Το Εφετείο Δωδεκανήσου επικύρωσε την καταδικαστική απόφαση για την απόπειρα σωματικής βλάβης σε βάρος του Ζαννή Μαχραμά και υπαλλήλου του

• Απορ­ρί­φθη­καν οι εφέσεις και των δύο πλευρών • Δεκτή εν μέρει η αγωγή

Με απόφασή του, το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έβαλε χθες τέλος σε μία ιδιαί­τερα πολυ­τά­ραχη και φορ­τι­σμένη υπόθεση, απορ­ρί­πτο­ντας τις εφέσεις τόσο του ενά­γο­ντος όσο και των ενα­γο­μέ­νων και επι­κυ­ρώ­νο­ντας στο σύνολό της την πρω­τό­δικη κρίση. Στο επί­κε­ντρο της δικα­στι­κής αυτής δια­μά­χης βρί­σκε­ται ο Ζαννής (Τζούλης) Μαχρα­μάς, επι­χει­ρη­μα­τίας της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου, και η από­πειρα πρό­κλη­σης βαριάς σωμα­τι­κής βλάβης εις βάρος του και εις βάρος αλλο­δα­πού υπαλ­λή­λου του.

Η υπόθεση αφορά περι­στα­τικό που συνέβη τον Απρίλιο του 2007, με φόντο οικο­νο­μι­κές δια­φο­ρές για ακίνητο στο ιστο­ρικό κέντρο της Ρόδου. Σύμφωνα με τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας και τη δικα­στική κρίση, ο πρώτος ενα­γό­με­νος, στενός συγ­γε­νής της συζύγου του ενά­γο­ντος, επι­χεί­ρησε να προ­κα­λέ­σει σωμα­τι­κές βλάβες οδη­γώ­ντας με υψηλή ταχύ­τητα ενα­ντίον του Μαχραμά και του υπαλ­λή­λου του, σε δημόσιο δρόμο.

Οικο­γε­νειακή σύγκρουση με φόντο ακίνητο-φιλέτο

Η νομική και προ­σω­πική αντι­πα­ρά­θεση είχε ξεκι­νή­σει αρκετά χρόνια πριν, με την αιτία της διέ­νε­ξης να εστιά­ζε­ται στην αξία ενός συνι­διό­κτη­του ακι­νή­του. Ο ενα­γό­με­νος επι­θυ­μούσε να που­λή­σει το ποσοστό του στον ενά­γο­ντα, όμως οι δύο πλευρές διέ­φε­ραν ριζικά ως προς την τιμή. Η δια­φω­νία εξε­λί­χθηκε σε μια τοξική σχέση με αλλε­πάλ­λη­λες μηνύ­σεις, ψυχο­λο­γική πίεση και -τελικά- σωμα­τική βία.

Το επίμαχο βράδυ της 20ής Απρι­λίου 2007, ο Ζαννής Μαχρα­μάς και ο υπάλ­λη­λός του επέ­στρε­φαν πεζή από την επι­χεί­ρηση όταν, δια­σχί­ζο­ντας την Ακτή Σαχτούρη, ένα όχημα κινή­θηκε ενα­ντίον τους στο αντί­θετο ρεύμα κυκλο­φο­ρίας. Ο οδηγός, σύμφωνα με τη δικα­στική απόφαση, δεν είχε σκοπό να σκο­τώ­σει αλλά να τραυ­μα­τί­σει σοβαρά τον ενά­γο­ντα, πράξη που ερμη­νεύ­τηκε ως από­πειρα βαριάς σκο­πού­με­νης σωμα­τι­κής βλάβης.

Ψυχο­λο­γική υπερ­διέ­γερση και προ­ϋ­πάρ­χουσα βία

Η υπε­ρά­σπιση του ενα­γο­μέ­νου υπο­στή­ριξε ότι το περι­στα­τικό έγινε υπό συν­θή­κες ψυχικής υπερ­διέ­γερ­σης, λόγω προη­γού­με­νων βιαιο­τή­των που είχε δεχτεί από τον ενά­γο­ντα – ανάμεσά τους και ξυλο­δαρ­μός που τον οδήγησε στο νοσο­κο­μείο λίγους μήνες πριν το περι­στα­τικό. Το δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε αυτή την επιρροή, αλλά δεν θεώρησε ότι αρκούσε για να αναι­ρέ­σει την ευθύνη του κατη­γο­ρού­με­νου.

Ενδει­κτική της σοβα­ρό­τη­τας του συμ­βά­ντος είναι η ετυ­μη­γο­ρία που δια­τή­ρησε τις κατα­δι­κα­στι­κές πτυχές της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, κρί­νο­ντας πως η πράξη του ενα­γο­μέ­νου συνι­στούσε ευθεία και επι­κίν­δυνη παρα­βί­αση της σωμα­τι­κής ακε­ραιό­τη­τας των θυμάτων, παρά την ψυχο­λο­γική του κατά­σταση.

Χρη­μα­τική απο­ζη­μί­ωση και επι­βε­βαί­ωση ευθύνης

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου είχε κρίνει την αγωγή του Μαχραμά και του υπαλ­λή­λου του εν μέρει βάσιμη, επι­δι­κά­ζο­ντας απο­ζη­μί­ωση 15.000 ευρώ στον πρώτο και 5.000 ευρώ στον δεύτερο.

Η απόφαση προ­έ­βλεπε επίσης την προ­σω­ρινή εκτε­λε­στό­τητα για ποσό 8.000 ευρώ στον Μαχραμά και 3.000 ευρώ στον υπάλ­ληλό του. Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου απέρ­ριψε τις εφέσεις και των δύο πλευρών, επι­βε­βαιώ­νο­ντας την αρχική κρίση στο σύνολό της.

Η τελε­σί­δικη πλέον απόφαση εδραιώ­νει το δικαί­ωμα προ­στα­σίας από σωμα­τική βία, ακόμα και όταν προ­κύ­πτει σε περι­βάλ­λον οικο­γε­νεια­κών και επι­χει­ρη­μα­τι­κών συγκρού­σεων, και θέτει σαφή όρια στην υπέρ­βαση των εντά­σεων, όσο σοβαρές κι αν είναι οι προη­γού­με­νες προ­στρι­βές.

Την υπόθεση χει­ρί­στη­καν οι δικη­γό­ροι Δήμος Μου­τά­φης για τους ενά­γο­ντες και Σταύρος Νικο­λέν­δρης για τον ενα­γό­μενο.