις Βρυ­ξέλ­λες, με προ­ξε­νιό

Και συνε­χί­ζει, «Ο πατέρας μου είναι Πόντιος στην κατα­γωγή. Η οικο­γέ­νειά του ήρθε στην Ελλάδα από την Τουρκία, στις αρχές του περα­σμέ­νου αιώνα, εγκα­τα­στά­θηκε στη Μακε­δο­νία. Ο πατέρας μου μετα­νά­στευσε στο Βέλγιο για να δου­λέ­ψει στα ανθρα­κω­ρυ­χεία, στο Λιμ­βούργο, στη φλα­μαν­δική πλευρά, στο Βόρειο Βέλγιο. Έπαθε ατύχημα και ήρθε στις Βρυ­ξέλ­λες για να βρει δουλειά. Δούλεψε οικο­δό­μος, ταξι­τζής, παντο­πώ­λης. Στο τέλος έκανε εμπόριο ελλη­νι­κών προ­ϊ­ό­ντων στις λαϊκές μαζί με τη μητέρα μου. Η μητέρα μου είναι Ροδί­τισσα. Ήρθε στο Βέλγιο για να επι­σκε­φθεί τον αδελφό της αλλά από τη δεύτερη μέρα έπιασε δουλειά στο εργο­στά­σιο. Γνώρισε τον πατέρα μου στις Βρυ­ξέλ­λες, με προ­ξε­νιό».

Μιλώ­ντας στο ΑΠΕ-MΠΕ ο Χρήστος Δουλ­κε­ρί­δης σημεί­ωσε ότι η άνοδος των Οικο­λό­γων στο Βέλγιο «οφεί­λε­ται σε δύο παρά­γο­ντες: στο γεγονός ότι με ιδε­ο­λο­γική συνέ­πεια παλεύ­ουν κατά του μεγα­λύ­τε­ρου κιν­δύ­νου που απειλεί σήμερα την ανθρω­πό­τητα, την κλι­μα­τική αλλαγή, καθώς επίσης και στο γεγονός ότι μάχο­νται τον σκο­τα­δι­σμό και την Ακρο­δε­ξιά που απει­λούν σήμερα την Ευρώπη».

Ο Χρήστος Δουλ­κε­ρί­δης, παιδί Ελλήνων μετα­να­στών, γεν­νη­μέ­νος στο Βέλγιο, μπήκε στην πολι­τική πριν από τριάντα περίπου χρόνια, τα τελευ­ταία 20 με τους Οικο­λό­γους.

Το 2009, μετά τη μεγάλη επι­τυ­χία του κόμ­μα­τός του στις περι­φε­ρεια­κές  εκλογές, με ποσοστό που άγγιξε το 20%, είχε μπει  στην περι­φε­ρειακή κυβέρ­νηση των Βρυ­ξελ­λών ως υφυ­πουρ­γός Στέ­γα­σης (ένα από τα σοβα­ρό­τερα υπουρ­γεία).

Ως προς τα «παρα­δο­σιακά» κόμματα του Βελγίου, τόσο οι Σοσια­λι­στές όσο και οι Φιλε­λεύ­θε­ροι Ρεφορ­μι­στές του MR είδαν τα ποσοστά τους να μειώ­νο­νται, πλη­ρώ­νο­ντας το πολικό κόστος των οικο­νο­μι­κών σκαν­δά­λων στα οποία ενε­πλά­κη­σαν στελέχη τους τα τελευ­ταία χρόνια. Ωστόσο οι Σοσια­λι­στές εξα­κο­λου­θούν να παρα­μέ­νουν η μεγα­λύ­τερη πολι­τική δύναμη στο γαλ­λό­φωνο Βέλγιο, όπως άλλωστε και ακρο­δε­ξιοί εθνι­κι­στές του N-VA στο ολλαν­δο­φωνο (και πλέον εύπορο) Βέλγιο, όπου κυριάρ­χη­σαν για μια ακόμα φορά στην Αμβέρσα.

πηγή iefimerida.gr