Το προνοείν και προλαμβάνειν

Οι πυρ­κα­γιές κάθε χρόνο απο­δει­κνύ­ουν τις αδυ­να­μί­ες όχι μόνο της κρα­τι­κής μη­χα­νής, αλλά και της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας. Ούτε το ελ­λη­νι­κό κρά­τος, ούτε οι θε­σμοί το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης, ούτε οι πο­λί­τες  έχουν κα­τα­φέ­ρει να προ­ε­τοι­μα­στούν επαρ­κώς ώστε να πε­ριο­ρι­στούν οι κα­τα­στρο­φές από τις ανα­πό­φευ­κτες πυρ­κα­γιές του κα­λο­και­ριού και τις πλημ­μύ­ρες του χει­μώ­να. Η πρό­λη­ψη μας αφορά όλους. Σε με­γά­λο βαθμό αφορά την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση η οποία χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται συχνά από εγκλη­μα­τι­κή αδια­φο­ρία και ανι­κα­νό­τη­τα των το­πι­κών αρ­χό­ντων. Δή­μαρ­χοι και κοι­νο­τάρ­χες ασχο­λού­νται απο­κλει­στι­κά και μόνο με έργα βι­τρί­νας που θα ενι­σχύ­σουν τις πι­θα­νό­τη­τες επα­νε­κλο­γής τους. Το κα­θά­ρι­σμα από ξε­ρό­χορ­τα τα οποία αφή­νο­νται στη διά­θε­ση του καυ­τού ήλιου και κά­ποιου σπα­σμέ­νου γυα­λιού που θα λει­τουρ­γή­σει σαν σπίρ­το ή ενός αναμ­μέ­νου τσι­γά­ρου που κά­ποιος «μά­γκας» θα πε­τά­ξει από το πα­ρά­θυ­ρο του αυ­το­κι­νή­του του, σε δη­μό­σιες εκτά­σεις  πάρκα, άλση, στα πρανή των δρό­μων, ακόμη και των χω­ρα­φιών -με τα ανά­λο­γα πρό­στι­μα στους ιδιο­κτή­τες τους-, δεν είναι μια δου­λειά του επι­πέ­δου τους, δεν περ­νά­ει από το μυαλό τους ότι αυτή η δου­λειά απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τη­τα και λέ­γε­ται πρό­λη­ψη. Αυτή που ψά­χνου­με και μνη­μο­νεύ­ου­με μετά από κάθε κα­τα­στρο­φή.  Εγκλη­μα­τι­κή η αδια­φο­ρία και των πο­λι­τών,  που όχι μόνον δεν φρο­ντί­ζουν οι ίδιοι να κα­θα­ρί­σουν τα χω­ρά­φια τους, αλλά έχουν με­τα­τρέ­ψει το δάσος γύρω από τα χωριά τους σε μπα­ρου­τα­πο­θή­κες. Η φρο­ντί­δα για το πε­ρι­βάλ­λον εμπε­ριέ­χει μιαν υπέρ­βα­ση. Ανα­λαμ­βά­νω την ευ­θύ­νη να φρο­ντί­ζω κάτι έξω από εμένα, έξω από το άμεσο συμ­φέ­ρον μου, έξω από τον μι­κρό­κο­σμο μου. Eίτε μας αρέ­σει είτε στρα­βώ­νου­με οι ΕΥ­ΘΥ­ΝΕΣ δυ­στυ­χώς είναι ΟΛΩΝ μας. Και ναι, οι φω­το­γρα­φί­ες είναι από τη Ρόδο.