Καταιγισμό 11 μηνύσεων κατά του Χατζημάρκου επεδίωξε ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ!

Πρώτα η εφη­με­ρίδα, τωρα ο Περι­φε­ρειάρ­χης: Η ανε­πάρ­κεια της πολι­τι­κής κρύ­βε­ται πίσω απo μηνύ­σεις • Λίγα 24ωρα μετά την εξαγ­γε­λία προ­σφυ­γής της δημο­τι­κής αρχής κατά της «δημο­κρα­τι­κής», τα μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της ΔΕΥΑΡ κλή­θη­καν, με πρω­το­βου­λία του προ­έ­δρου του κ. Σωτή­ριου Βαγια­νού, να μηνύ­σουν ατο­μι­κώς τον κ. Γιώργο Χατζη­μάρκο και να αξιώ­σουν 30.000 ευρώ έκαστος αστική απο­ζη­μί­ωση! • Η πρώτη από­πειρα ναυά­γησε, ακο­λού­θησε χθες τηλε­φω­νική συνε­δρί­αση με ερώτημα ναι ή όχι και η έκβαση ανα­μέ­νε­ται από το πρα­κτικό της Διαύ­γειας.

Δεν πρόλαβε να στε­γνώ­σει το μελάνι της ανα­κοί­νω­σης της δημο­τι­κής αρχής, διά του γρα­φείου Τύπου, για τη μήνυση κατά της «δημο­κρα­τι­κής» και το εγχεί­ρημα φαί­νε­ται πως «ζήλεψε» η Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», σε συνε­δρί­αση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της επι­χεί­ρη­σης τη Δευτέρα τέθηκε, εκτός ημε­ρή­σιας διά­τα­ξης, ζήτημα υπο­βο­λής μήνυσης και αγωγής απο­ζη­μί­ω­σης κατά του περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργου Χατζη­μάρ­κου, ατο­μι­κώς από καθένα εκ των 11 μελών του οργάνου, με αξίωση 30.000 ευρώ έκαστος. Η από­πειρα δεν τελε­σφό­ρησε και χθες επι­χει­ρή­θηκε εκ νέου, αυτή τη φορά με έκτακτη τηλε­φω­νική συνε­δρί­αση και με το ερώτημα απο­γυ­μνω­μένο σε ένα ξερό ναι ή όχι.

Αν το πρώτο περι­στα­τικό, η μήνυση κατά εφη­με­ρί­δας για φωτο­ρε­α­λι­στική φωτο­γρα­φία σε δημο­σί­ευμα, μπο­ρούσε να εκλη­φθεί ως προ­σπά­θεια εκφο­βι­σμού, το δεύτερο δείχνει κάτι πολύ πιο ανη­συ­χη­τικό. Δείχνει μέθοδο. Στη Ρόδο του 2026 δια­μορ­φώ­νε­ται, μέσα σε μία μόλις εβδο­μάδα, ένα πολι­τικό δόγμα με σαφή χαρα­κτη­ρι­στικά. Η εξουσία δεν απαντά, μηνύει. Δεν λογο­δο­τεί, αξιώνει απο­ζη­μιώ­σεις…

Αφορμή για την κινη­το­ποί­ηση υπήρξαν οι δηλώ­σεις του κ. Χατζη­μάρ­κου σε πρό­σφατη συνέ­ντευξή του, στο πλαίσιο της ανοι­χτής αντι­πα­ρά­θε­σης Περι­φέ­ρειας και ΔΕΥΑΡ για τα τιμο­λό­για των 3 εκατ. κυβικών μέτρων νερού και το κατα­σχε­τή­ριο των 7 εκατ. ευρώ. Ο περι­φε­ρειάρ­χης είχε δηλώσει επί λέξει:

«Σήμερα δεν είμαι μόνο ανή­συ­χος, δεν έχω μόνο αυτό το αίσθημα. Σήμερα έχω και το αίσθημα της ντροπής για τη ΔΕΥΑΡ. Είναι ντροπή. Και είναι ντροπή για τον τόπο, είναι ντροπή για τους Ροδίτες. Είναι μια διοί­κηση η οποία παράγει ντροπή, εξάγει ντροπή με έναν τρόπο εντυ­πω­σιακό, πραγ­μα­τικά εντυ­πω­σιακό. Είναι παρακ­μιακό, είναι όλο παρακ­μιακό. Με πλαστά τιμο­λό­για, με απί­στευ­τες μεθο­δεύ­σεις».

Στην ίδια συνέ­ντευξη είχε χαρα­κτη­ρί­σει τις νομικές ενέρ­γειες της ΔΕΥΑΡ εις βάρος της Περι­φέ­ρειας «παρακ­μια­κές όλες, ντρο­πια­στι­κές». Λόγος σκληρός, αναμ­φί­βολα. Λόγος όμως πολι­τι­κός, δια­τυ­πω­μέ­νος δημόσια από αιρετό, στο πλαίσιο μιας θεσμι­κής σύγκρου­σης δύο δημό­σιων φορέων που ήδη εκκρε­μεί ενώπιον εισαγ­γε­λι­κών και φορο­λο­γι­κών αρχών. Η απά­ντηση που επι­χει­ρή­θηκε να δοθεί δεν ήταν πολι­τική. Ήταν ταρίφα. 11 μηνύ­σεις, 30.000 ευρώ το μέλος, 330.000 ευρώ συνο­λικά, για λόγια. Έτσι απο­τι­μή­θηκε στα διοι­κη­τή­ρια της ΔΕΥΑΡ ο αντί­λο­γος.

Η συνε­δρί­αση της Δευ­τέ­ρας και η άρνηση που δεν κάμ­φθηκε

Στη συνε­δρί­αση της Δευ­τέ­ρας παρόντα στην έναρξη ήταν σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής» 8 από τα 11 μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου, οι κ.κ. Σωτή­ριος Βαγια­νός, δημο­τι­κός σύμ­βου­λος και πρό­ε­δρος του Δ.Σ., Γεώρ­γιος Παυλούς και Δημή­τριος Ζανετ­τούλ­λης, αιρετά μέλη, Αγα­πη­τός Πάλλας και Γεωργία Στε­φα­νάρα, λαϊκά μέλη, Ελευ­θέ­ριος Καρα­νι­κό­λας, εκπρό­σω­πος των εργα­ζο­μέ­νων της ΔΕΥΑΡ, Μιχαήλ Μπρά­τι­τσης, εκπρό­σω­πος του ΤΕΕ Δωδε­κα­νή­σου και η Σαββίνα Παπα­γε­ωρ­γίου. Απου­σί­α­ζαν ο αντι­πρό­ε­δρος κ. Ιωάννης Μητσού και οι κ.κ. Χρυ­σο­βα­λά­ντης Λάμπης και Δημή­τριος Τσίκκης.

Σε αυτό το σώμα τέθηκε, προ­ε­ξέ­χο­ντος του κ. Βαγια­νού, η πρόταση των ατο­μι­κών μηνύ­σεων και αγωγών. Και εκεί η επι­χεί­ρηση σκό­νταψε. Σύμφωνα με τις ίδιες πλη­ρο­φο­ρίες, οι αντι­δρά­σεις μελών υπήρξαν έντονες, με ορι­σμένα να ξεκα­θα­ρί­ζουν ότι δεν πρό­κει­ται να σύρουν το όνομά τους σε προ­σω­πική δικα­στική περι­πέ­τεια με τον περι­φε­ρειάρχη για μια αντι­πα­ρά­θεση που δεν άνοιξαν τα ίδια. Απόφαση δεν ελήφθη και το θέμα απο­σύρ­θηκε. Και μόνο το γεγονός ότι μέλη του ίδιου του συμ­βου­λίου αρνή­θη­καν να ακο­λου­θή­σουν, δύο μάλιστα ενη­μέ­ρω­σαν ότι θα απαι­τη­θεί σύμφωνη γνώμη του ΤΕΕ και του Εργα­τι­κού Κέντρου, λέει περισ­σό­τερα από κάθε σχόλιο για το πού τοπο­θε­τεί­ται η πρω­το­βου­λία αυτή στην κλίμακα της θεσμι­κής σοβα­ρό­τη­τας.

Το τηλέ­φωνο ως όργανο διοί­κη­σης

Η άρνηση όμως δεν έγινε σεβαστή. Χθες συνε­κλήθη έκτακτη συνε­δρί­αση, τηλε­φω­νική αυτή τη φορά. Χωρίς φυσική παρου­σία, χωρίς συζή­τηση, χωρίς τη δυνα­τό­τητα να δια­σταυ­ρω­θούν επι­χει­ρή­ματα και βλέμ­ματα, τα μέλη κλή­θη­καν να πουν ένα ναι ή ένα όχι. Και το ζητού­μενο είχε εν τω μεταξύ μεταλ­λα­χθεί. Όχι πλέον ατο­μι­κές μηνύ­σεις καθενός ξεχω­ρι­στά, αφού αυτές δεν περ­πά­τη­σαν, αλλά μήνυση και αγωγή που θα ασκηθεί συλ­λο­γικά, ως διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο, κατά του κ. Χατζη­μάρ­κου. Ως αιτιο­λο­γία του κατε­πεί­γο­ντος προ­βλή­θηκε, κατά τις ίδιες πλη­ρο­φο­ρίες, και η εκπνοή προ­θε­σμίας για πρόταση σχετική με τον βιο­λο­γικό της Αρχαγ­γέ­λου, η οποία συνε­ξε­τά­στηκε στην ίδια δια­δι­κα­σία.

Η μετα­τό­πιση από τη διά ζώσης συνε­δρί­αση στο τηλέ­φωνο δεν είναι λεπτο­μέ­ρεια. Είναι η ίδια η ουσία. Ό,τι δεν άντεξε τον αντί­λογο πρόσωπο με πρόσωπο, επι­χει­ρή­θηκε να περάσει μέσα από μια δια­δι­κα­σία που εξ ορισμού τον περιο­ρί­ζει. Η έκβαση της ψηφο­φο­ρίας παρα­μέ­νει, την ώρα που γρά­φο­νται αυτές οι γραμμές, άγνωστη. Το πρα­κτικό οφείλει να αναρ­τη­θεί στη Διαύ­γεια και από εκεί θα φανεί όχι μόνο το απο­τέ­λε­σμα αλλά και το ποιος ψήφισε τι.

Η «δημο­κρα­τική» θα το παρα­κο­λου­θή­σει και θα το δημο­σιεύ­σει. Γιατί τα ονόματα, σε τέτοιες απο­φά­σεις, έχουν σημασία.

Η πολι­τική διά­σταση: ένα σύστημα εξου­σίας που ποι­νι­κο­ποιεί τη δια­φω­νία

Εδώ ακριβώς η υπόθεση παύει να είναι υπη­ρε­σιακό επει­σό­διο και γίνεται πολι­τικό ζήτημα πρώτης γραμμής. Η ΔΕΥΑΡ δεν είναι ένας οποιοσ­δή­ποτε οργα­νι­σμός. Είναι δημο­τική επι­χεί­ρηση, με πρόεδρο δημο­τικό σύμ­βουλο της πλειο­ψη­φίας, οργα­νικά δεμένη με τη δημο­τική αρχή. Και η δημο­τική αρχή είναι εκείνη που, ελά­χι­στες ημέρες νωρί­τερα, εγκαι­νί­ασε τον κύκλο των δικα­στι­κών απειλών με προ­α­ναγ­γε­λία μήνυσης κατά της «δημο­κρα­τι­κής» για δημο­σί­ευμα που κατέ­γραψε την εικόνα εγκα­τά­λει­ψης του νησιού. Το ένα γεγονός φωτίζει το άλλο. Δεν πρό­κει­ται για δύο άσχετα περι­στα­τικά αλλά για δύο εκδη­λώ­σεις της ίδιας αντί­λη­ψης περί εξου­σίας, μιας αντί­λη­ψης που θεωρεί την κριτική εχθρική ενέρ­γεια και τη Δικαιο­σύνη εργα­λείο πει­θάρ­χη­σης των ενο­χλη­τι­κών.

Σήμερα ο στόχος είναι μια εφη­με­ρίδα και ένας περι­φε­ρειάρ­χης, δηλαδή ένα μέσο ενη­μέ­ρω­σης και ένας αιρετός με ισχυρή λαϊκή νομι­μο­ποί­ηση, που έχουν και τα δύο τη δυνα­τό­τητα να αμυν­θούν. Αύριο, αν η μέθοδος εμπε­δω­θεί, ο στόχος μπορεί να είναι ο πρό­ε­δρος μιας κοι­νό­τη­τας που θα δια­μαρ­τυ­ρη­θεί για τα σκου­πί­δια, ο επαγ­γελ­μα­τίας που θα μιλήσει σε ένα ρεπορ­τάζ, ο απλός δημότης που θα γράψει μια ανάρ­τηση. Η ποι­νι­κο­ποί­ηση της πολι­τι­κής ζωής δεν χτυπά ποτέ μόνο τους πρώτους απο­δέ­κτες της. Χτίζει, σιγά σιγά, ένα κλίμα όπου η σιωπή γίνεται η ασφα­λέ­στερη επιλογή. Και μια τοπική κοι­νω­νία που σωπαί­νει από φόβο μηνύ­σεων είναι μια κοι­νω­νία που έχει ήδη χάσει κάτι πολύ ακρι­βό­τερο από 330.000 ευρώ.

Υπάρχει, τέλος, και το ζήτημα των προ­τε­ραιο­τή­των, που έχει τη δική του πολι­τική ανά­γνωση. Η ΔΕΥΑΡ βρί­σκε­ται αντι­μέ­τωπη με βαρύ­τα­τες αιτιά­σεις για εικο­νικά τιμο­λό­για εκα­τομ­μυ­ρίων, με ποινική έγκληση κατά παντός υπευ­θύ­νου για αδι­κή­ματα κακουρ­γη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα και με κατα­σχε­τή­ριο που αμφι­σβη­τεί­ται ευθέως ως προς τη νομι­μό­τητά του. Η ύδρευση του νησιού, οι υπο­δο­μές, ο βιο­λο­γι­κός της Αρχαγ­γέ­λου με την προ­θε­σμία που έτρεχε, όλα αυτά περι­μέ­νουν. Το συλ­λο­γικό όργανο της επι­χεί­ρη­σης όμως συνε­κλήθη 2 φορές μέσα σε 2 ημέρες όχι για κανένα από αυτά ως κύριο ζήτημα, αλλά για να απο­φα­σί­σει αν θα μηνύσει έναν αιρετό για δηλώ­σεις του. Αυτή η ιεράρ­χηση δεν χρειά­ζε­ται σχο­λια­σμό. Είναι από μόνη της η είδηση.

Το παρα­σκή­νιο μιας σύγκρου­σης που κλι­μα­κώ­νε­ται

Η αντι­πα­ρά­θεση Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και ΔΕΥΑΡ σοβεί εδώ και μήνες. Στις 2 Ιουλίου 2025 εκδό­θηκε από τη ΔΕΥΑΡ ειδικός λογα­ρια­σμός ύψους 8.046.255,17 ευρώ με χρέωση 3.005.288 κυβικών μέτρων νερού, που απο­δό­θηκε σε πότισμα νησίδων και κόμβων του οδικού δικτύου, ενώ στις 13 Αυγού­στου 2025 ακο­λού­θη­σαν 4 νέα τιμο­λό­για συνο­λι­κού ποσού 9.468.838,05 ευρώ, τα οποία η Περι­φέ­ρεια χαρα­κτη­ρί­ζει αυθαί­ρετα και παρά­νομα και τα οποία απορ­ρί­φθη­καν στο σύστημα My Data. Στις 26 Μαρτίου 2026 κοι­νο­ποι­ή­θηκε κατα­σχε­τή­ριο εις χείρας τρίτου μέχρι του ποσού των 7.020.284,91 ευρώ, με την Περι­φέ­ρεια να απαντά με εξώδικο προς τη ΔΟΥ Ρόδου, δήλωση τρίτου και ποινική έγκληση, με κοι­νο­ποί­ηση στην εισαγ­γε­λική αρχή και στη διοί­κηση της ΑΑΔΕ.

Σε αυτό το φόντο ήρθαν οι δηλώ­σεις Χατζη­μάρ­κου περί «παρακ­μια­κής διοί­κη­σης που παράγει ντροπή και την εξάγει» και, ως απά­ντηση, όχι στοι­χεία και επι­χει­ρή­ματα αλλά η επι­χεί­ρηση των μηνύ­σεων. Η συνέ­χεια ανα­μέ­νε­ται στη Διαύ­γεια. Εκεί θα φανεί αν στο διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο της ΔΕΥΑΡ επι­κρά­τησε τελικά η γραμμή της δικο­μα­νίας ή οι φωνές της σύνεσης που ακού­στη­καν, καθαρά και δυνατά, στη συνε­δρί­αση της Δευ­τέ­ρας.